antberrytuna;;* View my profile

พูดกับปลาทูน่า!!

สวัสดีจ้าทุกคนที่กำลังอ่านฟิคสั้นนี้อยู่ข้อน้อยทูน่าเองนะจ๊ะ เนื่องจากเลยวันวาเลนไทน์มา 7 วันพอดี ทูน่าก็เลยจัดสรรทำฟิคเป็นของขวัญวาเลนไทน์ให้ทุกคนนะคะ ;’) เรื่องนี้ลบไปนานแล้วละ แต่ว่าเพื่อนกดดันเค้า อยากให้เขียนอ๊ะ ก็เลยทำมาเป็นเวอร์ชั่นฟิคสั้นแทนหวังว่าจะสนุกกับมันนะคะ รักทุกคนที่เม้นให้ รักทุกคนที่อ่าน ไม่เกลียดนักอ่านเงาหรอกนะคะ แต่ถ้าเม้นได้ก็เม้นเถอะ สงสารคนเขียนบ้าง TOT’

.ใครเกลียดชายรักชาย กด (x) ออกไปเลย!! . ไม่ชอบพูดหลายครั้งนะ ;’)

 

พูดกับฟิคเรื่องนี้ต่อ

            มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างเศร้านะ เศร้ามากด้วย TOT’ ได้แรงบันดาลใจจากความเศร้าหมองของนิยายหลายเรื่องเอามันมารวมๆ กัน อ่า . . . เรื่องนี้แอบเรทด้วยนะแต่ก็แค่แอบนิด ๆ เท่านั้น เพราอะไรนะหรอ ทูน่าเขียน NC ไม่เป็นนะสิ แน่เนอะ ๆ - - เรื่องนี้เกิดจากเรื่องสองรเรื่องมารวมกันคือเรื่อง  Valentine's Day with the same feeling.’ กับเรื่อง ‘Valentine's Day with a big mistake.’

 

ขอให้สนุกกับของขวัญวันวาเลนไทน์นะคะทุกท่าน

จขบ.ขี้เกียจทำโปสเตอร์ใหม่ เอาผิด ๆ แบบนี้ไปแล้วกันนะคะ T^T' เขียนผิด ๆ

 

Title: Drak Diary   Valantine Diary

Writer : Antberry

Pairing: 10069 & 8059

Fanfic : KHR

Warning: Yaoi

Rate: xxx

…………………….

 

Valentine's Day with the same feeling.

 

‘ไม่เคยมีใครหรอกที่ลืม ‘รักครั้งแรก’ ได้’

Byukuran Jasso . .  .

ผมถูกคนที่ผมรักมากที่สุดบอกเลิก เธอไม่รู้เลยว่าการบอกเลิกนั้นทำร้ายจิตใจของผมเหมือนดั่งหนามของดอกกุหลาบแทง แต่น่าเสียดายนะที่น้ำตาของผมกลับไม่ไหลเลยสักหยด นั้นอาจจะเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้ไร้ค่ามากในสายตาผม หึ . . . ไร้สาระหน่าผู้หญิงคนนี้นะผมรักเธอมากที่สุดเลยนะ เธอผู้นั้น  . . . ‘โรคุโด มุคุโร่’

“พะ . . . พี่เบียคุรัน” น้องสาวของผมเดินก้ามหน้าเข้ามาหาผม ซึ่งต่างจากทุกวันที่จะยิ้มแย้มเข้ามาหา

“มีอะไรหรอ น้องสาวของพี่ ^^”

“หนูท้องได้ 3 เดือนแล้วละคะ”

กึก . . .

            “กับไอ้ยามาโมโตะใช่ไหม ฮายะจังทำไม . .  .เธอคิดว่าคนอย่างเจ้านั้นจะรับผิดชอบหรอ เธอคิดบ้างไหมห๊ะ  . .”

