antberrytuna;;* View my profile

'' ONESHORT:Alzheimer,8059

posted on 02 Jul 2011 08:02 by antberry

One Shot


Title :  Alzheimer

Author : Antberry
Pairing :  8059 (Yamamoto & Gokutera)

Rate : G  - มันออกแนวใสๆ ละมั้งค่ะ 55555

Note : บอกไม่ถูกต้องอ่านเองแล้วกันจ้า แต่ขอบอกนิดหนึ่งมันประมาณว่า ‘ความทรงจำเมื่อในอดีต’ มาสไตล์จบง่ายและงงๆ เหมือนเคย (ไม่ค่อยจะพัฒนา) ขอโทษโรคุซังด้วยที่ลงช้า (มาก) รีเควสมานานแล้วนินา (//หัวเราะ) ขอโทษจริง ๆ นะค่ะ อันที่จริงแต่งนานแล้วแต่หมักดองนิดหนึ่ง ไปอ่านกันเลยค่า! จะผิดหวังกันไหมหนอ~

 

-------------------------------

 

 

 “เดี๋ยวยามาโมโตะ ! ไอ้ยามาโมโตะโว๊ยยย”

 

 

 

เด็กหนุ่มผมสีเงินวิ่งตามเด็กชายผมสีดำที่กำลังจะจากเขาไปอยู่ประเทศอื่น จากที่เมื่อก่อนเล่นและโตมาด้วยกัน  ไม่คิดเลยว่าจะต้องจากกันแล้วในวันนี้ และก็ไม่มีใครบอกเขามาก่อนเลยด้วย  . ..

 

“ฉันไปก่อนนะโกคุเทระ . . .” เด็กชายผิวที่คล้ำโบกมือลาพร้อมกับตีสีหน้าเศร้าก่อนจะก้าวเท้าขึ้นรถ แต่เด็กหนุ่มผิวสีขาวเนียนดุจดั่งปุยฝ้ายกลับกระชากตัวไว้ และก้มหน้าถามคนนั้นว่า

“นายจะกลับมาเมื่อไหร่ .  . .”ใบหน้าที่กำลังก้มอยู่มีหยดน้ำตาไหลลงมาเรื่อยๆ เป็นสายยาว ทำให้อีกฝ่ายเหมือนจะอึ้งแต่ก็ทำได้แค่เพียงมองอยู่อย่างงั้น เพราะเขาจะไม่ใจอ่อนกับใครอีกแล้ว

“ฉันจะกลับมาหานายแน่ . . . ถ้าฉันกลับมาได้น่ะนะ นายจะรอฉันได้หรือปล่าว ?”

 

 

“ได้ฉันจะรอแกนะ . . ไอ้ยามาโมโตะ”

 

 

รถเริ่มเคลื่อนที่ออกจากถนนอย่างล่าช้า ทำให้โกคุเทระพอที่จะวิ่งตามรถทัน ยามาโมโตะที่นั่งอยู่ในรถถึงกับตาเหลือก และหันไปสั่งให้คนขับรถหยุดทันที ก่อนที่เขาจะลงจากรถเพื่อมาหาโกคุเทระที่กำลังหอบแฮ่ก ๆ ด้วยความเหนื่อย

 

“กะ. . โกคุเทระ. . ”

“แกจะกลับมาภายในกี่วัน ? ถ้าแกไม่ตอบฉันจะวิ่งตามรถแกไปเรื่อยๆ”

“ภายในสิบวันฉันจะกลับมานะโกคุเทระ แค่สิบวันเท่านั้น ^^ ”

“ให้สัญญากับฉันได้ไหม ว่าแกจะกลับมา . . .” โกคุเทระก้มหน้าถาม

 

“แน่นอน . . .” ยามาโมโตะดึงตัวโกคุเทระเข้ามากอด โกคุเทระที่ยังคงอ้ำอึ้งกับการกระทำของคนตรงหน้าได้แต่กอดตอบอย่างงงๆ ภายในระยะเวลาสั้นๆ  ก่อนที่ทั้งคู่จะผละออกจากกัน ไม่นานนักรถก็เคลื่อนที่ออกจากที่ไปเด็กหนุ่มที่ยืนมองค่อย ๆ ปล่อยหยดน้ำตาออกมา สองมือเล็กกำแน่นด้วยความเสียใจ อย่างน้อยน่าจะบอกเขาให้เร็วกว่านี้สักหน่อย จะจากกันทั้งทีแค่บอกลามันน้อยเกินไปสำหรับยามาโมโตะ . . . เพราะเขาทำให้โกคุเทระได้รู้จักสิ่งที่เรียกว่า ‘รอยยิ้ม’

 

ย้อนเวลากลับไปเมื่อโกคุเทระย้ายมาอยู่ที่อิตาลี่ใหม่ๆ . . .

