antberrytuna;;* View my profile

'' ฟิคสั้น Deadline is you [RL]

posted on 11 Apr 2011 23:28 by antberry

Title :  Deadline is you

Author:  Antberry

Pairing:  RL {TYL}

Fanfic : Katekyo Hitman reborn ! !!

Warning : Yaoi (ชายรักชายเราเตือนคุณแล้วนะ)  (x)

Categories: Drama , Comedy ,Romantic 

Rate: NC 13+  (รู้ตัวดีว่ามีอายุเท่ากันเข้ามาอ่านเยอะ กร๊ากก) 

Note :  ในความคิดของทูน่า ทูน่าคิดว่าเป็นเรื่องแรกที่เขียนได้ยาวมากที่สุด แต่ต้องเข้าใจนะยังแต่ง NC ไม่ค่อยแข็งเหมือนเดิม (มันห่วย - - ) เรื่องนี้แอบแถมนิยาย D18 ก่อนนอนด้วยนะเออ ใครอยากเล่าให้น้องหรือลูกฟังก่อนนอนก็ได้นะ แต่แนะนำว่าอย่าดีกว่า ( อ้าว ) เอาละเราไปอ่านเรื่องกันเลยดีกว่า

 

บ่น~ต่อสามวันกว่าจะเสร็จนะเรื่องนี้ ! !!

 

 

 

…………………………………………

 

 

“ฉันมีงานให้นายทำ . . . ”

            ชายแก่ผู้ไว้หนวดเครายาวใบหน้าที่ดูสูงอายุบ่งบอกว่าตอนนี้เขาไม่มีแรงที่จะไปทำร้ายใครได้อีก จึงอยากจะฝากความหวังให้คนที่เขาไว้ใจมากที่สุดแทน มือที่ดูไร้เรี่ยวแรงส่งรูปถ่ายใบหนึ่งให้กับชายหนุ่มผู้ดูสุขุมและเหยือกเย็น อาชีพของเขาคือ ‘นักฆ่า’ ใครๆ ต่างก็หวาดกลัวเขาผู้ชายคนนี้ที่ชื่อ ‘รีบอร์น’

 

“เอาถึงตายเลยงั้นหรอ . . ”

“ใช่ . . . ทำยังไงก็ได้ให้มันทรมานที่สุด”

“บอกหน่อยได้ไหม นายคนนี้ทำอะไรให้คุณไม่พองั้นหรอ ? ” น้ำเสียงที่ดูเรียบจนไม่สามารถรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ความรู้สึกของเขาพอเดาได้ว่ารู้สึกแปลก ๆ กับบุคคลในภาพ

“. . . ” ชายแก่ส่ายหัวเหมือนบอกเหตุผลไม่ได้ก่อนจะส่งซองจดหมายให้รีบอร์น

 

“ฉันคงอยู่บนโลกนี้ได้อีกไม่นาน . .ความตายใกล้เข้ามาแล้วเอาจดหมายนี่ให้หลานฉันด้วย ”

 

“แต่เดี๋ยว . . .คุณยังตายไม่ได้ถ้าคุณตายไปแล้วหลานของคุณละ  ” รีบอร์นตีสีหน้าตกใจทันทีหลังจากที่ชายแก่เอ่ยคำว่า ‘ตาย’ ให้เขาได้ยิน

“หลานฉันต้องเข้าใจแน่ เพราะเวลาที่นับถอยหลังมันใกล้หมดลงเรื่อยๆแล้ว”

 

 

“ครับผมสัญญาผมจะฆ่าคนในรูปให้”

 

 

 

ซ่า ซ่า . . .

 

                ปืนกระบอกหนึ่งกำลังจ่ออยู่ที่ศีรษะของชายหนุ่มผู้ซึ่งมีผมสีทองสง่าแต่ตอนนี้เขาไม่ต่างอะไรจากลูกนกที่ขนเปียกน้ำและขยับตัวไปไหนไม่ได้ดวงตาสีฟ้าเริ่มพล่ามัว ฟันที่กระทบกันด้วยความหวาดกลัว 

ถ้าหากวันนี้ฝนไม่ตกลงมาละก็คงมีคนเดินผ่านมาเห็นและช่วยเขาได้ มือที่ถูกรวบไว้ด้วยแรงมหาศาลของนักฆ่าอย่างรีบอร์นไม่สามารถทำให้เขาขยับตัวได้เลยสักนิด

 

“บอกมาแกตั้งใจจะทำอะไรหลานของคุณคลาว” รีบอร์นถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แล้วเรื่องอะไรฉันต้องบอกคนอย่างแกด้วย . . .”