            “คะ . . . คือหนูขอโทษ ฮือ . . . หนูขอโทษ ”

 

ปัง!! ประตูบ้านถูกเปิดออกด้วยความแรงพร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่มีนามว่า ‘ยามาโมโตะ ทาเคชิ’ เจ้าตัวปัญหาของเรื่อง และข้างๆ ตัวของเขา ‘โรคุโด มุคุโร่’ บ้าหน่านี่ต้องเป็นเพราะกาแฟยาวบ่ายนั้นแน่ๆ ที่ทำให้เขาเห็นแฟนสาวในอดีตของเขา

“พี่เบียคุรันครับ ผมสัญญาว่าจะรับผิดชอบน้องสาวของพี่ ผมจะดูแลเธอเอง”

“นายแน่ใจหรอ ขนาดตัวนายเอง นายยังเอาไม่รอดเลยนะ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน!!!”

 

เพี๊ยะ !! ใบหน้าของผมร้อนผ่าวเพราะแรงตบของมุคุโร่

 “นายไม่มีสิทธิ์มาด่าน้องชายของฉัน น้องฉันก็บอกแล้วไงว่าจะรับผิดชอบนะ เลิกบ้าเหมือนหมาได้แล้ว แล้วก็เลิกเอาเรื่องฉันกับเรื่องน้องมาปนกันด้วย โตๆกันแล้วน่าจะแยกอะไรเป็นอะไรได้แล้วนิ เบียคุรัน . .  .”

.

.

.

 

ร่างกายของผมขยับไปเอง โดยที่สมองยังไม่ทันจะสั่งการแขนดึงข้อมือเล็กนั้นและลากไปที่สวนหลังบ้าน เธอเหมือนพยายามต่อต้าน แต่มีหรือจะสู้แรงของผมได้  . . .

“งั้นเรามาสะสางเรื่องของเรากันก่อนดีไหมละ . . . หืม มุคุจัง”

“ฉะ . . . ฉันว่าเราอย่าเอาเรื่องนั้นมาพูดอีกเลย มันจบไปแล้วนะ นี่มันก็ผ่านมาตั้ง 3 ปีแล้วนะ”

“หรอ . . . แต่ดูเหมือนเธอจะทำฉันไว้แสบมากเลยนะ”

“นายฟังฉันก่อนสิ . .  . ที่ฉันหายไปนะเพราะ . . . ”

“ฉันไปมีความสุขกับผู้ชายคนอื่น ทีดีกว่านายนะสิ” ผมตอบแทนเธอ เธอทำสีหน้าตกใจอย่างบอกไม่ถูก

“ไม่ใช่แบบนั้นนะ ไม่ใช่สักหน่อย นายอย่าคิดไปเองแบบนั้นสิ . . . ” ผมเห็นเธอก้มหน้า และหยดน้ำตาใสๆ ไหลออกมา ให้ตายสิ ~ น้ำตาเธอชนะผมทุกทีเลยละน้า ผมหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมาเช็ดให้เธอ

“นายจะฟังความจริงจากฉันได้หรือยัง เบียคุรัน” เธอกำผ้าเช็ดหน้าของผมไว้แน่น ก่อนจะพูดประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

“เล่ามาสิ . . . แต่ฉันไม่รับรองนะว่าจะเชื่อนะ”

“ความจริงก็คือว่า พ่อของฉันท่านเป็นคนที่ค่อนข้างมองการไกล ไกลมากด้วยละนะ -  - ท่านรู้เรื่องที่ฉันคบกับนาย ท่านจึงคิดว่าฉันอาจจะสนุกสนานกับความรักมาก จนลืมเรื่องสำคัญอย่างการดูแลบริษัทของท่าน ท่านจึงถามฉันโดยตรงว่ายังที่จะสืบทอดมรดกของท่านอยู่หรือป่าว ถ้าอยากก็ช่วยให้ความสนใจกับการเรียนด้วย ไปเรียนต่อเมืองนอกซะ ไปเรียนรู้วิธีการทำงานในอนาคต ส่วนเรื่องความรักก็ปัด ๆ มันออกไป ไม่งั้นความรักของฉันอาจจะทำให้บริษัทของพ่อฉันพังพินาศได้นะ ฉันขอโทษแล้วกันนะ ฉันอยากให้นายรู้ไว้ว่าฉันรักนายนะเบียคุรัน ถึงแม้ว่ามันจะสายไปแล้ว นายไม่จำเป็นต้องรับรักจากฉันก็ได้นะ ขอแค่ให้เข้าใจก็พอว่า ฉันไม่เคยเลิกรักนายเลย . . . นะ” เธอยิ้มบางๆ ให้ผมก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น