 

 

“นี่คือโกคุเทระคุงนะ .  . . ลุงฝากเขาไว้ซักวันนะ ยามาโมโตะคุง. . .เดี๋ยวพ่อกลับมานะลูก”

“ได้ฮะคุณลุง ^^ ‘’ ”

 

 

 

 

 

พ่อของเขาเดินขึ้นรถและขับออกไปทิ้งเขาไว้กับผู้ชายดูท่าทางบ้า ๆ บอๆ  ที่วันวันหนึ่งเอาแต่ยิ้ม และยิ้ม .  . . เด็กหนุ่มคนนั้นบอกกับเขาว่าเขาชื่อ ‘ยามาโมโตะ ทาเคชิ’ ไม่เข้าใจเลยว่าชีวิตมันมีอะไรให้น่ายิ้มนักหนา ยามาโมโตะลากเขาไปทำนู่นทำนี่ แต่เขาก็ได้แค่เพียงทำหน้านิ่งๆ ก็คนอย่าง ‘โกคุเทระ ฮายาโตะ’ เคยยิ้มแย้มแจ่มใสซะที่ไหนเล่า! ซึ่งทำให้ดูตรงข้ามกับยามาโมโตะโดยสิ้นเชิง . . . ยามาโมโตะจึงได้ความคิดดี ๆ

 

“ถ้าฉันทำให้นายยิ้มได้นายจะเชื่อไหม? ” ยามาโมโตะตีหน้าซื่อถามโกคุเทระที่กำลังนั่งเคี้ยวหมากฝรั่งเท้าคางมองแม่น้ำที่กำลังไหลไปเรื่อย ๆ หลังจากได้ยินคำถามนั้นหมากฝรั่งที่กำลังเป่านั้นก็แตกทันที!

“แห๊ะ ! ถ้าทำได้ก็ลองดิ . . . ไม่มีใครทำได้หรอก มีคนมาท้าฉันหลายคนแล้ว”

“ฉันอาจจะทำได้ก็ได้นะโกคุเทระ ^^”

“อ๊ะ !! ! . . .”  รอยยิ้มที่ดูทรงพลังของยามาโมโตะทำให้โกคุเทระรุ้สึกหวั่นๆ ขึ้นมาทันที เสียงลมที่พัดผ่านไปยังไม่ยินชัดเท่าเสียงของจังหวะหัวใจที่เต้นรัวในอกของโกคุเทระเลย หมอนี่ . . .มีรอยยิ้มเป็นอาวุธจริงๆ !

 

มือหนาจูงร่างเล็กให้ลุกขึ้นและลากไปยังสถานที่ที่หนึ่งดูเหมือนจะเป็นสถานที่ลับซะด้วยเพราะมันดูเหมือนไม่มีคนเข้าออกมานานแล้ว จะมีก็แต่ตอนเนี่ยเด็กสองคนกำลังก้าวเข้าไปในประตูเก่าๆ ที่ใกล้พังแล้ว ยามาโมโตะลากมาเรื่อย ๆ จนมาหยุดกลางคันก่อนจะปิดตาโกคุเทระไว้  และสั่งไปเดินตามแรงจูงของยามาโมโตะ

โกคุเทระไม่รู้รับรู้เสียงอะไรนอกจากเสียงเท้าที่เหยียบใบไม้แห้ง ๆ ที่ปลิวลงมาจากต้นไม้จากที่เคยเขียวชอุ่มตอนนี้หยาบกร้านทำให้เกิดเสียงเมื่อเหยียบลงไป แต่เสียงนี่ก็ไม่ดังเท่าเสียงของลมหายใจจากอีกฝ่ายที่ผ่อนลมออกมาตามจังหวะ ไม่นานนักโกคุเทระก็รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายที่ช้าลง ไม่นานนักทุกอย่างก็หยุดนิ่ง อีกฝ่ายค่อย ๆ ปลดมือที่ปิดอยู่ออกช้า ๆ โกคุเทระเบิกตากว้างทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า ทุ่งดอกกุหลาบสีขาวและสีแดงเต็มไปหมด โกคุเทระมองมันอย่างตื่นเต้นจนเผลอเปิดใบหน้ามีความสุขออกมา รอยยิ้มค่อยๆ  ปรากฏบนหน้าช้า ๆ

“โกคุเทระยิ้มแล้วโลกสว่างจริงๆ ด้วยสินะ . . . ”

“คะ. . . ใครบอกฉันยิ้ม ฉันยังไม่ได้ยิ้มเลยนะโว๊ยย!! ” โกคุเทระหลบหน้าทันทีแต่มือหนาของยามาโมโตะกลับดึงเอาไว้ก่อน ลมหายใจผ่อนเบากระทบเข้ากับใบหน้าของอีกฝ่ายต่างคนต่างหน้าแดง ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมา สักพักยามาโมโตะก็ผละออกจากสัมผัสนั้น

 

 

“นะ. . นายรู้ความหมายของมันไหม ?”

“ความหมาย ? ?”

“ดอกกุหลาบสีแดงและกุหลาบสีขาว”

 

“!!!”

