antberrytuna;;* View my profile

'' ฟิคสั้น Secret of School holidays [1827]

posted on 23 Feb 2011 16:55 by antberry
  • Title: secret of School holidays
  • Writer : Antberry
  • Pairing: 1827
  • Fanfic : KHR
  • Warning: Yaoi
  • Rate: PG-13

 

………………………………………………………………..

‘ผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ชอบมองเราด้วยสายตาเหยียดหยาม’

‘แต่ทำไมตอนนี้เขากลับมองเราด้วยแววตาอ่อนโยนแบบนั้น’

‘ทำไมกัน ? . .  .’

.

.

.

“ซือคุงจ๋า มาหาแม่แปปนึงได้ไหมลูก ? ”

                หญิงสาวผู้เป็นแม่เรียกลูกชายของเธอที่กำลังอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่ให้มาหาเธอ เด็กหนุ่มผมสีกาแฟ และผู้ซึ่งมีดวงตากลมโต ซึ่งทุกคนรู้จักเขาในนามว่า ‘ซาวาดะ สึนะโยชิ’

“ฮะแม่ มีอะไรหรอฮะ” เด็กหนุ่มเกาหัวถามด้วยความสงสัย

“คือว่าแม่จะให้ลูกไปอยู่บ้านคุณลุงสักพักได้ไหม ไปดูแลลูกชายเขาให้หน่อยนะจ๊ะ”

“ให้ผม . . .แล้วแม่ละฮะ แม่จะไปไหนหรอ”

“คือว่าแม่กับคุณลุง จะไปเที่ยวเกาะฮาวายกันอาทิตย์นึงนะจ๊ะ”

“ทำไมไม่ให้ผมไปด้วย TOT ”

“ก็ถ้าลูกชายเขายอมไป ลูกก็จะได้ไปแต่นี่เขาไม่ยอมไปนะจ๊ะ”

“แล้วลูกชายของคุณลุงคือใครหรอฮะ ? ”

“ชื่อฮิบาริคุงนะ นี่ลูกไม่รู้จักหรอ แหมๆ ได้ข่าวว่าอยู่โรงเรียนนามิโมริเหมือนกันนิหน่า”

                ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเบิกกว้างทันที ใครบอกละว่าเขาไม่รู้จัก ? เขารู้จักดีเลยละผู้ชายคนที่ปฎิเสธการบอกรักของเขาต่อหน้าทุกคนในโรงเรียนแบบนั่น เขาเหยียบช็อคโกแลตที่สึนะซื้อให้โดยไร้ความปราณี ผู้ชายคนนั้น ‘ฮิบาริ เคียวยะ’ หัวหน้าคณะกรรมการคุมกฎโรงเรียนนามิโมริ

“เอาเป็นว่า ดูแลฮิบาริคุงให้ดี ๆ แล้วกันนะจ๊ะ ลูกรักของแม่” คุณแม่ลูบหัวลูกชายก่อนจะส่งกระดาษให้เขาแผ่นหนึ่ง เด็กหนุ่มพิจารณาก่อนจะได้รู้ว่ามันคือ ‘แผนที่ไปบ้านของคุณฮิบาริ’

 

และแล้ววันที่จะไปก็ได้ดำเนินมาถึงแล้ว .  . .

 

“บ๊ายบายน้า ซือคุงอย่าลืมที่แม่บอกน้าไปก่อนนะจ๊ะ” ไปแล้ว~ แม่ของเขาไปแล้ว ตอนนี้เหลือแค่เพียงเด็กหนุ่มที่กำลังเดินไปตามแผนที่ ทำไมทางมันถึงยุ่งยากนักนะ

ดิ๊ง ด๊อง !!!

                สึนะกดออดหน้าบ้านเสียงดัง ยืนรอสักพักเสียงฝีเท้าก็ดังใกล้เข้ามาประตูถูกเปิดชายหนุ่มสวมชุดนอนที่ไม่ได้ติดกระดุมเสื้อแม้แต่เม็ดเดียวเผยให้เห็นหน้าอกเนียนขาว ผมสีดำนิลที่เคยเรียบร้อยตอนนี้ยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิงไปหมด ริมฝีปากหนาบ่นพึมพำก่อนจะเอ่ยปากพูด

“นายคงเป็นคนที่พ่อฉันให้มาดูแลใช่ไหม? เอาละเข้ามาสิ ” สึนะที่กำลังงุนงงเดินตามเขาเข้าไปในบ้าน

