antberrytuna;;* View my profile

'' ฟิคสั้น I love real or not.[D188027]

posted on 19 Mar 2011 20:15 by antberry

Titel : I love real or not.

Writer:Antberry

Paring :  D188027

Fanfic : KHR

Warning : Yaoi

Rate :  NC  [นิด ๆ หน่อย ๆ อย่าลืมกด Ctrl+A]

note ; ไม่ได้มาอัพบล็อกซะนมนาน  กลับมาคราวนี้พร้อมกับฟิคสั้น

สุดงง -*- ก็คือแบบพยายามเขียนให้มันเป็นตามสมการ แต่กลับออกมาเป็นแบบนี้

แต่ไม่เป็นไร ๆ พยายามเต็มที่แล้ว 3 วัน T T ' ไม่สนุกต้องขออภัยด้วยน้า

พยายามทำให้เป็น D18+ 8027 คู่แรร์หรือปล่าวนะ ? 555

 

_______________________

“เขาว่ากันว่า ถ้าคนเราไม่เชื่อใจกัน”

“ก็คงจะไปด้วยกันไม่รอด เป็นความจริงหรือ ? ”

 

    ชายหนุ่มผมสีก้อนถ่านกำลังนั่งรอใครสักคนอย่างใจจดใจจ่อ และแล้วคนคนนั้นก็ปรากฏตัวผมสีทองสง่างามนั่นช่างเป็นเอกลักษณ์ของเขาเสียจริง เขาเดินมองหาเขาสักพักก่อนจะโบกมือพร้อมกับส่งยิ้มให้เขาที่กำลังนั่งอยู่

 

 

“เคียวยะ~ เรียกฉันมาที่นี่มีเรื่องสำคัญอะไรหรือป่าว”

“นายจะดื่มอะไรก่อนไหม”ฮิบาริถามนอกเรื่องเพื่อ ไม่อยากให้ยึดติดกับเรื่องนั้นให้มากนัก

“งั้น . . . น้องครับขอคอกเทลแก้วหนึ่งนะครับ ” ดีโน่หันไปสั่งเครื่องดื่มกับพนักงานที่เดินผ่านไปมา

“. . .”

“เอาละ  . . .  นายจะพูดเรื่องสำคัญของนายได้หรือยัง ?”

“นาย . . . กำลังปิดบังอะไรไว้หรือป่าว”

“หะ . . . หา ป่าวนิ” มือเกาที่ขมับบอกให้รู้ว่ากำลังปิดบังอยู่

“บอกฉันมา. . . เรื่องเกี่ยวกับเจ้าสัตว์กินพืชหัวฟูนั่น”

“นายรู้ . . . ” เสียงที่เปล่งออกมาแผ่วเบามากจนแถบไม่ได้ยิน

“ฉันรู้นานแล้วละ . .  แล้วรู้ด้วยว่าที่นายทำนะมันไม่ถูก”

“นายต้องเข้าใจฉันสิ เคียวยะ .  .  .  เด็กนั่นต้องการให้แฟนตัวเองหันมามองมา”

“แฟนตัวเองงั้นหรอ . .   ” ฮิบาริพึงพำเบา ๆ  

“นายรู้จัก ‘ยามาโมโตะ ทาเคชิ’ใช่ไหมละ หมอนั่นนะมั่วผู้หญิงเป็นว่าเล่นเลยละ ”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยละ ”

“ก็นายอยากให้สึนะออกจากชีวิตฉันไม่ใช่หรอ นายเองก็ต้องช่วยฉันทำให้หมอนั่นเลิกนิสัยเจ้าชู้”

“ก็ได้  .  . .  นายอยากทำอะไรก็ทำเลย ฉันจะไม่ว่าอะไรนายทั้งนั้น”

 

                ชายหนุ่มผมสีก้อนถ่านลุกขึ้นจากโต๊ะและรีบเดินออกจากที่นี่ ทั้งที่ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไปเพราะอะไร แค่นึกถึงภาพของดีโน่กับสึนะอยู่ด้วยกันก็รู้สึกหงุดหงิดจนไม่อยากจะนั่งอยู่ที่นี่อีกต่อไป เขาไม่อยากให้คนที่เขารักต้องมาเดิมพันกับเรื่องแบบนี้ ไม่อยากให้  . . .  เขารู้สึกดีกับเด็กคนนั้น ไม่อยากเลยสักนิด เขาจะไปคุยเรื่องนี้กับยามาโมโตะเอง  เท้ายาวเริ่มสาวเท้าไปยังจุดหมาย สถานที่ที่ต้องการอยู่ตรงหน้าแล้ว คอนโดหรูหราระดับห้าดาว ไม่แปลกนักหรอกที่คนอย่างเขาจะไม่รู้จักที่อยู่ของอดีตคนรักของเขาเมื่อในอดีตกาล และต้องเลิกยุ่งกันเพราะเหตุผลที่ไม่น่าฟังนัก