 

ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้ามาข้างหูก่อนจะกระซิบข้างหูเบาๆ ทำเอาร่างบางถึงกับชะงักและแก้มเกิดเป็นสีแดงระเรื่อๆ ขึ้นมาทันที เสียงที่เบาและนุ่มนวลของเขาแถบจะทำให้โกคุเทระเรียบเรียงเป็นประโยคไม่ได้นั่นคงเป็นเพราะตอนนี้ใจของเขากำลังสั่นไหว .  . . เพราะอะไรกันนะ ? แต่แล้วสติที่เหลืออยู่เล็กน้อยก็พอจะฟังออกว่าเขากำลังพูดว่า

 

“ . . . การรวมใจเป็นหนึ่งเดียวกัน  . . . ”

 

 

หลังจากนั้นยามาโมโตะก็กลับมายืนตำแหน่งเดิมและยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ทำเอาโกคุเทระช็อคไปนิดหนึ่งแต่แก้อาการหน้าแดงเมื่อครู่ด้วยการถูใบหน้าตัวเองแรงๆ เพื่อกลบเกลื่อนก่อนจะกลับมาตีสีหน้าบูดบึ้ง

 

“เห๊อะ. . . นายคิดว่ามันได้ผลหรอ ? ”

“อะไรกัน  . . . นายไม่รู้สึกตัวหรือว่าแกล้งกันแน่ เมื่อกี้นี้น่ะนะ . . . ” ยามาโมโตะยกมือขึ้นมาเกาหัวอย่างงงๆ แต่ก็ยิ้มเขินๆ เล็กน้อยก่อนจะส่งสายตามุ่งมั่นไปยังคนตรงหน้า

“มะ . .เมื่อกี้ฉันทำไม ?” โกคุเทระหลบสายตายามาโมโตะทันที

“นายยิ้มด้วยละ .  . . ”

“ฉันยังไม่ได้ยิ้มเลย ! ”

 

โกคุเทระยังคงอยู่ในอาการที่เรียกกันว่า ‘ซึนเดระ’ หรือในภาษาชาวบ้านก็จะเรียกกันว่า ‘ปากไม่ตรงกับใจ’ นั่นเอง

แต่มีหรอยามาโมโตะของเราจะยอมแพ้กับคำพูดของเขา

 

“เอาเถอะ   . . . นายบอกว่าตั้งแต่เกิดมายังไม่มีใครทำให้นายยิ้มเลยใช่ไหม ?  ”

“กะ. . ก็ใช่อะ”

 

“ฉันเป็นคนแรกที่ทำให้นายยิ้มและได้เห็นรอยยิ้มนั้น . . . ถึงแม้ว่านายจะไม่เชื่อคำพูดของฉันก็ตาม แต่เอาเถอะฉันว่านี่มันก็เย็นมากแล้วพวกเรากลับบ้านไปกินอาหารเย็นของพ่อฉันดีกว่า รู้ไหมพ่อฉันน่ะทำอาหารอร่อยที่สุดในโลกเลยนะ”

 

“.  . . เปลี่ยนเรื่องเลยนะแก” โกคุเทระบ่นพึมพำเบาๆ ในลำคอ

“นายว่าไรนะ ?”

“ฉันบอกว่า  . . . จะชักช้าอยู่ทำไมละ ฉันเองก็หิวจะแย่แล้ว  - - ”

“อะ . . . อื้ออ . .งั้นไปกันเถอะ”

 

ภาพของเด็กหนุ่มสองคนเดินจูงมือกันกลับบ้านมันยังคงเป็นภาพความทรงจำที่ตราตรึงอยู่ในหัวของชายหนุ่มสองคน ความทรงจำที่ลืมไม่ลง โกคุเทระปาดน้ำตาของตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าแต่หยดน้ำตาก็ยังคงไหลลงมาไม่หยุด ถ้าหากย้อนเวลากลับไปช่วงเวลาตอนนั้นได้ .  . .เขาจะไม่เลือกที่จะพูดแบบนั้นออกไปแน่นอน

 

 

‘อีกสิบวันถ้าแกกลับมาฉันจะบอกความจริงกับแก . . . ’

 

.

.

.

 

เครื่องบินที่กำลังมุ่งตรงจากอิตาลี่ไปประเทศญี่ปุ่นดูราบรื่นดี แต่แล้วเรื่องคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้นเมื่อจู่ ๆ เครื่องบินกลับควบคุมไม่ได้และทำให้ร่วงหล่นลงมาจากอากาศ พร้อมกับตรงดิ่งลงมากระแทกกับพื้นดินอย่างรุนแรง หนึ่งในผู้โดยสารในเครื่องบินลำนั้นคือยามาโมโตะ  ไม่มีใครคิดเลยว่าเขาจะรอดมาได้ .  . .

 

“คุณพ่อ! คุณแม่! อยู่ไหน ?  ” ยามาโมโตะเดินไปทั่วและแล้วภาพที่เขาไม่อยากเห็นมากที่สุดในชีวิตคือร่างของหญิงสาวที่นอนหมดลมหายใจกลางกองเลือด ร่างของยามาโมโตะสั่นระริกสักพักผู้เป็นพ่อก็เข้ามากอดไว้ในอ้อมกอดและลูบหัวเบาๆ

“คุณแม่เขาไปสบายแล้วนะลูก . . . ”

“ฮึก  . . . ไม่จริงใช่ไหมมมมมมมมมมมมมมม! !!” ยามาโมโตะหวาดกลัว พร้อมกับตะโกนเสียงดังไปทั่วเขาหันไปมองรอบตัวที่มีแต่ร่างของคนตายเต็มไปหมด มือไม้ของเขาสั่นด้วยความหวาดกลัว

“ทาเคชิ . . . ”

“ไม่นะ . . . ผมกลัว ออกไป . . ไม่เอา ! !! ” ยามาโมโตะตะโกนเสียงดังก่อนจะช็อคและหมดสติไป ภาพความทรงจำทีกำลังฉายอยู่ในสมองค่อยๆ ซีดจางและหายไปในที่สุด .  . .

