antberrytuna;;* View my profile

'' ONESHORT:Waiting,1827

posted on 18 Sep 2011 01:19 by antberry

OneShot

 Title :  Waiting
Author : Antberry
Pairing :  1827( Hibari  & Tsuna)
Rate : PG  - เรื่องนี้ใสๆ เลยจ้า แต่มันก็ไม่ทั้งหมดหรอกมั้ง ^__^ //ยิ้มชั่ว
Note : เรื่องนี้เขียนเองงงเองนิดนึงนะค่ะ คือกะทำเป็นแนวประมาณว่า ‘ค้างๆ นะเฮ๊ย’ อะค่ะ จะเป็นยังไงฝากติดตามด้วยนะค่ะ ขอโทษทุกคนจริง ๆ ที่ดองนานเลย . . .  เพิ่งปิดเทอมค่ะเลยเพิ่งมีโอกาสมาปั่นจนเสร็จ //ปาดเหงื่อ

 

-------------------------------

 

“ฮิบาริซังครับ .  . .ผมชอบคุณนะครับ . . .ชะ. . เฮ้อ~   ”


กล่องช็อคโกแลตรูปหัวใจในมือถูกวางลงบนโต๊ะก่อนที่ร่างของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลที่ถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย เบื่อหน่ายกับความพยายามที่แสนขี้ขลาดของตัวเอง มือทั้งสองขยี้ผมตัวเองจนฟูฟ่อง แต่แล้วความคิดทุกอย่างก็จบลงเมื่อเสียงฝีเท้าของใครสักคนกำลังก้าวเข้ามาในห้อง

 

“จ๊ะเอ๋ !?! เห . .. มุคุโร่คุงไม่อยู่หรอ ? ” ชายหนุ่มผมสีขาวสะอาดดั่งก้อนสำลีทำสีหน้าเบื่อโลกทันทีเมื่อพบว่าคนรักของตัวเองนั้นไม่ได้อยู่ในห้อง สึนะได้แค่เพียงส่ายหัวแทนคำตอบไปมาอย่างเดียว


“ออกไปไหนของเค้ากันน้า . . .โทรศัพท์ก็ปิด”

“ออกไปกับฮิบาริซังตั้งแต่เย็นแล้วครับ”

“หะ . .หา สองคนนั้น ? ไปด้วยกัน ? สองต่อสอง ? ตั้งแต่เย็น ? นายปล่อยไปได้ยังงายยยยยยยยยย!!!”

“ก็คุณเบียคุรันบอกให้ผมดูแลมุคุโร่คุง ไม่ได้บอกให้กักขังมุคุโร่คุงนะครับ”

“ชิ . . งั้นมานี่เลย ออกไปลากตัวมุคุโร่ด้วยกันกับฉันเลย” เบียคุรันลากสึนะที่ปลิวไปตามแรงลากออกจากห้องไป


 

ฝูงชนเดินสวนทางไปมาบนถนนเส้นนี้มากมาย ยากนักที่จะหาใครสักคนหนึ่งแต่ถ้าหากเลือกมองหาชายหนุ่มที่มีผมคล้ายสับปะรด (แรด) ไม่ก็มองหาชายหนุ่มที่มีนกตัวสีเหลืองอ้วนกลมเกาะอยู่บนหัวแค่นั่นเรื่องที่ว่ายากก็กลับกลายเป็นง่ายไปทันใด

 

“สึนะโยชิคุงหาเจอรึยัง   . . . คนมันเยอะตาผมลายไปหมดแล้ว”