 

 ‘ห้อง 80  ยามาโมโตะ ทาเคชิ ’

 

ก๊อก ๆ

 

“ครับๆ มาแล้วครับ มะ . . . ฮิบาริ”

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย ขอแค่แปปเดียว”

“ขะ . . . เข้ามาสิ” เจ้าของห้องเดินเข้ามาพร้อมกับฮิบาริที่เดินตามเขาเข้ามาติด ๆ กัน ภายในห้องดูหรูหราและ เป็นระเบียบมาก ทุกอย่างดูเรียบง่าย แต่ที่สะดุดตาฮิบาริมากที่สุดคงจะเป็นกรอบรูปรูปยามาโมโตะกับสึนะที่ติดไว้บนข้างกำแพงห้อง

“อะ . .. นั่งลงสิ เดี๋ยวฉันจะไปชงชามาให้นะ” ยามาโมโตะว่าพร้อมกับชี้ให้ฮิบารินั่งลงตรงโซฟา

“อืม . . . ”

 

 

สักพักยามาโมโตะก็กลับมาพร้อมกับถ้วยชาสองถ้วย ก่อนที่เขาจะส่งให้ฮิบาริถ้วยหนึ่ง ก่อนที่จะนั่งลงตรงข้ามฮิบาริ และหยิบถ้วยชาของตัวเองขึ้นมาดื่ม

 

“นายรู้ตัวหรือปล่าว . . . ว่าตัวเองกำลังทำอะไรผิดอยู่”

“ฉันว่านายต้องถามตัวเองมากกว่านะฮิบาริ มาเข้าบ้านผู้ชายอื่น โดยไม่บอกแฟนตัวเองนะ” ยามาโมโตะกระตุกรอยยิ้มเหยือกย็นก่อนจะปรับสีหน้าเป็นเหมือนเดิม

“หมอนั่นเข้าใจว่าฉันมาที่นี่ . .  .เพื่อบอกให้นายเลิกสันดารเน่าๆ ของนาย เพื่อที่คนของแกจะได้ไม่มาระรานคนสำคัญของฉัน เพราะสันดารเน่าๆ ของนายไง ฉันถึงไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับนาย”

 

“นายพูดเรื่องอะไรของนาย แล้วอย่าเอาเรื่องในอดีตมาพูดด้วย ฉันไม่ชอบรื้อฟื้นความหลังนักหรอกนะ”

“นิสัยมั่วไม่เลือกที่ของนายไงละ สันดารที่เลิกไม่ได้นะ”

“หุบปากไปเลยนะฮิบาริ” ยามาโมโตะตะคอกเสียงดัง แต่คนตรงหน้ากลับยิ้มเหยือกเย็นกลับมาเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรทั้งสิ้น

“เลิกไม่ได้สินะ พูดแบบนี้นะ ”

“แล้วนายจะมายุ่งเรื่องชาวบ้านทำไม !”

“ก็ถ้าสัตว์กินพืชหัวฟูนั่นไม่มายั่วสวาท คนรักของฉันฉันก็คงไม่มาแตะที่นี่อีกหรอก”

“สึนะหรอ  . ..  สึนะทำไม ! ”

“น่าจะรู้ดีนิ แฟนนายนะ. . .  มันกำลังนอกใจนายไงละ”

“นี่นายต้องการอะไรกันแน่ ฉันไม่เข้าใจนายเลยจริง ๆ ” มือหนาตุบลงบนโซฟาด้วยความหงุดหงิดก่อนจะถอนหายใจดังเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะเอามือกุมขมับ

“ก็ต้องการให้นายมาเอาไอ้เด็กหัวฟูนั่นกลับไปไงละ”

“ก็ได้ฉันจะทำ ! แต่ต้องหลังจากฉันจัดการกับนาย”