 

 

กลิ่นโรงพยาบาลแตะจมูกของชายหนุ่มไม่นานนักเขาก็ลืมตา และมองไปรอบๆ เห็นผู้เป็นพ่อที่กำลังนั่งรอลูกชายตนเองฟื้นรีบวิ่งเข้ามาหาพร้อมกับจับมือไว้แน่น ยามาโมโตะยิ้มให้พอน้อยๆ โดยที่ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นปกติไปซะหมด โดยที่ไม่มีใครรู้สึกถึงการเปลี่ยนไปของยามาโมโตะเลย  เขากลับตอบมาว่า

 

“ผมไม่เป็นไรแล้วครับ . . . ”

“ตอนนี้เราย้ายมาอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นแล้วนะลูก พรุ่งนี้ลูกต้องขึ้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่โรงเรียนนามิโมริแล้วนะ ”

“ครับ .  . .ว่าแต่ผมหลับไปเพราะอะไรหรอครับ ? ”

“ลูกโดนลูกฟุตบอลกระแทกหัวน่ะ .  . . ”

“อ๋อครับ”

 

 

 

วันต่อมา .  . .

ยามาโมโตะได้พบกับโรงเรียนใหม่ เพื่อนใหม่ สิ่งใหม่ๆ เขามีความสุขกับที่นี่และคิดว่าที่นี่คือความทรงจำเดียวของเขา ยามาโมโตะได้รู้จักเพื่อนที่ดีอย่าง ‘ซาวาดะ สึนะโยชิ’ ซึ่งเป็นเพื่อนคนแรกของเขา เขาแน่ใจเลยว่าสึนะคือเพื่อนคนแรกของเขา

 

 

“ยามาโมโตะ ! ”

“มีอะไรหรอสึนะ ?” ยามาโมโตะเงยหน้ามองเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลที่วิ่งทะเลิ่กทะลั่กเข้ามา ทำเอาไม้เบสบอลที่ยามาโมโตะกำลังทำความสะอาดหมดความน่าสนใจไปทันที (ไม้เบสบอลที่น่าสงสาร Y-Y)

“มีเด็กใหม่ย้ายเข้ามาในห้องเรา”

“ก็ดีแล้ว.  . . ”

“ก็จริงของนาย . . แต่ตอนนี้เขากำลังมีเรื่องกับคุณฮิบาริ ! !!! ” มือของร่างเล็กทุบโต๊ะเบาๆ เหมือนเรียกสติของตนและยามาโมโตะ ทั้งคู่มองหน้ากันสักพักก่อนจะรีบวิ่งออกไปดู

 

“ทำไมนายไม่เข้าไปห้ามฮิบาริละ - - ” ยามาโมโตะหันมามองสึนะที่กำลังกัดเล็บและตัวสั่นระริก

“กะ. . .ก็ . . ก็. . .”

“โอเค ๆ = = ฉันเข้าใจความรู้สึกของนายดี นายกลัวโดนลูกหลง ? ”

“อะ. . อื้อ. . ใช่”

“งั้นฉันไปเอง! ”   ยามาโมโตะฝ่าวงล้อมเข้าไปก่อนจะรีบตรงดิ่งไปหาชายหนุ่มผมดำที่กำลังส่งสายตาคมกริบไปให้ชายหนุ่มผมเทาที่อยู่อีกฝ่าก ตอนนี้สัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่กำลังสปาร์คกันอย่างรุนแรง

“ฮิบาริ! ” ยามาโมโตะกระชากมือก่อนจะจ้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว

“มีอะไร ? อยากโดนขย้ำอีกคนรึไง”

“นายดูนั่น ! ” ยามาโมโตะชี้ไปที่สึนะที่กำลังบ่อน้ำตาแตกด้วยความหวาดกลัว ตัวสั่นเป็นลูกนกน้อย (=[]= มันต้องลูกปลาสิ)

“หึ .  . . ” ฮิบาริมองหน้ายามาโมโตะอย่างเอาเรื่องก่อนจะรีบเดินไปกระชากร่างของสึนะและหายไป

 

“ยามาโมโตะ !” ชายหนุ่มผมสีเทา ผู้มีดวงตาสีมรกตสวยกำลังจ้องมองยามาโมโตะด้วยสายตาที่เป็นประกาย ยามาโมโตะมองเขาอย่างงงๆ ก่อนจะยิ้มให้และพูดถ้อยคำที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเจ็บที่ใจแปล๊บๆ . . .