“อยากไปหาพระเจ้าเร็วๆ หรอ พูดแบบนี้นะ”

“ปะ . . .ป่าวนะเว้ยเฮ้ย ฉะ.  . ฉันบอกก็ได้ . . . ”

 

 

“ฉันถูกสั่งมาให้ฆ่าทุกคนตระกูล .  . .”เสียงตอบกลับที่เบาแต่พอทำให้รีบอร์นได้ยิน

 

ปัง!! เสียงปืนดังสนั่นพร้อมกับร่างหนาที่ค่อยๆ หลับตาลง เลือดสีแดงฉานไหลไปทั่วพื้น รีบอร์นสะแหยะยิ้มชอบใจก่อนจะหยิบบัตรประชาชนในกระเป๋ากางเกงของชายคนนั้นขึ้นมาอ่านชื่อดู . . .

 

 

 

‘โคโรเนโร่’

 

 

 

แกร๊ก!!!!!

 

 

“!!นั่นใครนะ” รีบอร์นหันไปก่อนจะวิ่งตามเงาของใครบางคน ไม่นานนักร่างนั้นก็เคลื่อนไหวช้าลงด้วยความเหน็ดเหนื่อยรีบอร์นจึงรีบคว้าตัวเข้ามาทันทีจากจุดที่รีบอร์นยืนอยู่มีแสงส่องลงมาถึงจึงทำให้มองเห็นหน้าคนตรงหน้าได้อย่างชัดเจน คาบน้ำตาที่ไหลเอ่อลงมาอาบแก้มเสียงสะอื้นที่ฟังแล้วจี๊ดใจแบบสุด ๆ

 

“นายมัน .  . . แลมโบ้” ร่างบางเอาแต่ร้องไห้โดยที่ไม่ตอบคำถามของรีบอร์นสักข้อแต่พยายามดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของรีบอร์นเหมือนอยากจะหลุดพ้นจากตรงนี้

“นายฆ่าแฟนของผม ฮืออ . . . ”

“นายคิดว่าผู้ชายแบบนั้นรักนายจริงหรอ . . . นายน่าจะได้ยินนะมันบอกว่าอะไร”

“ฮึก  . . . ถึงเขาจะฆ่าผมในตอนสุดท้าย แต่ผมก็คิดว่ามันคุ้มแล้วละเพราะขำให้ผมมีความสุขมากในช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน เขารู้ใจผมไปหมดทุกเรื่องซึ่งไม่มีใครในชีวิตผมจะเข้าใจผมไปมากกว่าเค้าอีกเลย ”

 

 

“ปู่ของนายไงละ . . .”

 

 

“ท่านน่ะ .  . ไม่เคยสนใจผมเลย ผมไม่นับคนแบบนั้นเป็นญาติหรอกนะ ฮึก  . . .” หยดน้ำตายังคงไหลอาบลงมาเป็นทางรีบอร์นทำได้แค่เพียงปล่อยให้มันไหลอยู่แบบนั้น เพื่อที่แลมโบ้จะได้ระบายมันออกมาให้หมด

 

“ต่อไปนี้นายต้องไปกับฉันเพราะนี่เป็นคำสั่งของคุณคลาว” รีบอร์นคว้าตัวร่างบางขึ้นมาพาดบนไหล่

“ไม่ไป  . . . ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ.  . .อ๊ะ ทำบ้าอะไรของนายเนี่ย” แลมโบ้พยายามทั้งถุบทั้งตีสุดแรงแต่ทำไปก็ไร้ผลเพราะคนที่แบกอยู่นั้นไม่รู้สึกถึงความเจ็บสักนิด

“โตโตกันแล้วช่วยสงบสติอารมณ์หน่อยได้ไหม ถ้าฉันมาเพื่อฆ่านายฉันไม่ฆ่าไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้วหรอ ?”

 

 

!!!