“ยังเลย . . . โอ๊ะ . .นั่นไงที่ร้านขายขนมฝั่งนู้น” เบียคุรันได้ยินดังนั้นจึงรีบข้ามถนนไปยังอีกฝั่ง ไม่นานทั้งคู่ก็เดินมาถึงร้านขายขนมที่มีชื่อว่า ‘Sweet Candy’ ซึ่งชื่อร้านระบุชัดเจนว่าในร้านมีแต่ของหวานและเป็นขนมล้วน ๆ ทำเอาเบียคุรันอึ้งไปเลยทีเดียวที่แฟนหนุ่ม(?)ของตัวเองที่เกลียดของหวานยังกะอะไร ดันมาเข้าร้านแบบนี้ . . . ถ้าหากมีช็อคโกแลตขายสักแท่งจะไม่ว่าแต่ร้านนี้กลับไม่ช็อคโกแลตเลยนะสิ!! ! (มุคุโร่ชอบช็อคโกแลต แต่ร้านนี้เขาไม่ขายช็อคโกแลตนะเออ -  -)

 


 

“มคุโร่วววววววววคูงงงงงงง” เบียคุรันรีบตรงเข้าไปหาชายหนุ่มผมสีน้ำเงินที่กำลังยืนเลือกขนมอยู่ทันที


“มีอะไรหรอครับ ^^ . . .”มือของมุคุโร่นั่นซ่อนอะไรบางอย่างไว้

“นั่นแน่ . . ซ่อนอะไรไว้น่ะ . . ”

“อ๊ะ . . อย่าดื้อสิ ผมกำลังเซอร์ไพส์ให้คุณอยู่นะ”

“ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลยนะ . . . วันนี้วันครบรอบของพวกเรานะ ไปฉลองกันดีกว่า”

“คึหึหึ . . .นั่นสินะครับ แต่คุณเบียคุรันรับนี้ไว้ด้วยนะครับ”

 

 

 

มัชเมโล่ที่บรรจุอยู่ในกล่องรูปหัวใจพร้อมกับมือทั้งสองของมุคุโร่ที่ยื่นให้ ทำเอาแก้มทั้งสองข้างของเบียคุรันขึ้นสีแดงระเรื่อๆ สึนะมองเหตุการณ์ตรงหน้าพร้อมกับย้อนกลับมามองตัวเอง มุคุโร่เขาช่างกล้า  . . . เขาทำทุกอย่างเพื่อคนที่เขารัก .  . . ดวงตากลมโตสีน้ำตาลมองไปยังร่างสูงสง่าที่กำลังยืนกอดอก สายตาที่คาดเดาได้ยากว่าคิดอะไรอยู่ ลักษณะท่าทางที่ดูสุขุมเยือกเย็น เพราะแบบนี้ไงถึงตกหลุมคนแบบคุณ . . .คุณฮิบาริ

 

 

 

 

“คุณจะมองผมอีกนานไหม ? ” สายตาขมกริบนั้นหันมาสบตากับสายตาของร่างเล็กทันทีทำเอาร่างเล็กแถบจะตั้งตัวไม่ทัน

“ขะ . . .ขอโทษด้วยครับ”

“ถ้าไม่มีเรื่องอะไร ผมกลับละ . . .”

 

เขาไปแล้ว . . . เป็นอีกครั้งที่เราไม่กล้าจะเอ่ยปากพูดกับเขานานๆ

 

“วองโกเล่ครับ . . คุณกลับเองได้ใช่ไหม ผมกับคุณเบียคุรันจะไปฉลองกัน”

“พวกคุณสองคนไปกันเถอะครับ ไม่ต้องเป็นห่วงผมนะครับ ^___^ ”

“งั้นเจอกันที่ห้องนะ  .  . .”

“ครับ . . .” สึนะโบกมือลาทั้งสองคนก่อนจะเดินแยกออกมาอีกทางหนึ่ง สายตาสอดส่ายหาใครบางคนแต่ดูเหมือนจะหาไม่เจอซะแล้ว ความหวังที่เหลือน้อย และความหวังที่เหลือน้อยก็เป็นจริง!!

 

 

 

 

สึนะรีบเดินตามไปด้วยความรวดเร็วไม่นานเขาก็ได้มายืนอยู่ด้านหลังของผู้ชายที่หน้าเกรงขาม บุรุษที่มีนามว่า

 


‘ฮิบาริ เคียวยะ’ . . . ว่าแต่เราจะเดินมาหาเขาเพื่ออะไรกัน ? 