“นายจะบ้าหรอ .  . . . อ๊ะ !! อืมมม  ”  

 

 

 

                มือหนาผลักร่างบางให้ล้มลงนอนกับโซฟา พร้อมกับจู่โจมจูบสุดหนักหน่วง พร้อมกับตวัดลิ้นไปมาในโพร่งปาก ร่างบางที่กำลังงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซึ่งตอนนี้กำลังถูกจู่โจมด้วยความรวดเร็ว เสื้อผ้าที่เคยสวมใส่ถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว

 

“ถ้าสึนะทำกับดีโน่ของนาย งั้นเราสองคนก็มาทำให้สองคนนั้นเกิดอาการหึงหวงกับพวกเรากันเถอะ”

“นายรู้หรอว่าฉันคิดอะไรอยู่หรอ”

“เถอะหน่า . . .  ฉันขอสนุกกับนายเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ฉันกับสึนะจะแต่งงานกันเถอะนะ”

“แต่งงาน . . .  ”

“เพราะงี้ไงฉันถึงอยากใช้เวลา  3 เดือนก่อนแต่งงานกับสึนะให้สนุกที่สุด”

“งั้นนี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่นายจะได้เลิกมั่วกับของของคนอื่นสินะ” ฮิบาริยิ้มบางๆ ก่อนจะกอดยามาโมโตะ

“ใช่ . . . ฉันอยากให้นายรู้ว่า ฉันไม่เคยเลิกรักนายเลยนะ ”

“มันสายไปแล้วละ ที่จะพูดแบบนั้นนะ”

“นั่นนะสินะ .  . .  ”

 

                ยามาโมโตะใช้มือของตัวลูบไล้ไปมาบนเรือนรางของคนตรงหน้า ด้วยความหลงใหลดูเหมือนคนตรงหน้าจะรู้จึงยอมทำตามคำสั่งด้วยการยื่นหน้าเข้ามาพร้อมกับจูบตอบการกระทำนั้น ยามาโมโตะไซร้คอขาวเนียน ที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ น่าลิ้มลอง กอดจะขบกัดเบาๆ ด้วยความกระหาย

“อื้อ . . .  ” ฮิบาริครางเสียงหวานออกมา

“นายคงจะชอบสินะ . . . ” ยามาโมโตะว่าพร้อมกับใช้มือกุมส่วนสำคัญของฮิบาริ ก่อนที่จะบีบแรงๆ

“อ่า .. .  อ๊ะ . .  ”  ฮิบาริครางเสียงหวาน แต่การหยอกล้อของยามาโมโตะยังคงดำเนินต่อไป เมื่อออกแรงมากเท่าไหร่ความต้องการก็มากขึ้นเท่านั้น แต่ตอนนี้ฮิบาริคงทำได้เพียงจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของยามาโมโตะ

“ได้โปรด . .  . ฉันต้องการนายนะ อ๊ะ . . .   ไม่เอาแล้ว ”

“อะไรกัน  ปากนายกับสีหน้านะมันตรงกันข้ามเลยนะ”

“อ๊ะ  . . .  ขะ  . . เข้ามาสิ ”

“หึ . . .  ”  ยามาโมโตะหัวเราะก่อนจะตัวเองจะจับการล็อคขาทั้งสองข้างของฮิบาริพร้อมกับสอดใส่ส่วนสำคัญของตัวเองเข้าไป ร่างบางถึงกับร้องโอดโอย พร้อมกับตอบสนองการกระทำด้วยการคล้องคอคนตรงหน้าพร้อมกับประกบริมฝีปากร้อน ลิ้นที่เปียกชุ่มยังคงคว่านหาความหวานต่อไป

“อ๊ะ ~ เจ็บ ” ฮิบาริยิ่งครางเสียงหวานมากขึ้นเท่าไหร่ ยิ่งเพิ่มความอยากให้ยามาโมโตะมาขึ้นเท่านั้น

 

ปัง!!