 

 

 

“กะ . . ก็ได้ นายชื่ออะไร”น้ำเสียงถูกปรับมาอยู่ในระดับปกติทันทีหลังจากที่รีบอร์นสั่งสอนไป

“รีบอร์น  . . .  หวังว่าจะรู้จักชื่อฉันนะ”

“นักฆ่าอันดับหนึ่งของอิตาลี่. . . ” หน้าที่ขึ้นสีเป็นสีชมพูระเรื่อๆ เหมือนบอกราวกับว่านักฆ่าที่หาตัวจับยากที่สุด และเป็นบุคคลปริศนาที่มีไม่กี่คนนักที่จะได้เห็นใบหน้าของเขาชัดแบบนี้ตอนนี้เขากลับมาอยู่ตรงหน้าของแลมโบ้และเขาเพิ่ง .  . .ฆ่าคนสำคัญของเธอไป

 

 

 

 

“อะไรกันยังไม่หายโกรธฉันอีกหรอเนี่ย ” รีบอร์นจัดการวางแลมโบ้ลงบนเตียงก่อนที่ตัวเองจะคลุกเข่าลงตรงหน้าของแลมโบ้

“.   .  . ”สายตาเลื่อนลอยมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนไม่อยากมองคนตรงหน้าสักเท่าไหร่

“ท่านคลาวฝากนี่มาให้น่ะ” แลมโบ้รับจดหมายในมือของรีบอร์นขึ้นมาอ่าน . . .  สักพักน้ำตาก็ไหลลงมาอาบแก้มอีกครั้งจดหมายในมือร่วงหล่นลงมามือเล็กสั่นเครือด้วยความตกใจ

“อย่าร้องอีกเลยนะ . . . ท่านต้องไม่ดีใจแน่ถ้านายร้องไห้แบบนี้”ร่างสูงเขย่งตัวขึ้นพร้อมมือหนาที่ประคองใบหน้าของร่างบางและใช้ลิ้นเลียหยดน้ำตาให้แลมโบ้ดูเหมือนจะตกใจแต่ก็หยุดร้องไห้ในที่สุด

“นายต้อง .  .. อยู่กับฉันนะตลอดไปนะ .. . รีบอร์น”

 

 

 

“อืม . . . ฉันสัญญากับปู่นายแล้วนี่. . .”

 

 

ริมฝีปากเอิบอิ่มถูกครอบครองทันที รีบอร์นค่อยๆ ประโลมจูบอย่างช้า ๆ ทำให้ร่างบางงุนงงเป้นอย่างมากแต่เขาก็ยังคงจู่โจมกลับมาอย่างค่อย ๆ ไม่นานนักแลมโบ้ก็หลงกับคารมของรีบอร์นจึงตอบสนองจูบนั้น การจูบประโลมเริ่มเปลี่ยนเป็นการบดขยี้เมื่อทั้งคู่ขาดสติที่จะหยุดยั้ง รีบอร์นจึงผลักให้แลมโบ้ลงนอนราบกับเตียงก่อนจะขึ้นคร่อมร่างบางไว้ ก่อนที่จะสอดหน้าลงข้าง ๆ ลำคอของแลมโบ้และฝากรอยแดงใบบนลำคอก่อนที่จะลากริมฝีปากลงมาเรื่อย ๆ ก่อนที่จะกลับไปที่ใบหน้าของร่างบางอีกครั้ง มือหนาทำงานด้วยการปลดกระดุมของร่างบางออกทีละชิ้น และระดมจูบร้อนแรงก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากลิ้นหนาควานหาความหวานในโพรงปากของร่างบาง มือที่ลูบผิวเนียนบนหน้าอกของแลมโบ้

 

“อื้อ~ . . . ” แลมโบ้ส่งเสียงครางหวานเบาๆ  ออกมามือที่ร้องท้วงให้หยุดเพราะตอนนี้เขาแถบจะหมดลมหายใจอยู่แล้ว รีบอร์นเห็นดังนั้นจึงผละริมฝีปากออกก่อนจะมาอยู่ในตำแหน่งที่ต่ำมาจากใบหน้าก่อนที่เขาจะสร้างรอยสีแดงไว้ในตำแหน่งต่าง ๆ ทั่วร่างกาย

“อะไรกัน . . . นี่ครั้งแรกของนายหรอแลมโบ้” รีบอร์นเงยหน้าขึ้นมาถามแลมโบ้ตรงๆ ซึ่งตอนนี้ใบหน้าของแลมโบ้นั้นแดงก่ำไปด้วยความเขินอาย