“อย่าไปมีเรื่องกับเขาอีกละ ยังไงเราก็เด็กใหม่นะ . . . ว่าแต่นายชื่ออะไรหรอ ? ”

 

“!!! . . . ”

 

“ฉันมีเวลาไม่มากซะด้วย . . .ไว้ไปเจอกันในห้องแล้วกันนะ”

ยามาโมโตะเดินออกจากวงล้อมเพื่อกลับห้อง ทิ้งโกคุเทระที่ยืนงุนงงกับเหตุการณ์เมื่อครู่ ‘แกล้ง’ หรือ ‘ความฝัน’ ถ้าเป็นทั้งสองอย่างนี่อยากให้ยามาโมโตะเดินกลับมาแล้วบอกว่านี่เป็นเพียงเรื่องล้อเล่นในวันที่ 1 เมษา แต่มันกลับไม่ใช่แบบนั้นเมื่อนี่ไม่ชาเดือนเมษาหน้าโง่นี่เป็นความจริงไม่ว่าจะหยิกตัวเองสักกี่ครั้ง มันก็รู้สึกว่า ‘เจ็บ’ 

 

กริ๊งงงงงงงงง ง งง !! !

แต่แล้วความคิดทุกอย่างก็ต้องหยุดลง ร่างบางก้าวเข้าห้องเรียนอย่างเชื่องช้าเหมือนไม่อยากจะเผชิญหน้ากับความจริง เรื่องทุกอย่างเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าห้องเรียนก่อนที่มือจะเอือมไปหมุนลูกบิดประตู เขาเดินไปหน้าห้องสายตายังคงจ้องมองไปที่ยามาโมโตะ  . . .

“นี่คือนักเรียนใหม่ของห้องเรานะ ชื่อโกคุเทระ ฮายาโตะ ย้ายมาจากอิตาลี่เพราะเขามีปัญหานิดหน่อยจึงย้ายมาอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นน่ะนะ เชิญเลือกที่นั่งได้ตามสบายเลย .  . ” โกคุเทระเดินไปนั่งโต๊ะที่มุมๆ หนึ่ง ซึ่งไม่ไกลจากยามาโมโตะสักเท่าไหร่ แววตาของโกคุเทระเปลี่ยนเป็นแววตาเศร้าทันที นายเป็นอะไรกันแน่ยามาโมโตะ .  . .

 

คาบวิชาพละ . . .

วันนี้นักกีฬาส่วนหนึ่งพร้อมใจกันขาดเรียนจึงส่งตัวสำรองอย่างยามาโมโตะ สึนะโยชิ ที่ไม่เคยมีพื้นฐานในการเล่นมาก่อนเลยแต่ทำไงได้ถ้าขืนไม่ลงมีหวังได้โดนรุมกระถืบแน่ๆ  ตอนนี้ยังขาดสมาชิกร่วมทีมอีกคน ยามาโมโตะมองไปรอบๆ พบชายหนุ่มผมสีเทาที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ใต้ต้นไม้แววตาเศร้าที่กำลังมองไปอย่างไม่รู้จุดหมาย ยามาโมโตะรีบเดินเข้าไปหาทันที . . . ร่างบางที่กำลังยืนสูบบุหรี่ถึงกับชะงักบุหรี่ที่คาบอยู่ร่วมตกลงพื้นทันที

 

“นี่แกเห็นไหมฉันสูบบุหรี่อยู่น่ะ . . .”

“มันไม่ดีนะ . . โกคุเทระคุง ^^”

 

 

!!!

รอยยิ้มที่มิอาจลืมเลือนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของยามาโมโตะแล้ว โกคุเทระมองอย่างอึ้ง ๆ ก่อนที่มือไม้ของตัวเองจะสั่นไปมาด้วยความดีใจ ก่อนที่ร่างกายจะเดินเข้าไปกอดแต่แล้วมันกลับหยุดชะงักทันทีเมื่อรอยยิ้มนั้นหายไป

 

“ฉันอยากให้นายลงแข่งวอลเล่ย์บอล”

 

.

.

.

 

‘อะไรกันทั้งทีเมื่อกี้กลับรู้สึกเหมือนยามาโมโตะคนเก่ากลับมาแล้วแท้ๆ หรือว่าเราคิดไปเอง .  . .’

 

“ได้ฉันจะแข่ง .  . . ”

 

 

 

ผลการแข่งจบสิ้นห้องของยามาโมโตะชนะไปนั่นคงเป็นเพราะทุกคนร่วมมือกันจึงสามารถเอาชนะฝั่งตรงข้ามได้ แต่ยามาโมโตะไม่ลืมที่จะไปขอบคุณโกคุเทระ .  . . แต่ปัญหาตอนนี้คือ   . . . ‘โกคุเทระหายไปไหนของเขากันนะ ?’                    เท้ายาวเร่งจังหวะฝีเท้าอย่างรวดเร็วเพื่อออกตามหาโกคุเทระ เขาเดินมาเรื่อยๆ จนพบกับสวนดอกไม้หลังโรงเรียน สายตาสอดส่องหาเงาของร่างบางและแล้วเขาก็พบ .  . .!!

 

“นะ . .. นี่นายโกคุเทระ .  . . ”ร่างสูงรีบเดินเข้าไปหาร่างบางที่กำลังนั่งยองๆ และก้มหน้านิ่ง ทำเอาร่างสูงใจหายวาบอย่างไม่มีเหตุผล ความรู้สึกแปลกๆ แผ่ซ่านไปทั่ว . . .