                ประตูถูกถีบเข้ามาด้วยแรงที่มากพอสมควรพร้อมกับปรากฏร่างของคนสองคนที่กำลังมองมาด้วยสายตาอึ้ง ๆ  ไม่นึกแปลกใจอะไรหรอก ถ้าสองคนนี้ไม่ใช่ ‘ดีโน่’ และ ‘สึนะ’

 

“แหม~ สนุกกันใหญ่เลยนะ เคียวยะ”  

“ดีโน่ . . .  ”

“ยามาโมโตะคุง . .  ” เด็กหนุ่มหัวสีน้ำตาลถึงกับก้มหน้ามองพื้นพร้อมกับปล่อยหยดน้ำตาออกมา

“สึนะ !!!!!!! ” ยามาโมโตะรีบลุกจากเตียงนอนพร้อมกับหยิบผ้าขนหนูมาปิดตัว และเดินมาหาสึนะ

“ฮึก  . . .  ผม .  . . ฮึก  . . ผมรักคุณนะฮะ ฮืออ” สึนะใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาครั้งแล้วครั้งเหล่า

“ฉันขอโทษนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริ งๆ นายเองก็ทำกับฉันไว้เยอะนิ”

“ฮึก  . .  . ผมขอโทษ แต่ผมทำไปก็เพราะผมหวงคุณ”

“ผมขอโทษ ฮือ~” หน้าซบลงบนแผงอกของยามาโมโตะซึ่งตอนนี้ชุ่มไปด้วยน้ำตาของสึนะ

“คุณดีโน่ . .  . ” ยามาโมโตะมองหน้าดีโน่เหมือนจะบอกว่า ‘เอาแฟนนายออกไปได้แล้ว’

 

 

“ฉันว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันนะ เคียวยะ หึ .  ..  ” ดีโน่หันไปมองสภาพของฮิบาริที่กำลังใช้ผ้าห่มตัวเองเอาไว้

“ดะ . . .ดีโน่”

“ดีใจจังนายเรียกฉันดีโน่ด้วยละ แต่วันนี้ขอเคลียเรื่องนี้กันก่อนแล้วกัน” ดีโน่อุ้มร่างของฮิบาริขึ้นด้วยความรวดเร็ว ทำเอาร่างของฮิบาริแถบหัก เพราะแรงของดีโน่ช่างมากมายซะเหลือเกิน

“โอ๊ยย! ปล่อยนะ ไอ้ม้าบ้า”

“นายนั้นแหละเงียบไปเลย เอาผ้าคลุมตัวไว้ดี ๆ ละ เดี๋ยวคนอื่นได้เห็นของดีหมด ฉันหวงนะ”

“- / / /  /-  ชิ ~ ” ฮิบาริยอมทำตามที่ดีโน่บอก พร้อมกับเอาหน้าซุกเพื่อหลบหน้าคนที่เดินส่วนทางไปมา

 

ตุ้บ!

                ร่างเปลื่อยชวนหลงใหลที่มีผิวเนียนขาว เหงื่อที่ไหลบนร่างกายยิ่งเพิ่มความเซ็กซี่ได้มากมายเหลือเกิน คนตรงหน้าเองก็อยากจะฟัด อยากจะตะปบ แต่ยังทำไม่ได้ เพราะตอนนี้พวกเขาทั้งสองยังคงในสถานที่สาธารณะ จึงได้แค่ยืนมอง และต้องรีบปิดประตูรถเพื่อจะมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เป็นการส่วนตัว แน่นอนตอนนี้ฮิบาริถูกโยนไว้เบาะหลังของรถฮิบาริ

 

“ทำไมต้องผูกมือผูกเท้าฉันด้วย !!!”

“ก็เคียวยะ จะได้ไม่หนีฉันไปไหนไงละ”

“อึดอัดเป็นบ้าเลย ~  ”

“อดทนอีกนิดหน่าที่รัก เดี๋ยวนายก็จะได้ไปสบายแหละละ หึ  . . . ” ดีโน่หันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะหันไปขับรถต่อ

 

 

บ้านดีโน่  . . .

 

“นี่นายจะผูกมือผูกเท้าฉันอีกนายไหม . . . !!!! ” ฮิบาริตะโกนเสียงดัง พร้อมกับดิ้นไปมาบนเตียงเพราะตอนนี้เขารู้สึกทรมานมาก กับการถูกผูกไว้กับผ้าที่แน่นหนา ยากจะแกะออก

“งั้นเรามาเริ่มกันเลยดีกว่าเนอะ  .. . ” ดีโน่ว่าพร้อมกับเชยคางฮิบาริขึ้นและประกบริมฝีปาก

 

 

 

 

 