“. . . ” ร่างบางไม่ตอบ รีบอร์นเห็นแบบนั้นก็เลยจัดแจงปลดกางเกงของร่างบางซะ

“นะ .  .. นายจะทำอะไรน่ะ . . อ๊ะ . . .อย่า . . .อ๊า” มือหนากุมส่วนสำคัญนั้นของร่างบางก่อนจะรูดขึ้นรูดลงเป็นจังหวะ

“อ๊ะ .  . อ่า . . . อื้อ~ ” รีบอร์นประกบริมฝีปากแลมโบ้ก่อนจะมอบจุมพิตร้อนแรงก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากและหยอกล้อกับลิ้นของร่างบาง ก่อนจะเพิ่มแรงในการควบคุมส่วนสำคัญให้แรงขึ้น แรงขึ้นจนในที่สุดของเหลวสีขาวขุ่นก็เปร๊อะไปบนร่างของร่างบางไปทั่ว

“อะ . . . เอ่อ . . ฉะ  . . ฉันต้องขอโทษนายหรือปล่าว” แลมโบ้ทำท่าจะหยิบเสื้อของตัวเอง แต่รีบอร์นกลับรวบมือทั้งสองไว้ก่อนที่ตัวเองจะใช้ลิ้นเลียคราบน้ำรักที่หกบนตัวของแลมโบ้ซะเอง ทำให้ร่างเล็กเสียวซ่านไปทั่วร่างกาย

“อ้า~ ตรงนั้นไม่ได้นะ .  . อ๊ะ~ อ๊า”ร่างสูงหยอกเหย้ากับจุดอ่อนไหวบนหน้าอกก่อนจะกัดเบาๆ มือก็ลูบไล้ไปทั่วตัวของร่างบางไม่ว่าจะเป็นสะโพกที่โค้งเรียวได้รูป ต้นขาเรียวเนียนที่มีผิวขาวเหมือนดังไข่มุก รีบอร์นลูบต้นขาขึ้นมาเรื่อยๆ เพื่อทำให้ร่างบางเริ่มรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วตัวก่อนที่จะกลับมายึดครองส่วนสำคัญของร่างบางอีกครั้งและแตะบนยอดดอกเบาๆ

“อ่า .  .. ~” รีบอร์นใช้ลิ้นหยอกล้อกับส่วนสำคัญของร่างบาง ก่อนจะสอดเข้าไปในโพรงปากของตัวเองและใช้ลิ้นเล่นกับส่วนนั้นอีกครั้งทำให้อารมรณ์ของแลมโบ้ขึ้นสูงเร็วกว่าปกติจึงปล่อยของเหลวออกมาอีกครั้ง ร่างสูงที่เหมือนจะตกใจแต่ก็ยอมกลืนมันลงไปก่อนจะดันตัวเองขึ้นและใช้ลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ

“ทุกอย่างจะจบเร็วถ้านายเชื่อฟังฉัน” ร่างบางไม่มีปฎิกิริยาตอบกลับเพราะตอนนี้แถบไม่เหลือสติที่จะควบคุมตัวเองอีกแล้ว ร่างสูงได้ใจจึงจัดการสอดนิ้วของตัวเองเข้าไปในช่องทางสีหวาน จำนวนนิ้วเพิ่มจากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม

“อ๊า~  . . อ๊ะ !! ” มือของร่างเล็กกุมผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่เป็นรอยด้วยความเสียวซ่านที่แลกด้วยความเจ็บปวด ร่างสูงเห็นแบบนั้นยิ่งชอบใจจึงใช้นิ้วสอดเข้าและสอดออกเป็นจังหวะ ร่างบางร้องเสียงครางหวานออกมาเป็นระยะ ๆ

“เสียงครางของนายนี่ทำให้ฉันดีจริง ๆ ” รีบอร์นว่าก่อนจะปลดกางเกงของตัวเองและจับขาเรียวเนียนแยกออก และสอดแก่นกายของตัวเองเข้าไปยังร่างกายของแลมโบ้