 

ร่างกายนั้นขยับมาเองงั้นหรอ ? เพราะอะไรละ ?

 

“ผมชักจะหงุดหงิดกับการกระทำของคุณแล้วนะ” สึนะเงยหน้าสบสายตาคมกริบอีกครั้ง ร่างกายเริ่มสั่นกลัวเล็กน้อย ดวงตาที่เริ่มมีน้ำใสๆ คลอออกมา .  ..สิ่งนี้คือ ความกลัว

“ฮิบาริซังได้โปรดฟังความรู้สึกของผมหน่อยเถอะครับ”

“ผมไม่อยากรับความรู้สึกของใครทั้งนั้น . . .” ฮิบาริเดินจากไป สึนะได้แต่ทำสายตาเหมอลอย  . . .เขาไม่คิดจะเปิดใจรักใครสักคนเลยหรือไงกัน ? ทำไมเราถึงมาชอบคนแบบนี้ได้กันนะ . . .คำถามมากมายหลั่งไหลเข้ามาในสมองของสึนะ

“สิ่งที่นายขาดไปคือ . .ความกล้า”

 

ร่างบางหันไปมองต้นเสียงคือละครทีวีที่กำลังฉายผู้หญิงคนหนึ่งบอกเพื่อนชายของตัวเองที่กำลังเข้ามาปรึกษาเธอด้านความรัก คำแนะนำของเด็กสาวคนนั้นทำให้สึนะคิดได้ . . .มือทั้งสองของสึนะกำแน่นเพื่อรวบรวมความกล้าเท้าทั้งสองก้าวไปข้างเพื่อหาชายหนุ่มร่างสูงที่เพิ่งเดินหนีเขามา

 

 

ไม่นานเขาก็เจอ . . . 

 

 

“ฮิบาริซัง . . .!! ” เขาตะโกนเรียกร่างสูงที่กำลังเดิน

“นายนี่  . . .ตื้อจังเลยนะ”

ลำตัวที่หันมาประชันกับตัวสึนะตรงๆ พร้อมด้วยสายตาคมกริบแบบนี้ทำเอาจังหวะการเต้นของหัวใจสึนะนั้นระรัว มือทั้งข้างสั่นระริกด้วยความแอบหวั่นๆ นิด ก่อนที่จะถอนหายใจแรงๆ หนึ่งครั้งก่อนจะเงยหน้าสบสายตาคมกริบนั้นและเอ่ยปากพูดด้วยความกล้า . . .

 

“ฮิบาริซัง . . . ได้โปรดคบกับผมเถอะ”

“ไร้สาระ . . !! ”

 

เฮ้อ . . . ทั้งสองมือเท้าคางมองคนรักที่เดินผ่านไปผ่านมา เมื่อลองย้อนกลับมามองตัวเองกลับนั่งอยู่บนม้านั่งแค่เพียงเดียวดายมองไปรอบกายมองเห็นแค่เพียงคนรักกัน .  . ไม่นานนักสึนะก็ลุกขึ้นและเดินออกไปตามถนนต่างๆ จนมาถึงแหล่งไนท์บาร์ที่มีติดๆกันเป็นแทบ อยู่ๆ ภายในใจก็คิดขึ้นว่า ‘ลองทำอะไรสักอย่างเพื่อลืมสิ่งหน้าอายที่ตัวเองทำลงไป’ จะดีกว่า มือเล็กผลักประตูเข้าไปภายในร้านแห่งหนึ่ง และมุ่งตรงไปนั่งบนเก้าอี้เล็กๆ ที่ติดกับบาร์ก่อนที่สายตาจะอ่านรายชื่อเครื่องดื่มที่เขียนไว้

 

“ผมขออะไรก็ได้ครับ . . .ที่เป็นที่นิยมของที่นี่”

“งั้นก็นี่เลยแล้วกันนะครับ . . ” เครื่องดื่มที่มีน้ำสีส้มขุ่น บ่งบอกอย่างชัดเจนว่าต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ สึนะหยิบมันขึ้นมาพร้อมกับกลืนน้ำลายหนึ่งอึก และกระดกเข้าปากอย่างรวดเร็ว

 


 

อยากจะลืมแต่ทำไม่ได้ . .