“แต่ดูเหมือนว่า น้องชายของเธอจะร้ายกาจกว่าเธอหลายเท่านะ”

“เฮ้อ~ นั้นสินะ คนที่ไม่เคยจริงจังกับใครอย่างยามะนะ ดันทำเรื่องแบบนี้ฉันก็ไม่สบายใจเท่าไหร่เลย อุตส่าห์เรียนจบแล้วแท้ๆ ดันมีเรื่องไม่ดีแบบนี้ รู้สึกเศร้าใจยังไงก็ไม่รู้ แถมยังปวดใจแบบนี้อยู่ด้วย”

“ก็พิสูจน์สิว่ายังรักฉันอยู่ ไม่แน่นะหลังจากนั้นฉันอาจจะให้โอกาส เป็นแบบเดิม”

“พิสูจน์ . . . ”

“ถ้าเธอรักฉันจริง ต้องจำวันที่เราเจอกันครั้งแรกได้แน่ ทำให้มันเกิดขึ้นอีกครั้งสิ ”

“ห๊ะ ? ”

 

         Rokudo Mukuro .  . .

            แน่นอนฉันไม่ลืมมันหรอก วันที่เราเจอกันครั้งแรกนะ มันป็นความทรงจำที่หน้าขายที่สุดเท่าที่ฉันจะจำได้เลย ฉันตกหลุมรักหนุ่มฮอตของโรงเรียนอย่างนายเบียคุรัน  ความรักครั้งแรกของฉัน . . .

ห้องสมุดโรงเรียน 

‘อ่า  . . . วันนี้เขาจะมานั่งอ่านหนังสือที่เดิมหรือป่าวน้า’ สาวน้อยผมเปียสองข้างที่มีสีเหมือนท้องฟ้ายามราตรี ดวงตาสองสีกำลังสอดสายตามองหาใครบางคน . . . ว่าแล้วเธอก็สะดุ้งเฮือก! เมื่อรู้ว่าคนคนนั้นอยู่ห่างจากเธอแค่นิดเดียวเอง ชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนช่างเข้ากับเขาเหลือเกิน ว่าแล้วหญิงสาวก็หยิบจดหมายรักในกระเป๋าออกมา จดหมายที่เธอเขียนทั้งคืน เอ้าละเป็นไงเป็นกันวันนี้!!!  แต่แล้วในขณะที่เธอกำลังจะเดินออกไป ก็ถูกหญิงสาวอีกคนเดินตัดหน้าไป อ่า . . . ต้องกลับไปตั้งหลักอีกแล้ว T^T’

อ๊ะ ! O___O!? เธอยื่นจดหมายให้เบียคุรัน แต่เขากลับดึงมาแล้วฉีกมันเป็นชิ้น ๆ ถ้าเป็นเธอจดหมายนั้นจะเหลืออะไรละ เธฮคิดได้ดั่งนั้นจึงตั้งท่าว่าจะเดินกลับ แต่แล้วกลับมีมือหนึ่งดึงไหล่เธอไว้

“สาวน้อยมาแอบมองฉันหลายวันแล้ว มีอะไรหรือป่าวครับ ^^” บะ . . . เบียคุรัน!! เขาอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ห่างกันแค่ไม่กี่เซนเท่านั้น ลมหายใจของเราใกล้กันมาก ถ้าเป็นแบบนี้ตลอดเธฮคงมีความสุขมาก