“ฉันเคยเห็นหน้านายที่ไหนน้า เราเคยรู้จักกันหรือป่าว” เขาถามพร้อมกับส่งถ้วยน้ำชาให้สึนะ

“ไม่นิครับ ลืมแนะนำตัวผมซาวาดะ สึนะโยชิครับ”สึนะพูดจบก็ยกถ้วยชาขึ้นดื่ม

“อ้าว! เป็นเด็กผู้ชายหรอกหรอ ได้ยินพ่อเล่านึกว่าเด็กผู้หญิง” ฮิบาริเกาหัวแก้เขิน และหัวเราะออกมาเบาๆ

“ว่าแต่ผมมาอยู่ด้วยจะรบกวนคุณหรือป่าวครับ ? ”

“ไม่หรอก ๆ ฉันเต็มใจให้นายมาอยู่นะ แถมโรงเรียนฉันก็ปิดแล้วด้วย น่าเบื่อจะตายไป = = ” สึนะยิ้มตอบ

‘ตกลงคุณจำผมไม่ได้เลยหรือไงเนี่ย  . . . ’ คำถามนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของสึนะ

“ข้าวของนายมีแค่นี้เองหรอ ? ” ฮิบาริยกกระเป๋าเป้สีส้มลายปลาทูน่าขึ้นถาม

“อะ . . .เอ่อ . . . ครับ” สึนะพยักหน้าตอบเบาๆ

“ห้องนายอยู่ตรงทางเดินตรงนั้น ห้องที่มีประตูสีครีมนั่นนะ ส่วนห้องฉันคือห้องตรงข้ามมีอะไรปเคาะเรียกได้นะ ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน . . . ”พูดจบเขาก็เดินหายเข้าไปในห้องนอนของเขา

 

Sawada Tsunayoshi . . .

แอ๊ดดด~

                ผมเปิดดูห้องนอนของตัวเอง เป็นห้องเรียบๆ มีของในห้องอยู่ไม่กี่ชิ้นเท่านั้น ในห้องจะมีตู้เสื้อผ้า เตียงนอน และก็โวฟารับแขกเล็ก ๆ กับโต๊ะวางกาแฟ ช่างเหมาะกับคนรักสงบแบบคุณฮิบาริซะเหลือเกินสงสัยห้องของเขาก็คงเป็นแบบนี้ละมั้ง ^^ อ๊ะ !! มีระเบียงด้วยมองเห็นเมืองนามิโมริทั้งเมืองเลย ว้าว~

ตุ้บ~! ผมจัดแจงโยนกระเป๋าเป้และจัดของให้เรียบร้อย สู้เค้าหนึ่งอาทิตย์!!!

ก๊อก ก๊อก

“ฉันขอเข้าไปหน่อยนะ” คุณฮิบาริเปิดประตูเข้ามา ทำไมตอนที่อยู่โรงเรียนเขาไม่ยิ้มแบบนี้บางนะ

“อะ . . . เอ่อ คุณฮิบาริผมต้องทำอะไรให้คุณบ้างหรอครับ”

“ทำ ? อืมม . . . ก็ทำอาหาร พาไปเที่ยว อะไรประมาณนี้แหละมั่ง” เขาใช้มือจิ้มที่คางแล้วกรอกตาไปมา

“. . . ” O.,O โอ๊ะ !!

“ว่าไง . . . ทำได้ไหมครับ” เขาปัดปอยผมของผมและถาม

“ได้ครับ . . . ตะ . . . แต่ . . . คุณจำผมไม่ได้เลยหรอครับ คุณฮิบาริ”

“ . . . ทำไมจะจำไม่ได้ละ นายอยู่โรงเรียนฉันไม่ใช่หรอ  แล้วก็วันนั้นนายเอาช็อคโกแลตมาให้ฉันด้วย”

“ทั้งที่คุณบอกว่าจะเกลียดผม ? จะไม่ยุ่งกับคนหน้าด้านอย่างผม ? ”

“เด็กน้อย นายคิดว่าถ้าฉันยิ้มตอนอยู่ที่โรงเรียนทุกคนจะกลัวฉันหรอ”

“นั่นสินะ . . . ” ผมพูดด้วยเสียงแผ่วเบา

“เอาเป็นว่าฉันขอโทษนะที่ทำร้ายจิตใจนายไปวันนั้น ฉันจะให้สิ่งตอบแทนนาย”

“. . .  ?” ริมฝีปากของคุณฮิบาริเข้ามาประกบด้วยความรวดเร็วจนผมแทบตั้งตัวไม่ทัน ความรู้สึกอ่อนโยนแบบนี้ ? สิ่งที่ผมโหยหายมันมา ผมรักคุณจริง ๆ คุณฮิบาริ  ไม่นานนักเขาก็ผละริมฝีปากออกก่อนจะส่งยิ้มมาให้ผม

“เอาเป็นว่าเรื่องของเราที่เกิดขึ้นในช่วงปิดเทอมนี้ เป็นความลับระหว่างเราสองคนนะ”

!!!