“ฉันอยากอยู่คนเดียว นายออกไปเถอะ ”

“ตะ . .แต่ฉันอยากจะมา .  . . ”

“มันสายไปแล้วละ ! ”

 

 

พรึ่บ !

ร่างบางเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงรูปถ่ายใบเล็กๆ ที่ปลิวหลุดออกมาจากกระเป๋ากางเกงของโกคุเทระ มือหนาหยิบมันขึ้นมาดูภาพของเด็กชายผมสีเทาที่มีสีดวงตาเป็นมรกต ริมฝีปากเอิบอิ่มยิ้มออกมาน้อยๆ พอให้เห็นว่านั่นคือรอยยิ้มของเขา ภาพนี้มองเลยก็รู้ว่าแอบถ่ายที่ภาพมีเขียนข้อความไว้เล็กๆว่า ‘รอยยิ้มแรก . . . ที่นายสอนฉัน’

 

รอยยิ้มที่คุ้นเคย .  . . รอยยิ้มที่ได้เห็น . . . รอยยิ้มครั้งแรกของโกคุเทระ

 

ภาพความทรงจำที่หายไปค่อยๆ นำมาเรียงต่อกันเหมือนจิ๊กซอร์ที่หลุดออกจากกันและค่อยๆ นำมาต่อกันใหม่อีกครั้ง เด็กผู้ชายคนแรกในชีวิตที่ไม่เคยมีรอยยิ้มให้กับใครมาก่อน แต่แล้ววันหนึ่งเขากลับสอนให้เด็กคนนั้นยิ้มและเขาก็ตกหลุมรักเด็กคนนั้นตั้งแต่แรกพบ .  . . เรื่องเหล่านี้เราลืมมันไปได้ยังไงกัน ?

 

ยามาโมโตะไม่รอช้ารีบวิ่งตามโกคุเทระออกไป ไม่นานนักก็ตามตัวเจอเสียงสะอื้นที่ดังออกมาทำให้ยามาโมโตะไม่รอช้ารีบวิ่งไปสวมกอดจากด้านหลังของร่างบางทันที ร่างบางเหมือนจะตกใจเล็กน้อยจึงรีบผลักร่างสูงออกเบาๆ ทำให้เขาเสียหลักเซเล็กน้อยแต่ก็ยังพอที่จะทรงตัวอยู่

 

“ฉันขอโทษ  . . . ฉันลืมมันไป . . .”

“ . . . ฮึก . . . งั้นก็อย่ามายุ่งกับฉันอีก”

“ฉันขอโทษแต่ฉันจะพยายามจำมัน .  . .”

“จำมันได้เมื่อไหร่แล้วค่อยกลับมาหาฉันแล้วกัน  . . .”

 

ยามาโมโตะควรจะวิ่งเข้าไปห้ามแต่ทำไมเขากลับอยากที่จะยืนอยู่นิ่ง ๆ แบบนี้ หรือเป็นเพราะความรู้สึกนั้นหายไปแล้ว . . .มันหายไปไหนกัน . . .ความรู้สึกของเรากับผู้ชายคนนี้ที่ชื่อโกคุเทระ ขณะที่ความคิดกำลังหลั่งไหลเข้ามามากมาย โกคุเทระก็วิ่งเพื่อจะหนียามาโมโตะจังหวะนั้นเองรถยนต์คนหนึ่งกลับพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง . . .

 

 

!!!! . . . .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างกายของร่างสูงขยับไปเองอย่างไม่น่าเชื่อ เข้าไปผลักร่างบางก่อนที่ตัวเองจะรับแรงชนจากรถยนต์ด้วยตัวเอง  ร่างบางที่ถูกผลักแต่ได้รับบาดแผลนิดหน่อยซึ่งแตกต่างจากร่างสูงที่นอนนิ่งอยู่บนถนนพร้อมกับกองเลือดที่ค่อย ๆ ไหลออกมา น้ำตาของร่างบางไหลออกมาทันที

 

 

 

 

 

 

“ยามาโมโตะ . . นายฟื้นสิ . . ฟื้นขึ้นมานะ . . .”

“. . . ”

“นายทำให้ฉันรู้สึกดี ๆ ด้วยแล้ว จะทิ้งฉันไปไม่ได้นะ !! !! ”

 

 

.

.

.

 

 

 

 

หลุมศพอยู่ตรงหน้าของโกคุเทระ ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ยังคงทำใจกับเรื่องนี้ไม่ได้ ถ้าย้อนเวลาได้เขาคงไม่ทำตัวแบบนั้นใส่ยามาโมโตะแน่ . . . แต่มันคงสายไปแล้วเพราะหลุมศพนี้ระบุชัดเจนไว้ว่า ‘ยามาโมโตะ ทาเคชิ’ น้ำตาที่ไหลพรากยังคงไหลลงมาเรื่อย ๆ  ทำไมสิ่งนี้ไม่เป็นเรื่องโกหกกันนะ . . .

 

 

 

 

 

 

“ยามาโมโตะ !!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

 

 

 

 

ลาก่อน . . . คนที่เรารัก เรากลับไม่ได้รักเขา

ทุกอย่างมันสายไปแล้ว . . . .

 

 

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

 

 

ปัง! !!!