เมื่อในหัวของผม มันมีแต่เรื่องของคุณอยู่ตลอดเวลา . . .


อยากจะลืมแต่ก็กลัว .  .


กลัวว่าหลังตื่นขึ้นมา เรื่องวันนี้มันก็จะกลับมาอีก . . .


อยากจะลืม . . .ลืมว่าผมรู้จักคนแบบคุณ . . แต่ผม . . .นั้น . . ทำไม่ได้


 

 

 

 

 

“วองโกเล่ครับตื่นได้แล้วครับ . . . ”

 

เสียงที่คุ้นเคยทำให้สึนะพยุงตัวขึ้น พร้อมกับสะบัดหัวแรงๆ สายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะพบชายหนุ่มผมสีไพริน ที่ขึ้นมาปลุกเขาถึงเตียงนอน ซึ่งโดยปกติแล้วเขาต่างหากที่ต้องอยู่ตรงนั้น .  . เอาแล้วไง

 

“ทำไมเมื่อคืนคุณถึงไปนอนอยู่ในสถานที่แบบนั้นได้ครับวองโกเล่ ?”

 

คิดจะเดาอะไรถูก . . ก็คราวนี้แหละ

 

“คือแบบว่า . . ผม (. ////.    )”

“เอาเถอะครับ รีบไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วครับ วันนี้ผมจะไม่อยู่ทั้งวันจะกลับมาเย็น ๆ นะครับ”

“อย่างงั้นหรอ . . . ยังไงก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะครับ อย่าไปเสียท่าให้คุณเบียคุรันได้ละ”

“คุณน่าจะบอกผมก่อนที่เราจะแยกกันเมื่อวานนะครับ ” สีหน้าของมุคุโร่ขึ้นสีแดงระเรื่อทันที ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางที่เหมือนเขินอย่างแรง


 

ร่างบางกดรีโมทเลื่อนช่องไปเรื่อย ๆ ในมือก็หยิบขนมที่อยู่ในถุงเข้าปาก ทุกอย่างดูน่าเบื่อสำหรับเขาไปหมดทีวีรายการตลกไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ภาพยนตร์ก็มีแต่ความรักที่แสนหวาน หรือไม่ก็ดูสิ้นหวังเหลือเกินดูแล้วมันเข้าตัวยังไงก็ไม่รู้สินะ สุดท้ายก็มาจบที่ข่าวด่วนเที่ยงนี้


 

=_= ชีวิตนี้ช่างไร้สีสันเหลือเกิน .  .

 


 

ปัง . . ปัง . .!! . .ปัง

 


 

เสียงกระหน่ำเคะประตู (?) ที่คล้ายว่าจะทำลายประตูบานนี้ให้พังทลาย สึนะที่กำลังนั่งเหม่อลอยรีบลุกขึ้นเพื่อไปเปิดประตู ด้วยความหวาดระแวงจึงค่อยๆ เปิดออก ชุดไพรเวทที่ดูไม่คุ้นเคย นี่ไม่ใช่มุคุโร่ . . .หรือคุณเบียคุรันแน่ มือเรียวค่อยๆ เปิดกว้างขึ้นเผยให้เห็นชายหนุ่มผมสีนิลที่หน้านิ่งขรึม ผู้ชายที่ใครๆ ต่างเกรงกลัว .  .

 

 

 

“ฮิบาริซัง !?! ”

 

 


 

“หลบที่นี่สักพัก . . . ”

 


ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา สึนะพิจารณามองอีกฝ่ายก็รู้ทันทีว่า เขาโดนอะไรมาร่างกายที่บอบชำจนมีรอยแผลเต็มตัวไปหมด เสื้อเชิ้ตเปียกชุ่มไปด้วยเม็ดฝนที่ตกใส่มือหนากำทอนฟาของตัวเองที่เลอะไปด้วยเลือดสีแดงฉานแน่น สักพักสึนะก็ยกน้ำชามาให้แต่ผลออกมาเป็นว่า . . .