‘เป็นความลับระหว่างเราสองคนนะ’

‘เป็นความลับระหว่างเราสองคนนะ’

‘เป็นความลับระหว่างเราสองคนนะ’

ให้ตายเถอะครับ คุณจะทำให้ผมเป็นลมแล้วนะ คุณฮิบาริ!!! >  / / / <~

“หืม ? ถึงกับหน้าแดงเลยหรอเนี่ย น่ารักจัง” เขาดึงหน้าผมเข้าไปหอมแก้ม อ๊ากกก! จะบ้าตาย

“อ๊ะ ! นี่บ่ายสามแล้วหรอเนี่ย เด็กน้อยไปเที่ยวกันไหม ? ^^”

“ไปเที่ยว ? ที่ไหนหรอครับ O__O ? ”

“สวนสาธารณะนามิโมริ ไปกันเถอะ!” เขาดึงมือของผมให้ผมลุกขึ้นก่อนที่พวกเราสองคนจะมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายของพวกเรา

 

.

.

.

สวนสาธารณะนามิโมริ

                วันนี้คนไม่ค่อยผลุกผลานเท่าไหร่เพราะว่าส่วนมากยังคงทำงานกันอยู่ ส่วนบางคนก็คงไปเที่ยวในเมืองกันหมด แบบนี้แหละที่ผมชอบที่สุดเลยยย ~

“ชอบสินะ  . . . ทำหน้าแบบนั้นนะ ” เขาพูดพร้อมกับจิ้มเบาๆ ที่แก้มของผม

“แหะ ๆ . . .  ครับ”

“ไปนั่งตรงนั้นกันเถอะ” เขาชี้ไปที่ม้านั่งข้างสระน้ำที่กำลังมีเป็ดกับนกกระยางว่ายน้ำเล่นกันอยู่

“ครับ .  . . อ๊ะ! นั่นตัวอะไรนะครับ” ผมชี้ไปที่วัตถุสีเหลืองกลมๆ ที่บินมาอยู่บนหัวของคุณฮิบาริ

“อ้อ. . . มันคือฮิ-เบิร์ดนะนกของฉันเอง ดูเหมือนมันอยากจะเล่นกับนายนะ” เขาหยิบมันขึ้นมาและวางลงสองฝ่ามือของผม นกตัวนี้มองผมด้วยสายตาอ้อนวอน น่ารักจังเลยย

“อยากเล่น~อยากเล่น” นกนั่นพูด

“พูดได้ด้วย น่ารักจังเลย ” ผมลูบหัวมันเบาๆ    

“น่ารัก~ น่ารัก ”

“ไหนลองพูดว่า ‘สึนะ’ ได้ไหม ”

“ซือ~น้า~ซือ”

“ไปกันเถอะ ฉันว่าเรายืนกันนานแล้วนะ” ฮิบาริว่าพร้อมดึงมือของผมอีกขางหนึ่งไปที่ม้านั่งที่พูดถึงกันเอาไว้

“สึนะ . . . นายมองฉันมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วมีอะไรหรือป่าว” อ๊ะ ! แย่จังถูกจับได้แล้ว อุตส่าห์เนียนมองฮิ-เบิร์ดผลัดกับมองคุณแล้วนะ คนอะไรช่างสังเกตจริง ๆ

“คือว่า . . . ผมไม่ค่อยจะได้เห็นคุณยิ้มแบบนี้นะครับ ผมก็เลยอยากมองมันไปนานๆ ”

“งั้นนายก็ถ่ายรูปเก็บไว้ดูสิ” นั่นสินะ . . . ทำไมเราถึงได้ซื่อบื้อแบบนี้นะ อ๊ะ ! ดีเลยเอากล้องโพลารอยด์ติดมาในกระเป๋าพอดี

“งั้นผมขอถ่ายรูปคุณหน่อยนะครับ ^^” ผมตั้งกล้องเตรียมพร้อม แต่คุณฮิบาริกลับดึงมันไปจากมือของผม

“ถ่ายสึนะด้วยสิ ฉันก็อยากจะเก็บรูปนายไว้ดูเหมือนกันนะ” ใบหน้าของผมจะเป็นสีแดงอยู่แล้วนะครับเนี่ย