“อื้อ ~ ” ฮิบาริตอบรับความหอมหวานนั้นอย่างโหยหา ลิ้นที่ตวัดไปมานั้นร้อนและแช่ะ มือของดีโน่ลูบไล้ไปตามส่วนต่าง ๆ บนร่างกายของฮิบาริ ชวนเสียวซ่านไปทั่วก่อนจะที่ฮิบาริจะปล่อยเสียงครางหวานออกมาเป็นระยะ

“นายจะทำอะไรน่ะ  ...  โอ๊ยยย~ อ๊ะ . . .  ” นิ้วของดีโน่สอดเข้าไปในตัวของฮิบาริ ก่อนที่จะตามด้วยนิ้วที่เพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนที่เขาจะตวัดไปมา

“อ่า .. .  อ๊ะ . . . อื้ออ~” ฮิบาริถูกกดลงบนหมอนที่แสนนุ่ม แต่กลับไม่รู้สึกถึงความนุ่มเลยแม้แต่นิดเดียว ตอนนี้ความรู้เจ็บปวด และเสียวซ่านเต็มไปหมด นิ้วเรียวขยุ้มผ้าปูเตียงที่ยับแล้วยับอีก ริมฝีปากล่างที่ตัวเองกัดแดงซ่านพร้อมกับมีเลือดไหลออกมาปะปราย

“ซี๊ดด~ พะ. . . พอ . . ได้แล้วว ฉัน  .. . อ่า ” ดีโน่ยังคงนึกสนุกกับร่างกายของฮิบาริต่อปมือหนาล้วงไปกำส่วนสำคัญของฮิบาริพร้อมกับลูบไปตามจังหวะชวนให้คนตรงหน้าครางเสียงหวานมาเป็นระยะ ๆ

“เคียวยะ . . . นายนี่มีร่างกายชวนหลงใหลเหลือเกินนะ”ดีโน่ว่าพร้อมกับออกแรงลูบมากขึ้น ๆ ๆ จนตอนนี้ของเหลวสีขาวทะลักออกมาเละเต็มผ้าปูที่นอนจนเปียกแช่ะเต็มไปหมด

“อ่า . . . ไม่ไหวแล้วว ได้โปรด  . ..  ได้โปรด ” ฮิบาริคว่ำหน้าพร้อมกับร้องเรียกความต้องการ

“นายนี่ใจร้อนจังเลยนะ เคียวยะ ~ ” ดีโน่ว่าพร้อมกับจัดการจับฮิบารินอนหงายพร้อมกับดึงเชือกที่ขาออก และจับขาขาวเนียน ขึ้นและสอดใส่ส่วนสำคัญของตัวเองเข้าในตัวฮิบาริ

“ฉันอยากกอดนาย . . . อ๊ะ . . . อ่า . . . อ๊า ” ฮิบาริเม้มริมฝีปาก พร้อมกับปล่อยหยดน้ำตาออกมา เพราะรู้สึกอึดอัดที่มีกิจกรรมแบบนี้โดยที่ตัวเองถูกมัดมือไว้แบบนี้ ทั้งที่ควรจะเอาผ้าออกทั้งที่มือและที่เท้าแท้ ๆ

“กะ  . .. ก็ได้”ดีโน่แก้มัดที่มือของฮิบาริ เมื่อหลุดออกจากพันธนาการนั่นแล้ว ฮิบาริจึงคล้องคอขอดีโน่พร้อมกับจิกคมเล็บสุดคมลงบนตัวของดีโน่ เพื่อระบายความเจ็บปวดในร่างกายออกมา

“อะ . .. อีก   . .  นิดเดียว” ดีโน่ดึงร่างบางของฮิบาริเข้ามากอดพร้อมกับขบใบหูนุ่มของฮิบาริ  

 

.

.

.

 

 

หลายอาทิตย์ผ่านไป

 

“เคียวยะ ~!! ”

“อะไร -  -  ”

“ดูนี่สิ !”