“คะ . . . คือว่านายคงจะฉีกจดหมายที่ฉันจะเอามาหาให้นายเหมือนที่นายทำกับคนอื่นๆ ใช่ไหม งั้นฉันขอเอากลับไปแล้วกัน เพราะว่าถ้ามันถูกนายฉีกความตั้งใจของฉันจะหายไปกับความคิดช่วงสั้นๆ ของนายนะ” เธอทำท่าจะเก็บจดหมายใส่กระเป๋าลายสัปปะรด แต่แล้วเบียคุรันกลับดึงมันกลับมา

“ใครบอกว่าฉันจะฉีกมัน . . . ฉันขออ่านมันหน่อยนะ ^^ อ่า . . . มานั่งกับฉันสิสาวน้อย ว่าแต่เธอชื่อ . . . อ้อ โรคุโด มุคุโร่สินะ ชื่อน่ารักดีจังนะ ”  ‘ตาบ้าเอ๊ยย อย่ายิ้มมากนักได้ไหมหัวใจเต้นรัวไปหมดแล้วนะ’ มุคุโร่ได้แต่คิดอยู่ในใจ ก่อนจะเดินมานั่งโต๊ะที่เบียคุรันอ่านหนังสืออยู่เป็นประจำ

‘ถึง นายผู้มีผมเหมือนมัชเมโล่

         ตั้งแต่วันแรกที่ฉันได้สบตาสีองุ่นของนาย ความรู้สึกของคนรู้จักก็ได้หายไป หัวใจที่เคยแข็งและเย็น ตอนนี้มันกลับอบอุ่น และเต้นผิดจังหวะ ฉันอยากจะบอกให้นายรู้ว่าฉันไม่เคยเกิดความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย เหมือนกลับว่าต้นมะม่วงจะออกผลเป็นแอปเปิ้ล นกจะฟักไข่ป็นปลาทูน่า ทุกอย่างดูแปลกประหลาดไปหมด ความรู้สึกนี่ที่เรียกว่า ‘รัก’ ฉันได้รู้จักมันเป็นครั้งแรกนายคือคนแรกที่ทำให้ฉันรู้จักมัน รักที่ช่างอบอุ่น และนุ่มนวล ฉันอยากจะขอบคุณฟ้าที่ทำให้ฉันได้มาพบวีรบุรุษอย่างนาย ขอบคุณพรมลิขิต ขอบคุณความบังเอิญที่วันนั้นฉันคิดจะเข้ามาอ่านหนังสือในห้องสุด ขอบคุณทุกอย่างที่ฉันได้เจอนาย ‘เบียคุรัน’ ได้โปรดรับความรู้สึกของฉันไว้ด้วย . . . .

 

 

ปล. ไม่เขียนจะได้ไหมอะ - - *

จาก ก็คนเดียวกับคนที่ยื่นให้นายนั้นแหละ - / / /-‘

 

เมื่อเขาอ่านจบดูเหมือนจะอึ้งไปเล็กน้อย และกลับมาตีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนเดิม ซึ่งต่างจากสาวน้อยมุคุโร่ที่แถบจะเอาหัวมุดเข้าไปในกระเป๋าของเธออยู่แล้ว ให้ตายสิหน้าอายที่สุดในชีวิต 

“เป็นจดหมายรักที่ฉันอ่านแล้วรู้สึกถึงความน่ารักของเธอเลยละ”

“อะ . . . เอ่อ . . . คือ = // / =  อย่าฉีกมันเลยนะขอร้องละ ”

“ใครบอกฉันจะฉีกละ ฉันจะเก็บมันไว้ ฉันตกลงรับความรู้สึกของเธอโรคุโด มุคุโร่”

“หะ . . . หา .  . อุ๊บ~” เบียคุรันโน้มใบหน้ามาประกบปากมุคุโร่เอาไว้ นี่คงเป็นวันวาเลนไทน์ที่วิเศษที่สุดในช่วงมัธยมปลายเลยละ ความรู้สึกหอมหวานแบบนี้ไม่ต่างจากช็อกโกแลตที่ได้ในวันวาเลนไทน์เลย

 

 

.