“อ๊ะ . . . เข้ามาอีก~ ” ร่างเล็กร้องขอด้วยสีหย้ายั่วยวน

“นายขอมาฉันก็จัดให้  . . .” รีบอร์นสนองตามคำขอของแลมโบ้  ความเจ็บปวดที่แสนสุขและเสียวซ่านเต็มร่างกายของร่างบาง

“อ๊ะ . . . เจ็บ  .  . . ฉันเจ็บ . . ” แลมโบ้ร้องโอดโอยด้วยความทรมาน

“อะ .  . .เอามือมากอดคอฉันไว้สิ . . แฮ่ก ๆ ” ร่างบางเชื่อคำพูดร่างสูงมือทั้งสองข้างคล้องคอร่างสูงไว้ และแนบใบหน้าไว้ที่ลำคอของร่างสูง ฟันขบลงบนลำคอของร่างสูงเพื่อปลดปล่อยความเจ็บปวด

“อ๊ะ .. . อ๊ะ . . อ๊า”

 

เอี๊ยด เอี๊ยด  ๆ ๆ

            แรงขย่มเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีท่าที่ว่าจะหยุด ร่างสูงประกบริมฝีปากก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากด้วยความรุนแรงลิ้นตวัดหยอกเล่นกับลิ้นของร่างบางเพื่อคลายความเจ็บปวด ร่างบางแอ่นสะโพกตอบรับความเจ็บปวดด้วยความเสียวซ่าน

 

 

“มองหน้าฉันสิแลมโบ้ . . . ลืมเรื่องทุกอย่าง  . .. เรื่องที่นายเสียใจ” รีบอร์นพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ไม่ไหว . . .. ไม่ไหวแล้ว . .. ผม  . . .. ”

 

 

            ไม่นานนักทั้งคู่ก็ล้มลงหมดแรง ร่างบางหอบเบาๆ ก่อนที่จะหลับตาลง้วยความเหนื่อยล้า ร่างสูงเองก็ไม่ไหวแล้วเช่นกัน เมื่อบทเพลงแห่งความรักเมื่อกี้ช่างร้อนแรงเช่นนัก ทั้งหมดที่ทำไปก็เพราะอยากจะให้ร่างบาง  . . . ลืมเรื่องทุกอย่างซะ ! !!

 

 

.

 

.

 

.

 

 

            ตั้งแต่นั้นมาแลมโบ้ก็อาศัยอยู่กับรีบอร์น แลมโบ้ไม่คิดจะสนใจใครอีกเลยนอกจาก ‘รีบอร์น’ มารู้ตัวอีกทีก็หลงรักผู้ชายคนนี้ไปซะแล้ว แต่พักหลังมานี้ดูเขาจะเปลี่ยนไปไม่ค่อยกลับห้อง จากที่เคยเห็นหน้ากันทุกวันตอนนี้แม้แต่เสียงแถบจะไม่ได้ยินเลย ถึงกลับห้องก็กลับดึก . . .

 

 

‘นายไปไหนของนายกัน . . . รีบอร์น ’

 

 

RrrrRrr ! !!

 

            เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นเพื่อบอกว่ามีสายเข้าแลมโบ้หยิบมือถือบนโต๊ะขึ้นมาแนบหู ดวงตาโบกกว้างเมื่อชื่อโชว์คนที่โทรมาว่า ‘รีบอร์น’ เขารีบกดรับทันที

 

“ฮัลโหล”

(วันนี้ฉันจะไม่กลับบ้านนะ นายล็อคห้องไปเลยนะไม่ต้องรอฉัน)

“รีบอร์น . . . นายไม่กลับบ้านเลยนะช่วงนี้น่ะ”

(หะ . . . หาเมื่อกี้นายว่าไรนะ ? )

ตู๊ดด ๆ ๆ

แลมโบ้กดปลายสายทิ้งไปทันทีก่อนจะกลับมานั่งถอนหายใจเบาๆ บนโซฟา

 

คำถามนับร้อยอยู่ในหัว นายทำงานหนักดูแลสุขภาพตัวเองบ้างหรือปล่าว ? ได้นอนหลับบ้างหรือป่าว ? ได้กินอะไรไหม ? แต่ที่เขาไม่อยากถามก็เพราะอย่างเดียว ‘ประชด’ ประชดเพื่อให้คนคนนั้นเลิกสนใจกับงาน แล้วมาสนใจเขาบาง

 

 

“ฮึก  . .