 

‘การ์ดแต่งงาน ระหว่าง ยามาโมโตะ ทาเคชิ และ ซาวาดะ สึนะโยชิ ’

 

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน ? ” ฮิบาริถาม

“อ้าว . . . ก็นายไม่คิดจะแต่งงานกับฉันบ้างหรอ”

“. . .  ”

“ทำไมนายเงียบแบบนี้ละ T T ”

“วันไหน ? ที่ไหน ? ”

“นายจะแต่งงานกับฉันจริงๆ นะหรอ”

“อืม  . . ”

“ฉันรักเคียวยะที่สุดเลย~!! ”

“สุดท้ายแล้วฉันก็เชื่อใจนายนะ”

 

 

แถมให้คนรัก 8027

 

 

“สึนะฉันหล่อพอไหม ~”

“- -  นายถามฉันเป็นรอบที่ 20 แล้วนะยามาโมโตะ”

“อะไรกัน ยังไม่เรียกฉันทาเคชิอีกหรอ”

“ก็ได้ทาเคชิคุง~ ”

“เอาละผมไปทำงานก่อนนะที่รัก ~”

“โชคดีนะ ^^ ”

 

END.

 

ปล.เจอกันใหม่เอ็มทรีหน้า  คราวหน้าเอาแบบไหนดีนะ - -


 

edit @ 14 May 2011 23:24:07 by antberry;tuna*

Comment

Comment:

Tweet

double wink

#11 By 彼のなかなか (110.77.201.3|10.0.1.221, 110.77.201.3) on 2014-11-25 10:27

ไอ้ตอน8018อ่ะ อยากหยิบปืนไปยิงยามาโมโตะมากเลย เคียวยะของดีโน่คนเดียวเฟ้ย!!!!d18บันไซ!!!!

#10 By (171.6.210.227|171.6.210.227) on 2014-09-03 19:07

น้องรัก... NC น้อยเกินอ่ะ !!

//โดนตรบตี

ตอนแรก นึกว่าจะ D18 8027 กันในห้องนั้นซะอีกเอิ้กๆสู้ต่อไปนะฮะน้อฉาวว ;w;

cry cry cry cry cry cry

#9 By shinny (115.87.233.5) on 2011-05-16 10:26

ตอนแรกเกือบเเล้ว 8018

D18 น่ารัก

8027 ก็ชอบ

แต่ 1827 น่ารักที่ 1 ในใจ

#8 By '__Aqualoxxx on 2011-03-21 19:48

ชะเอิ๊ วววว ววว
ดีโน่ดูโหดและหน้ากลัวมากกก ฮ่าๆๆๆ
เรียกเลือดมาก โฮกก กกกกก//หืน!


D18 บัยไซ >w<!!!

#7 By MR.LUNATIC (125.27.203.1) on 2011-03-20 21:50

อ๊ายย น่ารักอ่ะ

เลือดพุ่ง =.,=

แอบ 8018 ด้วยอ่ะ ชอบๆ (โดนFC 8027 D18 เตะ!)

โฮก~ สุดยอดมากครับทูน่าO.,O //ดูมันทำหน้า
เเต่ทำไมเอ็นซีมันน้อยจังครับเนี้ย ฮ่าๆ //โดนตบดิ้นเนื่องจากหื่นเกินเหตุ

#5 By muku=w=v (223.205.170.77) on 2011-03-20 13:17

Drama มากอ่ะพี่ ...ORZlll

หมายถึงตอนแรกๆอ่ะ....

โฮะ...!มี 8018 ด้วย No! No! No!

No! No! (คุ้นๆมะ = =)

D18 ! จงเจริญ~~~

#4 By ~[::werrian::]~ on 2011-03-20 10:31

8018.............(มันกำลังช็อก)


ฟิคเรื่องนี้น่ารักมากๆ(โดยเฉพาะตอนจบ)=.,=


อีกไม่นานธาราของเราก็ต้องมีNCด้วย
ยังไม่ได้ฝึกเลย=[]=;;


อ๊าก!!! 8027น่ารักมั่กๆ>w<(ชูป้าย8027)

#3 By Lee YungHae on 2011-03-19 22:21

D18 forever คร้าบบ

#2 By Boss Of on 2011-03-19 22:20

มีความรู้สึกเหมือนจบเร็วไปนิด = =


แต่ก็ดีแล้วล่ะ ตอน 8018 กัดผ้าแทบตาย =[]= แบบว่า อยากจะไปกระชากเจ้ายามะออกมาจริงๆ -0-



ฉากเรทน้อยไปหน่อยนะ //มันจะหื่นไปไหน?


จบแบบแฮปปี้ ^O^ ดีแล้วๆ ขอให้ D18 รักกันหวานชื่นตลอดไปนะ อิอิ

สู้ต่อไปนะจ๊ะ น้องสาว พี่จะเป็นกำลังใจให้จ้ะ

confused smile

#1 By roku-san on 2011-03-19 21:34