 

“ไม่จำเป็นหรอก . .เดี๋ยวผมก็จะไปแล้ว” ดวงตาสีนิลที่คมกริบสบตาจังๆ เล่นเอาร่างบางชะงักไปแว้บหนึ่ง

“งั้นให้ผมช่วยทำแผลให้ไหมครับ ^^”

“ทำเป็น ? ”

“เป็นฮะ . . . แต่ก่อนผมทำให้ตัวเองบ่อยๆ นะครับ ” สึนะลุกขึ้นไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมา และบรรจงทำแผลให้ร่างสูงด้วยความตั้งใจ เล่นเอาฮิบาริอึ้งในการกระทำของเขาเป็นอย่างมาก

 

 

‘สัตว์กินพืชอ่อนแอ. . . ’

 


 

ฮิบาริแอบชำเลืองมองใบหน้าที่หวานเกินความเป็นชาย ผิวขาวเนียน ดวงตาสีน้ำตาลที่ชวนหลงใหล แก้มเนียนที่ขึ้นสีชมพูอ่อนระเรื่อเหมือนกำลังเขินอาย . . .ยิ่งมองยิ่งทำให้อัตราการเต้นของหัวใจไม่เป็นปกติ ไหนจะมือนุ่มที่กำลังจับมือเขาอยู่อีก ฮิบารินั่งนับหนึ่งถึงร้อยในใจเพื่อควบคุมอารมณ์ของตัวเอง

 

แต่แล้วเมื่อสติของเขากลับมาร่างบางกลับกำลังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ พร้อมด้วยดวงตาที่ชวนหลงใหล . . .

มือเรียวของสึนะประคองแก้มของฮิบาริและลูบเบาๆ  . .จากนั้นค่อยๆ ก้มริมฝีปากของตนเข้าไปประกบกับของร่างสูง

 

ไม่มีฝ่ายไหนคิดที่จะหยุดแต่แล้วสักพักฮิบาริก็คิดได้ถึงการกระทำของตัวเองจึงรีบผละออกอย่างรวดเร็ว มือหนารีบผลักร่างบางให้ออกห่างตัว ร่างเล็กเหมือนจะชะงักไปครู่หนึ่งก่อนที่จะรีบก้มหัวขอโทษซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง

 


 

“ผมขอโทษจริง ๆ นะครับ ฮิบาริซัง . . . แต่ช่วยรับความรู้สึกของผมด้วยเถอะนะครับ”

“ทำไมผมต้องมารับความรู้สึกบ้า ๆ แบบนั้นด้วย  . . ผมไม่เข้าใจเลย . . หึ”

 

 . . . หยดน้ำใสๆ ที่กระทบลงบนพื้นร่างสูงเงยหน้ามองร่างบางที่มีดวงตาแดงก่ำ ริมฝีปากที่สั่นด้วยความหวาดกลัว อัตราการเต้นหัวใจของฮิบาริไม่เป็นปกติอีกครั้ง เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะรีบลุกขึ้นและยืนกอดอกมองด้วยสายตาเยือกเย็น

 

“เพราะแบบนี้ไงผมถึงได้เกลียด . . . ผมเกลียดความอ่อนแอที่สุด”

 

ฟึ่บ .  .

เหมือนต่อมความกล้าที่ถูกเก็บไว้ภายในจิตใต้สำนึกของร่างเล็กได้ทำงานขึ้นแล้ว มือเรียวเล็กเข้าไปกอดร่างสูงจากด้านหลังพร้อมกับเอาหน้าซบลงไปบนหลังของอีกฝ่าย จนอีกฝ่ายรับรู้ถึงน้ำตาอุ่น ๆ ที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย

 

“ต้องทำยังไงคุณถึงจะสนใจและมองมาที่ผมกันนะ  . . .”