 

‘เราฝันไปหรอกหรอ . . .ค่อยยังชั่ว ’

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วแต่หมอยังไม่มีท่าทีว่าจะออกมาเลย โกคุเทระรอแล้วรอเล่า เวลาผ่านไปถึงสิบชั่วโมงบุคคลที่รอคอยก็ปรากฏนั่นคือชายในชุดกราวสีขาว โกคุเทระรีบตรงเข้าไปหาทันที หมอเองก็รีบเข้ามาหาเขาเช่นกัน

 

“ตอนนี้คนไข้อยู่ในสถานะที่ห้าสิบห้าสิบนะครับ หากฟื้นเขาอาจจะฟื้นหรือไม่ก็ได้เพราะอาการของเขาคือหัวโดนกระแทกอย่างแรงทำให้ไปกระทบกับสมอง ขอให้ญาติของคนไข้ช่วยทำใจไว้สักหน่อย หมออวยพรให้ฟื้นนะครับ . . .”

 

 

เท้าทั้งสองก้าวเข้าไปในห้องฉุกเฉินทันที เครื่องมือที่ระโยงรยางค์เต็มไปหมดไม่ทำให้โกคุเทระรู้สึกอะไรทั้งนั้น แต่สิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกตอนนี้คือร่างสูงที่กำลังนอนโดยมีเครื่องช่วยหายใจ พร้อมกับหลับตานิ่ง

 

“ยามาโมโตะ  . . .นายต้องฟื้นนะ . . . นายอยากได้ยินคำว่ารักจากฉันไม่ใช่หรอ”

 

 

“นายต้องฟื้นขึ้นมานะ . . . ขอร้องละ . . ”

 

 

ร่างบางกุมมือหนาของร่างสูงไว้พร้อมกับดึงมาแนบแก้มที่อาบไปด้วยน้ำตา เสียงสะอื้นดังไปก้องไปทั่ว

 

มันไวเกินไป . . . ได้โปรดเถอะ . . .ได้โปรด . . .

 

 

ติ๊ด . . . ติ๊ด . .

อัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มขึ้นทันที โกคุเทระมองมือของตัวเองที่ถูกกำแน่น ร่างของยามาโมโตะค่อย ๆขยับขึ้นมา โกคุเทระมองด้วยความตกใจก่อนจะรีบปาดน้ำตาแล้วตรงเข้าไปหายามาโมโตะ

“นายฟื้นแล้วใช่ไหม !! ยามาโมโตะ . . . ”

“กะ. . โกคุเทระ . . .” เสียงของยามาโมโตะแหบพร่าจนแถบไม่ได้ยิน โกคุเทระมองด้วยความดีใจ

“. . . ”

“ฉันจำเรื่องของเราได้หมดแล้วนะ . . . เรื่องทั้งหมดน่ะ . . ”

“ฮึก . . . อย่าเพิ่งพูดตอนนี้เลย . . . นายต้องเป็นปกตินะ ฉันมีเรื่องจะบอกนาย”

 

 

“สัญญา  . . .”

 

 

หลายวันผ่านไป . . .

 

“ขอบคุณมากนะที่เอาดอกไม้มาเปลี่ยนให้ทุกวันน่ะ . . .”

 

 

ยามาโมโตะที่แกล้งหลับเพื่อจะมาจับตัวคนที่มาเปลี่ยนดอกไม้ให้ทุกวัน และเขาก็คือ . . .

 

 

 

“ปะ .. ป่าวนะเฟ้ยย ! ฉะ ..  ฉันเพิ่งมาถึงเอง !!!” โกคุเทระแก้ตัวอย่างขุ่นๆ

 

“งั้นหรอกหรอ. . . จะบอกซะหน่อยว่า น่ารักจัง เปลี่ยนให้ทุกวันเลย”

“ . . . เห๊อะ . .” หน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงอ่อน ๆ แล้วนะ

“. . . จะยังไงก็ช่าง . . . ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกนาย”

“อะ . .อะไร .. ?”

“ฉันชอบคนเปลี่ยนดอกไม้เข้าซะแล้วสิ . . . ”

 

 

‘ฉันก็ชอบคนไข้ที่นอนบนเตียงเหมือนกันละ . . . ’

 

 

สุดท้ายแล้วนายก็กลับมาสินะ . . . กลับมาเป็นคนที่ให้ฉันรัก . . ตลอดไป

 

  - THE END

.

.

.

 

แถมโด . . .จากนายก๊ก (เพื่อนเค้า) เขาลองทำโดครั้งแรกค่ะ . . !!

ตอน : นายยิ้มหน่อยสิ  [8059 ]

ถ้าไม่พอใจตรงไหนต้องขอโทษด้วยนะค่ะ ก๊กเขาทำครั้งแรกค่ะ

ขอบคุณมากน้าที่วาดให้ เรามันหัวอกเดียวกัน 55555

 

 

แบบเต็ม : (กดตรงนี้เลย !!)

