antberrytuna;;* View my profile

[The Social Network][EduardoMark] Anniversary

posted on 12 Aug 2013 15:12 by antberry

Titel : Anniversary

Pairing: Eduardo Saverin  x  Mark Zuckerberg

Writer : Antberry Tuna

Category : Romantic ,Conflict,Workaholic

Fanfic : The Social Network

Warning: Yaoi

 

ผิดพลาดยังไงขออภัยด้วยนะคะ แต่งด้วยความรักค่ะ (?)

ขอให้สนุกนะคะ ปุฮิ XD

………………….

 


22.00 น.


 

เสียงประตูถูกเปิดเข้ามาแต่นั้นไม่ได้เข้าไปอยู่ในประสาทความรู้สึกของคนที่กำลังพิมพ์โค้ดอย่างใจจดจ่อนั่นอยู่เลยสักนิด

 

ใบหน้านิ่งเฉยราวกับว่าบนโลกนี้มีแค่โค้ดบนจอโน้ตบุ๊คเท่านั้นที่น่าสนใจสำหรับเขา

 

 

 


“มาร์ค....เฮ้อ..ให้ตายสิ”

 

 

 


 

ใบหน้าหล่อเหลาทำหน้าเซ็งๆ กับการกระทำของอีกฝ่ายนี่มันก็เกือบปีแล้วนะที่เราคบกัน แต่จะมีวันไหนบ้างไหมที่เขาเปิดประตูเข้ามาแล้วจะเห็นภาพเช่น คนรักของเขากำลังนั่งรอการกลับมาจากที่ทำงานของเขาสักถามว่าเขาเหนื่อยไหม อยากจะทานอะไรรึเปล่า หรือไม่ก็ชวนเขาออกไปดูหนังข้างนอกสักเรื่อง แต่ในความจริงมัน ไม่มีเลย !! ถ้าทำได้มาร์คคงแต่งงานกับโน้ตบุ๊คไปแล้ว  

 

 

  “มาร์ค...”  เอ็ดวาร์โดยังคงพยายามเรียกต่อไป ร่างบางเหมือนจะขยับนิดๆใจของเขาเริ่มสั่นรัวคิดว่าร่างนั้นจะได้ยินเขา และนั้นเขาเอื้อมมือลงไปเกาเท้าตัวเองที่มีรอยแดงจากยุงกัด โอ้ย!!ให้ตาย หงุดหงิดไปบ้าเลยฟ่ะ!!!

 

ด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดจึงเดินพรวดพราดไปเปิดตู้เย็นหยิบเบียร์มากระดกแล้วเหล่มองไปยังร่างบางที่กำลังสนใจแต่การเขียนโค้ด เขาพิจารณามองใบหน้าเนียนที่กำลังจดจ้องกับงานของตัวเอง แววตาที่มุ่งมั่นตั้งใจอยู่แต่ในภวังค์ นิ้วเรียวยาวกำลังพิมพ์โค้ดด้วยความเร็วในแบบฉบับของเขา ซึ่งนั้นเร็วมากสำหรับคนทั่วไป วันนี้เขาอยู่ในเสื้อผ้าสบายๆ แบบที่เขาจะใส่ประจำ เชิ้ตสีขาวถูกทับด้วยเสื้อยืดแขนยาวสีน้ำตาลพาสเทล และกางเกงที่พร้อมจะใส่นอนตลอดเวลา

 

ตอนนี้มาร์คคงอยู่ในภวังค์ที่เราเรียกกันว่า “เข้างาน” จะเข้าทั้งวันก็ได้ไม่ว่าหรอก จะเข้าเช้า เข้าบ่าย เข้าเย็น เข้าไม่ยั้งไปทั้งคืนก็ได้ แต่ขอสักอย่างเหอะ สนใจเขาหน่อยเถอะน้า

 

จำนวนขวดเบียร์ถูกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เวลาผ่านไปสามชั่วโมงเต็ม นี่ก็ปาเข้าไปตีหนึ่งกว่าแล้วนะ เอ็ดวาร์โดพลิกขวดเบียร์เล่นไปมา และล้มตัวลงนอนบนโซฟาอย่างเบื่อหน่าย มือปล่อยขวดเบียร์ให้กลิ้งลงพื้นไปกับตาที่กำลังจะปิด ทันใดนั้นเสียงเหมือนอะไรบางอย่างถูกเลื่อนจากที่ที่มันเคยอยู่ เขาค่อยๆ ยันตัวขึ้นมามอง และได้รู้ว่า มาร์คเขียนโค้ดวันนี้เสร็จแล้ว