“.  . . ”

“ . . .ให้โอกาสผมไม่ได้เลยหรอครับ .  .ฮึก . . ”

“ทำไมกัน .  . . สัตว์กินพืชอ่อนแออย่างแก ถึงมาชอบคนแบบฉัน  . . ”

 

ร่างเล็กไม่พูดเอาแต่ส่ายหัวไปมา .  .  .

 

“หากฉันมีสิ่งที่เรียกว่า ’ความรัก’ มันจะทำให้ฉันกลายเป็นคนอ่อนแอหรือปล่าว ?  ”

“ . . . ”

“หากเป็นเช่นนั้นผมคงไม่ต้องการมัน .  . . ” ฮิบาริสะบัดเสื้อคลุมของตัวอย่างแรงเพื่อสะบัดร่างเล็กให้หลุดออก

“มะ . . ไม่.  .ไม่จริงสักหน่อย ! !! ความรักสามารถทำให้คนที่มีจิตใจบอบบางและอ่อนแอ มีความเข้มแข็งขึ้นมาได้ ที่ผมชอบคุณก็เพราะคุณคือผู้ชายที่แข็งแกร่งสามารถเอาชนะทุกอุปสรรคไปได้ ผมจึงสรรหาสารพัดวิธีเพื่อที่จะให้คุณสนใจผม . . . ฮึก . . ผมรู้สึกว่าตัวเองมีความกล้าขึ้นมาทันที กล้าที่จะได้ทำเพื่อคุณ. . คุณฮิบาริ  ”

 

 

ฮิบาริมองสึนะด้วยสายตาที่คาดเดายากพักหนึ่งก่อนจะเดินออกจากห้องไป .  . .

เขาไปแล้ว .  . . อย่างน้อยก็ได้พูดความรู้สึกออกไปสักทีสินะ อย่างน้อยเขาก็ได้รับรู้แล้ว

 

 

ก๊อก .  .ก๊อก . . มุคุโร่คงกลับมาแล้ว

“ผมกลับมาแล้วครับวองโกเล่ ”

“อ่า . . ไงมุคุโร่คุง . . . อ่าจริงสิ . . ขอบคุณมากเลยนะเรื่องที่ไปพาตัวผมที่นอนอยู่ในผับนั่นกลับมาบ้าน”

“คึหึหึ . . . ผิดแล้วครับวองโกเล่ คนที่คุณต้องไปขอบคุณน่ะ . .คือ ฮิบาริคุงต่างหากละครับ”

 

 

!!!! .   . . .  ร่างเล็กไม่รีรอรีบวิ่งตามฮิบาริที่เพิ่งออกจากห้องไปได้สักพัก มุคุโร่มองด้วยสายตางุนงงสักพักก็เข้าใจถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทันที รอยยิ้มเล็กๆ กระตุกที่มุมปากทันที

 

 

 

“ฮิบาริซังงงงงงงงงงง !!! ”


นี่สินะคำตอบของเขา แท้จริงแล้วคำพูดและการกระทำของเขาช่างตรงข้ามกับจิตใจของเขาซะเหลือเกิน หากมุคุโร่มาช้ากว่านี้แหละก็ มันคงสายเกินไป . . . สึนะยิ้มร่าทันที


กึก.  . . . “อะไรของแกอีก !  ฉันพูดว่าแกขนาดนั้นยังไม่เข็ดรึไง”

“ไม่ครับ ^^ ขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อวานนะครับ . . แล้วก็ช่วยทำตัวปากตรงกับใจด้วยนะครับ หึ . . .”