::  พูดส่งท้าย  ::

เรื่องนี้ใจจริงอยากให้จบแบบดาร์ก ๆ แต่ทำไงได้มีคนขอให้จบแบบน่าีัรัก ๆ

*(มันแอบ 1827 นิดหน่อยเพราะครางวหน้าจะมาลง 1827 กรี๊ดดด~~)

ก็เลยเอาแบบนี้แหละ  .  .ต่อไำปสำหรับแม่ยก 1827 (//ชูป้ายไฟและเต้นไปมา) ก๊กเขาใจดีวาดมาให้อีกอันหนึ่ง

ใจจริงเขาไม่ได้ใจดีหรอกค่ะ แต่เขาวาดเล่นแล้วปลาไปขโมยมา 55555

 

ตอน : ข้อสอบมรณะ (1827)

อันนี้แอบช่วยเขาคิดนิดหน่อย และก็เขียนแทนด้วย ให้เดาเอาแล้วกันว่าลายมือเป็ด ๆ ของปลา

เขียนช่องไหน 5555 ใ้บ้ว่า "เีขียนน้อยมาก"

 

ปล. ฟิค 1827 กำลังจะมาอดทนกันหน่อยนะ! !! ส่วน D18 ยังไม่มีแพลน

ปล.อยากปิดเทอมโว๊ยยยยยยยยยย =O=''!! เบื่อโรงเรียนม่ายยยย

ปล. ยามะน่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกมาก

 

edit @ 2 Jul 2011 08:26:51 by antberrytuna;;*

Comment

Comment:

Tweet

ไอ่หยร๊ะะ !!
น่าอิจฉาหนูดุกจริงๆ -3-

#10 By Nl3lack-ky ;)) on 2011-08-12 13:39

โดตลกได้ใจ....
แต่ทำไมฟิคมัน จัง
สุกมากๆ
ป.ล.ตอนนี้ได้ผ่านพ้นการสอบมาแล้วจะไปปั่นฟิคต่อ
แล้ว (ฟิค18X27 100X69)
ว่ะ555+

#9 By P_purple (61.19.155.106) on 2011-08-09 16:14

นึกว่ายาม้า[ยามะ]มันจะตาย.. ที่ไหนได้เเค่ฝันหรอกรึ= =;;
ทำเอาตกใจหมดเลยนา~ เเต่ทูน่าเเต่งดีขึ้นเนะXD

#8 By muku=w=v (223.204.222.236) on 2011-07-09 00:04

แง่ะ.....แว่บนึงเผลอนึกว่า

ยามะตายไปจริงๆแล้วนะนั่น

ดีจัง ยามะไม่ตาย ไม่ตาย //เต้นไปรอบๆ(?)

ฮิ้วววววว(??)

ตอนหน้า 1827 สินะ สินะ สินะ

#7 By TWINs on 2011-07-03 00:05

เนียนนี่เนียนตั้งแต่เด็กเลยสิเนีย

วันแรกที่เจอกันก็ออกลายเลยนะ =w=

ว่าแต่เป็นฟิกแรกเลยนะเนี่ย ที่ยามะมีตังเป็นคุณชายไปต่างประเทศ 555...ถึงขั้นเกิดอาเพศเครื่องบินตก...

1859 banzaiiiiii(me//โดนถีบออกจากบล็อก)

เนียนทำก๊กร้องไห้ได้งายยยยยยยยยยยย =*=
ดราม่า...ใจหายวาบๆ ฝันหรอก๊ก= =;;

...ว่าแต่เนียน เครื่องบินตกแค่ความจำหายบางส่วน แต่รถชนนี่จะตายเลยเรอะ...สมกับเป็นเนียน โดนหลอกอีกแล้วOTL

แอบงงตอนท้ายๆ แต่คำพูดน่ารักจัง=///=

#6 By Cartoon~AholiC on 2011-07-02 23:03

รอ 1827 ♥~~~

8059 อาม่า เอ้ย ดราม่ามากเลยง่า T^T

ชอบครับผม ^ ^

#5 By '__Aqualoxxx on 2011-07-02 18:05

รอ 1827 นะคะ ♥cry cry cry
ชอบโดจินจังค่ะ
บนเตียง?? สอนการบ้านบนเตียงแหงๆ
กร๊ากกกกกกก
ในที่สุด...ก็ลงซะที//รอคอยเธอมาแสนนานนนน...


น่ารักดีๆ อิอิ ตกใจ นึกว่ายามะตาย ที่ไหนได้ฝัน//อุตส่าห์สั่งน้ำมูกรอ

เดี๋ยวพี่ก็จะลงฟิคนังหลาบต่อล่ะเด้อ หึหึ เร็วๆนี้แหละ

รู้สึกภาษาดีขึ้นนะเนี่ย สู้ๆ

#3 By roku-san on 2011-07-02 13:38

ขยันแต่งจังฮุฮุ เค้าอ่านไปแค่ช่วงแรกอ่าน้าแต่อยากให้มันละเอียดก่านี้นิสนึง55+ อ่านตอนแรก งงไปนิดอ่าจ้าopen-mounthed smile

#2 By MilD on 2011-07-02 11:32

โดฮาจัดดดด กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกส์

ส่วนฟิค . . . .

ดราม่าขิงๆ T^T อร๊ายยยยยยส์

มันส์มากๆ ตอนนี้วางแผนจะแต่ง D18 โย้วๆ

#1 By ~[::werrian::]~ on 2011-07-02 10:06