 

“อ่าว วาร์โดกลับมาแล้ว ”  มาร์คเอ่ยปากเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างที่เคยเรียกประจำก่อนยกมือขึ้นขยี้ผมหยิกสีน้ำผึ้งของตน และมองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่บ่งบอกความใส่ใจ ทำเอาเอ็ดวาร์โดอุ่นใจขึ้นมาเล็กๆ

 “อืมก็...ตั้งแต่ประมาณสี่ทุ่มแล้วน่ะ” แต่แน่นอนเขายังงอนมาร์คอยู่นิดๆ นิดเดียวเท่านั้นแหละ

 

 

มาร์คยิ้มมุมปากก่อนจะเดินมานั่งข้างๆ เอ็ดวาร์โดบนโซฟา

 

 

 

อย่ายิ้มแบบนี้ได้ไหม  ฉันกำลังงอนนายอยู่นะ เอ็ดวาร์โดนึกคิดอยู่ในใจ

 

 

 

 

 

“รู้ไหม? วันนี้ฉันทำอะไรกับเฟสบุ๊ค”  มาร์คเอ่ยถามก่อนจ้องหน้าเอ็ดวาร์โดโดยที่ตาเขาไม่กะพริบเลยสักนิด อะไรจะลุ้นขนาดนั้นครับ พ่อคุณ ซึ่งต่างจากสีหน้าของเอ็ดวาร์โดที่เซ็งโลกและเบื่อหน่าย (โดยปกติต้องสลับกันไม่ใช่หรือ)

 

“เพิ่มโค้ดไว้บล็อกสำหรับพวกชอบอัพสเตตัสทุกๆ 15 นาที ? ”

 

“ไม่! นั้นดูโหดร้ายไปหน่อย แต่ฉันก็จะลองพิจารณาดู” ฉันแค่ล้อเล่น นี่นายเอาจริงหรอเนี้ย เฮ้ย! ไม่นะ นั้นเขากำลังขีดเขียนสิ่งที่ผมพูดลงบนสมุดบันทึกที่เป็นรูปตัวการ์ตูนเด็กผู้ชายสองคนจับมือกัน ฮ่าๆ นั่นผมซื้อให้เขาเองล่ะ ตอนที่เราคบกันได้ประมาณกี่เดือนนะ สามหรือสี่ ... เอ๋ ช่วงประมาณ 3 เดือน 4 วันละมั้ง

 

 


“โธ่... มาร์ค”

 


 

“อะไรหรอ มีอะไรอยากให้ฉันเพิ่มไปในเฟสบุ๊คงั้นหรอ” ร่างบางเงยหน้ามาจากสมุดบันทึก

“เปล่าๆ แต่เอ่อ.. นายช่วยเก็บมันไปก่อนได้ไหม เจ้านั้นน่ะ” ผมชี้สมุดบันทึกในมือเขา สักพักเขาก็วางมันลงแล้วหันมามองผมอีกครั้ง โอเคคราวนี้จะไม่ให้หลุดพ้นไปจากสายตาผมแล้ว

 

“มาร์ค . . . วันนี้วันที่เท่าไหร่” ผมเม้มปากมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่จริงใจเท่าที่จะจริงได้ในชีวิต

“9 สิงหาไง นี่นายลืมวันลืมคืนเลยหรอ” นั้นไงผมว่าแล้วเชียว เจ้าบ้าเอ้ย

 

โป้ก ! ผมหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาปาใส่หัวเขาด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดสุดๆ

 

“วันนี้วันที่ 10 แล้วหันไปมองนาฬิกามันเลยวันที่ 9 มาแล้ว” 

“โทษทีๆ แค่นี้เองไม่เห็นต้องลงไม้ลงมือกันเลยนี่” ร่างบางร้องโอดโอยมือข้างหนึ่งกุมศีรษะของตัวเองไว้ นี่ผมปาแรงไปรึเปล่านะ คงเบาไปด้วยซ้ำทำไมหมอนี่ไม่เคยคิดจะสนใจอะไรเลยสักนิด 

 

 

“หรอ ? นายคิดว่าวันนี้มันเป็นแค่วันที่ 10 สิงหาคมงั้นหรอ”  

 

 