“หึ . . .  ~ไอ้สัตว์กินพืชอ่อนแอ .  .แก . . ”


“ว่าแต่ตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ .  . ”


“เมื่อฉันมีความรู้สึกกับแกไง =_= ”


“ตอนนี้ยังไม่มี  ? ”


“กะ . . ก็มีมั้งแต่ยังบอกแน่นอนไม่ได้ อย่าเพิ่งดีใจไปหน่อยเลย หึ . . . ”


 

ภาพนี้แลเข้ากับตอนจบ นิดนึง 55

 บางทีคนคนนี้ก็เข้าใจยากเหมือนกันนะเนี่ย

แต่เอาเถอะสิ่งที่เราต้องทำก็คือการรอ . . ‘รอเวลาที่เขาพร้อม. . .ก็แค่นั้น’

 

  

 

 - - END - - 


 

 

 

พูคุยกันนิดหนึ่ง =w=

ขอโทษที่ห่างหายบล็อกตัวเองไปนานมาก รู้สึกผิดอย่างแรง แถมฟิคตัวนี้ก็ออกมาแปลก ๆ อีกแล้ว

หากใครค้างคาสามารถเรียกร้องตอนต่อ ประท้วงเข้่ามาเลยที่ antberrry._.tuna@hotmail.com แอดมาเถอะไม่กัด

ตอนนี้ทูน่าปิดเทอมแล้ว ซะเมื่อไหร่ =_= ;  วันที่ 19-20-21 กันยา 54 ไปเข้าค่ายย บรู้ชชชช -3- . . .

 

นี่คือสปอยคราวหน้า  .  .  . จะทำให้ทุกคนหลับไม่ลง กร๊ากกก . . .

มันคือมะกรูด วัวคอลอยย   ไพรเวทมิคุจังงง =w=b

 

ปล.เจอกันหลังเข้าค่ายนะค่ะ =3='' จุ๊ฟๆ

ปล.รักเธอ 1827 นกกินปลา นกกินปลา นกกินปลาา ~ เย้ ๆ

ปล.ฝันดีจ้าาาาา ง่วงเงียวววว


edit @ 22 Sep 2011 13:33:22 by antberrytuna;;*

Comment

Comment:

Tweet

ตายล่ะ ฮิซึนมาก

นี่มุไม่บอกสงสัยสึคุงจะแป้วนะ=W=

น่ารักซะมะเมี๊ยะ!!

อั๊ยยยยย~!

#8 By Sekko on 2011-10-12 16:06

ท่านฮิปากแข็งเกิ๊น~ =..=

#7 By Mewkeyway (58.9.206.211) on 2011-09-23 19:52

แอร๊ยยยยยยย หนุกมากๆ สึนะน่ารักจริงเลย
(กล้าอะ ><) แต่งเก่งมากๆเลยคะ ^^/
สู้ต่อไปเนอะ >3< big smile big smile big smile

#6 By NK (118.174.187.112) on 2011-09-23 16:10

อั๊ยย่ะ~ สึนะกล้ามากอ่ะ
คุณฮิก็ปากแข็งเกิ๊นนนน

เอาเข้าไปนะเจ๊แอ้นนนน ><
แต่งฟิคเก่งขึ้นเยอะมากเค่อะ >.</

ปล.มีมากกว่า PG ก็ดีนะจ๊ะ =,.=

#5 By rainbowy (180.183.206.102) on 2011-09-21 19:44

#4 By (101.51.13.53) on 2011-09-18 09:24

อร๊ายยยยยยยย อิ๊อร๊างงงงงค์

ตรงที่ฮิพูดตรงนี้มันโดนใจ
“สิ่งที่นายขาดไปคือ . .ความกล้า”
ตลอดที่ฟังเพลงของฮิ มันจะมีคำว่าゆうき(ความกล้า)เสมอ
อร๊าย ตรง ๆcry

แต่ได้ตรงคาแร็คเตอร์ดีค่ะ ไม่หลุดเลย
กริ๊ดดดดดดดด >////<

นกกินปลาบันไซ >w<♥
ป๋าน่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อีฮิซึนเดเร๊วววววววววววว

ตกลงจะไพรเวทมิกุเหรอ วันกีฬาสีเค้าจะเมะแต่งคาวบอยมว๊ากกกกกกกกกกกกก

#2 By ~[::werrian::]~ on 2011-09-18 08:15

จบได้โมเอร้มว๊ากกกกก

#1 By Nl3lack-ky ;)) on 2011-09-18 07:41