“กะ . . . ก็ได้ครับ”

 

                คุณฮิบาริยิ้มก่อนจะตั้งท่าเตรียมถ่ายรูป ผมเองก็กำลังยิ้มยิ้มเพราะเห็นใบหน้าที่มีความสุขของคุณฮิบาริ อ่า . . . เราสองคนจะใกล้กันไปแล้วมั้งเนี่ย > /// <~

“เอาละนะ  . . . . หนึ่ง สอง ซั่ม ”

แชะ~ หลังจากนั้นไม่นานรูปที่ถ่ายก็เด้งขึ้นมา คุณฮิบาริยิ้มว้าววสุดยอดไปเลย O // /  O!!

“อีกรูปหนึ่งนะ อันนี้ฉันจะเก็บเอาไว้เองละ ”

“ครับผม ”

“เอาละ . . .  หนึ่ง สอง สาม”

จุ๊บ~ แชะ คุณฮิบาริหัวหน้ามาหอมแก้มผม ก่อนที่จะกดชัตเตอร์ถ่ายภาพ ฮะ . . . เฮ๊ยย!! รูปเด้งขึ้นมาแล้ว

 T / // T น่าอายที่สุดเลยยย~

“นายนี่น่ารักทุกเวลาจริงๆ เลยนะ ” น่ารักกับเบียคุรันสิครับ น่าอายจะตายไป (มันเกี่ยวอะไรกับป๋าฉันย่ะ : ทูน่า)

“คุณฮิบาริทิ้งรูปนี่ไปเถอะครับ”

“ไม่ฉันจะเก็บมันไว้ ถ้ามีใครคนไหนเอามันทิ้งละก็ฉันจะขย้ำมันให้ตายเลย” ไม่ใช่ใครหรอกครับ คนข้าง ๆ คุณนี่แหละครับ

“อ๊ะ ! นี่ก็เย็นมากแล้ว กลับบ้านกันเถอะ”  ผมพยักหน้าตอบคุณฮิบาริช้า ๆ

.

.

.

                หลังจากที่กลับมาถึงบ้านผมก็จัดแจงเข้าครัวทำอาหารทันที ทำอะไรดีน้า . . . อ่า . . . ใช่แหละ ข้าวปั้นแล้วกันอาหารง่าย ๆ แบบนี้คุณฮิบาริน่าจะชอบนะ ผมหุงข้าวพอข้าวสุกแล้วก็ตักข้าวมาใส่ในชามโคมใบใหญ่ พรมน้ำส้มปรุงรส ทำทีละน้อยๆ ไปเรื่อยๆ จนหมด จากนั้นใช้ทัพพีตักข้าวแบนๆ วางแนวตั้งคล้ายสันมีด สับข้าวลงไปเบา ๆ ตะล่อมคลุกปาดข้าว และเคล้าให้ข้าวผสมกันกับน้ำส้มปรุงรสให้ทั่วถึงกัน  ระหว่างที่คลุกข้าวนี้ ให้ใช้พัดโบกลมใส่ข้าว ให้น้ำส้มระเหย เร่งให้ข้าวรัดตัวเร็วขึ้น จะเห็นเมล็ดข้าวขึ้นขาวใสเป็นเงานำข้าวสวยที่ปรุงรสน้ำส้มเสร็จแล้ว ที่เรียกว่า " ซูชิเมฉิ "  เสร็จสักทีหวังว่าคุณฮิบาริจะกินมันเข้าไปได้นะ เราก็ไม่ค่อยจะชำนาญเท่าไหร่เลย ปกติดูแม่ทำอย่างเดียว

“อาหารเสร็จแล้วนะครับ อ๊ะ . . . ” ฮิบาริสวมกอดผมจากด้านหลัง

“คนอย่างนายเนี่ย . . . ถ้าได้มาเป็นภรรยาก็คงจะดีนะ”

!!!

กรี๊ดดดดด~ อยากจะกระโดดกอดแต่ทำไมได้ T____T’

“ปล่อยเถอะครับ เดี๋ยวข้าวปั้นที่ผมทำจะหกหมดนะ”

“นั่นสินะ ไหนขอลองชิมหน่อยนะ ” เขาหยิบมันขึ้นมาชิ้นหนึ่ง

“อืม . . . อร่อยจังเลย ^^”

 

วันสุดท้ายก่อนวันจะกลับ . . .  !!