.

.

            กลับมาสู่ปัจจุบันเถอะคะ เห็นไหมมันออกจะหน้าอายแบบนั้น T^T’ อย่าไปพูดถึงมันอีกเลยจะดีมาก เบียคุรันยังคงมองมาทางฉันด้วยสายตาและรอยยิ้มเหมือนเดิม ไม่ต่างจากเมื่อหลายปีที่แล้ว ต่างก็ตรงที่เขาดูโตขึ้นมา

“เธอยังเก็บไดอารี่ไว้อยู่หรือป่าว” เขากำลังพูดถึงของขวัญที่เรารวมเงินกันซื้อเพื่อเป็นของขวัญวันที่เราคบกันได้ 1 เดือน ใช่ฉันยังคงเก็บมันไว้ ไดอารี่สารภาพความในใจที่มีให้กัน

“ยะ . . . อยู่นี่ไง ” ฉันยิ้มมันมาจากกระเป๋าลายสัปปะรดที่ฉันคิดจะเปลี่ยนแต่ก็เปลี่ยนไม่ลงมันน่ารักนี่นา~

“อืม . . . อ๊ะ น่าสุดท้ายเธอเขียนทำไมให้ตายเถอะ ยัยสัปปะรด ลบมันออกเดี๋ยวนี้เลย” ฉันส่งยางลบให้เขา เขาลบมันแรงๆ ก่อนที่ตัวอักษรทั้งหมดจะหายไป

“เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เจอกันที่ๆเดิม เวลาเดิม เข้าใจไหม ?” ฉันถามเขา

“แน่นอน ! แต่มันอาจจะเหมือนเดิมเท่าไหร่นะ ^^”

“อืม . . . ฉันจะทำให้เหมือนเดิมเพราะวันนี้เป็นวันที่ 13 กุมภา แน่นอนว่าพรุ่งนี้จะ 14 กุมภา”

‘ผมใจอ่อนตั้งแต่น้ำตาหยดแรกแล้วละ

ใครละจะทำร้ายจิตใจคนที่รักได้ลง 

ลาก่อนหยดน้ำตาแห่งความเสียใจ 

ตอนนี้คงจะมีแต่ใบหน้าเขินอายของเธอ

แล้วเจอกันพรุ่งนี้ ว่าที่ภรรยาของผม xD

. . .

Valentine's Day with a big mistake.

‘ฉันให้อภัยกับความผิดครั้งนี้ เพราะเหตุผลเดียวคือ ‘รัก’ ’

 

“ยามาโมโตะนายพูดจริงหรือป่าว”

“ทำไมเธอพูดแบบนั้นละ”

“เมื่อสองวันก่อน . . .  มีคนบอกฉันว่าเห็นนายกับผู้หญิงคนหนึ่งไปเที่ยวด้วยกัน”

“ฮายะจัง เธอไม่เชื่อใจฉันหรอเอาเป็นว่าตั้งแต่วินาทีนี้ไปอยากให้เธอรู้ไว้ว่า ฉันรักเธอคนเดียวนะ”

“แล้วทำไมวันนั้นนายกลับทำให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นละ”

 

เหตุการณ์ในอดีตเมื่อย้อนไปวันคริสมาสตร์ปีที่แล้ว 

ติ๊ด ติ๊ด~ เสียงเตือนข้อความเข้า หญิงสาวรีบวิ่งไปกดดูทันที

‘คืนนี้ฉันจะพาเธอไปเที่ยว แล้วเจอกันหลังเที่ยงคืนนะ’ ใบหน้าของหญิงสาวนามว่า ‘ฮายะ’ แดงระเรื่อ คนที่เธอรักพยายามเพื่อเธอขนาดนี้เลยหรอ แน่นอนว่าถ้าออกไปเที่ยวแบบสบายๆ คงไม่ได้หรอก พี่ชายสุดโหดของเธอต้องฆ่าเธอแน่ มีทางเดียวที่เธอจะทำได้ก็