“ก็ใช่น่ะสิ ... ฉันว่าจะนอนแหละพรุ่งนี้ต้องเพิ่มโค้ดเข้าไปในเฟสบุ๊คอีก ไม่แน่อาจจะไปนอนสักครู่หนึ่งแล้วค่อยกลับมาพิมพ์ต่อเพราะตอนเช้าหัวอาจจะไม่แล่นเท่าช่วงนี้” มาร์คเดินไปที่เตียงก่อนจะล้มตัวลงนอน  

 

 

จะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว !’ เอ็ดวาร์โดโน้มตัวลงมาทับอีกฝ่ายที่อยู่ด้านล่าง มาร์คตกใจกับการกระทำของเอ็ดวาร์โดทำอะไรไม่ถูก สักพักตั้งสติได้จึงรีบเอ่ยปากถาม 

 

“อะ...อะไรวาร์โด .. นะ..นายเป็นอะไร” 

 

 

 

 

 


 

“มาร์ค....” 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

เอ็ดวาร์โดก้มหน้าลงไปสบตาตรงๆ ลมหายใจของทั้งคู่สามารถรู้สึกได้ถึงของกันและกัน มาร์คไม่เคยเจอสถานการณ์นี้มาก่อนจึงไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี ลมหายใจอุ่นๆ ของวาร์โดนั้นทำให้จิตใจของเขาอยู่ไม่สุข ใบหน้านวลเบือนหนีลมหายใจนั้นอย่างหมดหนทาง แต่อีกฝ่ายเหมือนรู้ทันจึงเชยใบหน้าของเขาไว้ 

 

 

 


ริมฝีปากหนาถูกทาบทับลงมาก่อนจะค่อยๆขยับอย่างแผ่วเบาร่างบางรับรู้ได้ถึงแอลกอฮอล์ในตัวของอีกฝ่าย ทั้งคู่จูบกันเนิ่นนาน มือของวาร์โดโอบกอดเขาราวกับกลัวว่าเขาจะจากไปไหน มือเรียวของมาร์คค่อยๆ เอื้อมไปกอดคออีกฝ่ายและไล้มือขึ้นไปขยุ้มเส้นผมสีเมล็ดกาแฟที่ถูกคั่วจนไหม้กลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม ในสมองของเขาสับสนไปหมด วินาทีนี้เรื่องงานที่เขาคิดไว้ถูกกลืนหายไปกลับจูบนี้ทั้งหมดแล้ว ขอแค่เวลานี้เท่านั้น อยากจะอยู่แบบนี้ไปตลอด 

 

 


สติที่ใกล้จะเลือนรางของเขาถูกเรียกกลับคืนมาทันทีที่อีกฝ่ายถอนริมฝีปากออก และเอ่ยน้ำเสียงราวกับกระซิบที่แผ่วเบาว่า  

 


“ฉันอยากจะอยู่กับนายให้นานที่สุด อยากให้นายสนใจฉันก็แค่นั้นแหละ”  

 

 


พูดจบอีกฝ่ายก็จับเขาเข้ากอดอีกครั้งราวกับเขานั้นเป็นสิ่งของที่มีค่ามากที่สุดสำหรับเขา 

 

 


“วาร์โด.......ฉันขอโทษที่ปล่อยปละละเลยนาย” มาร์คมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่น้ำตาใกล้จะระเบิดออกมาเต็มที แต่กลับกลายเป็นว่า  อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรได้แค่ส่ายหน้าเบาๆ และพูดด้วยรอยยิ้มที่ว่า 

 


 

 

 “ไม่เป็นไร ตราบใดที่ในสายตาของนายยังมีแค่ฉันคนเดียวอยู่” 

 

 

 

 

มาร์คก้มหน้าไปซบบนแผ่นอกของอีกฝ่ายและพึมพำอะไรบางอย่างด้วยเสียงที่แผ่วเบา แต่ประโยคที่มาร์คพูดนั้นเอ็ดวาร์โดได้อย่างยินชัดเจนก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา 

 

 


นายมันงี่เง่านี่สุด! วาร์โด

 

 

 

 


 

“นอนซะ พรุ่งนี้ฉันมีอะไรจะให้นายและพรุ่งนี้จะไม่การพูดถึงเจ้าเฟสบุ๊คเป็นเวลา 1 วัน ”


“แ..........ต....ต่” มาร์คอ้ำอึ้งเหมือนต้องการจะแย้งกับคำพูดของอีกฝ่าย


“ไม่มีแต่ !! นอนได้แล้ว ฉันจะไปอาบน้ำ ถ้าเห็นว่านายกระดิกตัวขึ้นมาจากที่นอน คืนนี้ทั้งคืนเราจะไม่