“หาวว~ ทำไมมันแคบๆ นะ ฮะ . . . เฮ๊ย! คุณฮิบาริ”

“ว่าไงหรอสึนะ ^^”

“ทะ . . . ทำไมคุณถึง”

“คือว่า ฉันเห็นว่าพรุ่งนี้นายจะกลับแล้วก็เลยขออยู่กับนายให้นายที่สุดเลย”

“. . . . จริงด้วยพรุ่งนี้ผมก็ต้องกลับบ้านแล้ว” ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ก็อยากร้องไห้ขึ้นมา ว่าแล้วหยดน้ำตาใสๆ ก็ไหลออกมา ผมไม่อยากให้ช่วงเวลาของความสุขนี้หายไปเลย ผมยังอยากทำอาหารให้คุณ ไปเดินเล่นกับคุณ ดูทีวีกับคุณ นอนซบไหล่ของคุณ และผมยังอยากให้คุณนอนหนุนตักผม หอมแก้มผม และสุดท้าย ‘จูบ’ ผม

“ดวงตานายนี่อ่านง่ายจังเลยนะ”

“อะ . . . เอ๋ ? ”

“เอาไว้ปิดเทอมหน้า นายก็มาหาฉันสิฉันว่านะพ่อฉันก็ต้องชวนแม่นายไปเที่ยวอีกนั้นแหละ”

“จริงด้วยสินะฮะ ^____^”

“เห็นนายยิ้มแล้วรู้สึกสบายใจขึ้นเลยแหะ ”

 

วันสุดท้าย . . .

“ผมไปก่อนนะฮะ คุณฮิบาริ ผมสนุกมากเลยละฮะ บ๊ายบายย” ผมโบกมือลาเขา

“เดี๋ยว! นายลืมอะไรไปหรือปล่าว” อ๊ะ  . . . จริงด้วยสินะ

“จุ๊บ~ ลาก่อนนะครับ ” ผมหอมแก้มเขากอดจะรีบเดินออกมา

 

.

.

.

เปิดเทอมวันแรก โรงเรียนนามิโมริ

“แฮ่ก ๆ สายทั้งปีเลยแหะเรา”

“นี่เจ้าสัตว์กินพืช!!” หืม .  . . ผมหันไปตามเสียงเรียกแปลกๆ นั้น ใบหน้าที่คุ้นเคย ‘คุณฮิบาริ เคียวยะ’

 

 END.

 

ปั่นเมื่อตอนบ่าย ปั่นไม่เสร็จตอนเช้ามาปั่นต่อให้จบ

แล้วมันก็จบจริง ๆ แบบไม่น่าเชื่อ !! =w='  ช่วงนี้ว่างด้วยแหละ

พึ่งดูพ่อบ้านปิศาจภาค 2 จบ (พึ่งดูเร๊อะ !!) +ภาคสเปเชี่ยลอีก 2 ตอนเห็นจะได้ ^^;;

ปล.ช่วงนี้จะเขียนแต่ฟิคสั้นนะคะ ไม่มีเวลาปั่นฟิคยาวเลย เวลาน้อย (อ้าวแล้วเมื่อกี้บอกเวลาเยอะ!) เพราะว่าอยากจะใช้เวลาอยู่กับฟิค 80 % อีก 20 % ที่เหลือก็ใช้เวลากับความส่วนตัว (?)

ปล.แล้วเจอกันใหม่เอ็นทรีหน้า บ๊ายยบาย~

edit @ 14 May 2011 22:56:36 by antberry;tuna*

edit @ 14 May 2011 23:17:54 by antberry;tuna*

Comment

Comment:

Tweet

ว๊ายย~~

น่ารักจังเลยค่ะ

แอบรักฮิบาริขึ้นมาซะแล้วซิคะ

><

#4 By rainbowy on 2011-02-26 13:55

คุณฮฺน่ารักจังเลยยยย~

#3 By puipui18 on 2011-02-24 16:13

พี่เองก็ไม่ถูกกับท่านฮิเท่าไหร่ sad smile
ก็เลยชอบแต่งให้ท่านฮินิสัยดี หุหุ

#2 By antberrytuna;;* on 2011-02-23 21:21

โฮ่ยยย 1827..

แต่งดีนะพี่..อ่านแล้วได้ประโยชน์ดีนะ ^ ^

"ทำให้คนที่เกลียดฮิบาริเริ่มชอบขึ้นเรื่อยๆ..."

ป.ล. ไม่ได้ชอบน้าาา แค่มีความรู้สึกอย่างงั้นเอง -//-

#1 By ~[::werrian::]~ on 2011-02-23 21:03