antberrytuna;;* View my profile

'' ONESHORT:Alzheimer,8059

posted on 02 Jul 2011 08:02 by antberry

One Shot


Title :  Alzheimer

Author : Antberry
Pairing :  8059 (Yamamoto & Gokutera)

Rate : G  - มันออกแนวใสๆ ละมั้งค่ะ 55555

Note : บอกไม่ถูกต้องอ่านเองแล้วกันจ้า แต่ขอบอกนิดหนึ่งมันประมาณว่า ‘ความทรงจำเมื่อในอดีต’ มาสไตล์จบง่ายและงงๆ เหมือนเคย (ไม่ค่อยจะพัฒนา) ขอโทษโรคุซังด้วยที่ลงช้า (มาก) รีเควสมานานแล้วนินา (//หัวเราะ) ขอโทษจริง ๆ นะค่ะ อันที่จริงแต่งนานแล้วแต่หมักดองนิดหนึ่ง ไปอ่านกันเลยค่า! จะผิดหวังกันไหมหนอ~

 

-------------------------------

 

 

 “เดี๋ยวยามาโมโตะ ! ไอ้ยามาโมโตะโว๊ยยย”

 

 

 

เด็กหนุ่มผมสีเงินวิ่งตามเด็กชายผมสีดำที่กำลังจะจากเขาไปอยู่ประเทศอื่น จากที่เมื่อก่อนเล่นและโตมาด้วยกัน  ไม่คิดเลยว่าจะต้องจากกันแล้วในวันนี้ และก็ไม่มีใครบอกเขามาก่อนเลยด้วย  . ..

 

“ฉันไปก่อนนะโกคุเทระ . . .” เด็กชายผิวที่คล้ำโบกมือลาพร้อมกับตีสีหน้าเศร้าก่อนจะก้าวเท้าขึ้นรถ แต่เด็กหนุ่มผิวสีขาวเนียนดุจดั่งปุยฝ้ายกลับกระชากตัวไว้ และก้มหน้าถามคนนั้นว่า

“นายจะกลับมาเมื่อไหร่ .  . .”ใบหน้าที่กำลังก้มอยู่มีหยดน้ำตาไหลลงมาเรื่อยๆ เป็นสายยาว ทำให้อีกฝ่ายเหมือนจะอึ้งแต่ก็ทำได้แค่เพียงมองอยู่อย่างงั้น เพราะเขาจะไม่ใจอ่อนกับใครอีกแล้ว

“ฉันจะกลับมาหานายแน่ . . . ถ้าฉันกลับมาได้น่ะนะ นายจะรอฉันได้หรือปล่าว ?”

 

 

“ได้ฉันจะรอแกนะ . . ไอ้ยามาโมโตะ”

 

 

รถเริ่มเคลื่อนที่ออกจากถนนอย่างล่าช้า ทำให้โกคุเทระพอที่จะวิ่งตามรถทัน ยามาโมโตะที่นั่งอยู่ในรถถึงกับตาเหลือก และหันไปสั่งให้คนขับรถหยุดทันที ก่อนที่เขาจะลงจากรถเพื่อมาหาโกคุเทระที่กำลังหอบแฮ่ก ๆ ด้วยความเหนื่อย

 

“กะ. . โกคุเทระ. . ”

“แกจะกลับมาภายในกี่วัน ? ถ้าแกไม่ตอบฉันจะวิ่งตามรถแกไปเรื่อยๆ”

“ภายในสิบวันฉันจะกลับมานะโกคุเทระ แค่สิบวันเท่านั้น ^^ ”

“ให้สัญญากับฉันได้ไหม ว่าแกจะกลับมา . . .” โกคุเทระก้มหน้าถาม

 

“แน่นอน . . .” ยามาโมโตะดึงตัวโกคุเทระเข้ามากอด โกคุเทระที่ยังคงอ้ำอึ้งกับการกระทำของคนตรงหน้าได้แต่กอดตอบอย่างงงๆ ภายในระยะเวลาสั้นๆ  ก่อนที่ทั้งคู่จะผละออกจากกัน ไม่นานนักรถก็เคลื่อนที่ออกจากที่ไปเด็กหนุ่มที่ยืนมองค่อย ๆ ปล่อยหยดน้ำตาออกมา สองมือเล็กกำแน่นด้วยความเสียใจ อย่างน้อยน่าจะบอกเขาให้เร็วกว่านี้สักหน่อย จะจากกันทั้งทีแค่บอกลามันน้อยเกินไปสำหรับยามาโมโตะ . . . เพราะเขาทำให้โกคุเทระได้รู้จักสิ่งที่เรียกว่า ‘รอยยิ้ม’

 

ย้อนเวลากลับไปเมื่อโกคุเทระย้ายมาอยู่ที่อิตาลี่ใหม่ๆ . . .

 

 

“นี่คือโกคุเทระคุงนะ .  . . ลุงฝากเขาไว้ซักวันนะ ยามาโมโตะคุง. . .เดี๋ยวพ่อกลับมานะลูก”

“ได้ฮะคุณลุง ^^ ‘’ ”

 

 

 

 

 

พ่อของเขาเดินขึ้นรถและขับออกไปทิ้งเขาไว้กับผู้ชายดูท่าทางบ้า ๆ บอๆ  ที่วันวันหนึ่งเอาแต่ยิ้ม และยิ้ม .  . . เด็กหนุ่มคนนั้นบอกกับเขาว่าเขาชื่อ ‘ยามาโมโตะ ทาเคชิ’ ไม่เข้าใจเลยว่าชีวิตมันมีอะไรให้น่ายิ้มนักหนา ยามาโมโตะลากเขาไปทำนู่นทำนี่ แต่เขาก็ได้แค่เพียงทำหน้านิ่งๆ ก็คนอย่าง ‘โกคุเทระ ฮายาโตะ’ เคยยิ้มแย้มแจ่มใสซะที่ไหนเล่า! ซึ่งทำให้ดูตรงข้ามกับยามาโมโตะโดยสิ้นเชิง . . . ยามาโมโตะจึงได้ความคิดดี ๆ

 

“ถ้าฉันทำให้นายยิ้มได้นายจะเชื่อไหม? ” ยามาโมโตะตีหน้าซื่อถามโกคุเทระที่กำลังนั่งเคี้ยวหมากฝรั่งเท้าคางมองแม่น้ำที่กำลังไหลไป