antberrytuna;;* View my profile

'' ONESHORT:JustDream,1827

posted on 19 Nov 2011 02:09 by antberry

One Shot    s  s    

Title :  Just Dream ?

Author : Antberry

Pairing :  1827( Hibari  & Tsuna)

Rate : NC 12+   , มีฉากเซอร์วิสนิดหน่อย

Note : ดองไว้ตั้งแต่ฮัลโลวีนแล้ว ขอโทษด้วยนะค่ะช่วงนี้เปิดเทอมแล้วงานเยอะมาก ไหนจะมีกิจกรรม แข่งทักษะ แถมการบ้านงานการอีกมากมายแต่ก็พยายามปั่นอย่างเร็วมาให้อ่านกันค่ะ เรื่องนี้จะเลื่อนขั้นจากเรื่องที่แล้วขึ้นมาตรงที่มีฉากเซอร์วิสโผล่มานิด ๆ หน่อย ๆ  อารมณ์ตอนนี้แต่งคู่ 1827 ไปไหลลื่นอยู่คู่เดียวจริง ๆ เพราะมันเรียลค่ะ คู่แห่งความทรงจำเลยก็ว่าได้  เอาเป็นว่าฝากติชมด้วยนะค่ะ ไปอ่านกันเลย~

 

s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s

 

 

“หากนี่ไม่ใช่ความจริง ก็ขอให้มันเป็นความทรงจำที่ไม่มีวันลืมเลือน”

 

 

เด็กหนุ่มร่างเล็กกำลังนั่งอ่านหนังสือการ์ตูนสายตาเหลือบไปเห็นปฏิทินที่บ่งบอกวันเวลาว่าพรุ่งนี้เป็นวันฮาโลวีนแล้ว เทศกาลปล่อยผีเมื่อนึกขึ้นได้ก็แถบจะขนลุกแล้ว แต่อีกไม่กี่นาทีก็จะเที่ยงคืนแล้วด้วยสิ

 

“รีบนอนดีกว่า .  . .บรื๋อ~ ” ดวงตาสีน้ำตาลค่อย ๆ ปิดลงและโน้มตัวลงนอน เรื่องราวหลังความจริงกำลังดำเนินหลังจากนี้เสียงลมหายใจของใครอีกคนที่บอกให้รู้ว่าตำแหน่งของเขานั้นอยู่ใกล้ตัวของสึนะมาก

“รีบตื่นขึ้นมาได้แล้ว . . .จะหลับไปอีกนานแค่ไหนกัน” เสียงนั้นเหมือนพยายามจะปลุกให้ตื่น

“เขาไม่ตื่นขึ้นมาแล้วละ . . .ไปกันเถอะครับคุณชาย”

“ไร้สาระนะ ! แกออกไปก่อนเลยไป”

“ก็ได้ครับ .  . . ” สึนะพยายามเอียงหูฟังให้ชัดมากกว่านี้แต่ทำไม่ได้ แถมตาก็ไม่กล้าจะลืมอีก

“สึนะโยชิลืมตาขึ้นมาเถอะ . . .ได้โปรด”น้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนเป็นการกระซิบ ต่อมอยากรู้ของสึนะทำงานเกินขีดจำกัดทันที เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและไปมองยังด้านหน้า  . . . เสียงหัวใจเต้นรัวทันทีชายหนุ่มผู้มีใบหน้างดงามราวกับเจ้าชาย ดวงตาสีนิลที่คมกริบ และมีริมฝีปากอันงดงาม แถมผมสีดำนั่นสิอีก . . . ทำไมรู้สึกคุ้นเคยกับคนคนนี้จัง . . . แหงสิผู้ชายคนนี้ ‘ฮิบาริ เคียวยะ’ แต่สึนะโยชิจำเขาไม่ได้หรอก ..........

 

.......นั่นเป็นเพราะ

 

ในตำราของที่นี่กล่าวไว้ว่า ความทรงจำในโลกความจริงจะหายไปช่วงนึงเหมือนลืมมันไปเมื่ออยู่ที่นี่ และแน่นอนหากกลับโลกความจริงแล้วนี่ก็จะกลายเป็นเพียงความฝันที่จำได้แค่เพียงบางส่วน


 

“ตื่นแล้วหรอ ....”

“คะ.  . .คุณคือ ?  ” สึนะชี้ไปที่อีกฝ่ายอย่างสงสัย

“เอาไว้ค่อยบอกทีหลังแล้วกัน ตามฉันมา~”

 

สึนะเดินตามร่างสูงไปและมองไปรอบ ๆ ตอนนี้เขาคงกำลังอยู่ในสถานที่ไปเรื่อย ๆ การตกแต่งของที่นี่ชวนให้นึกถึงช่วงของพวกเทพนิยายลึกลับสยองขวัญยังไงไม่รู้สิ ทางเดินก็ดูมืด ๆ เหมือนกับไม่ค่อยเป็นที่ที่เปิดเผยสักเท่าไหร่ เมื่อเดินกันมาได้สักพักหนึ่งอีกฝ่ายก็หยุดเดินก่อนจะหันมามองหน้าสึนะด้วยแววตาแอบเสียดายก่อนจะเอ่ยปากพูดว่า

 

“ฉันอยากจะให้นายเป็นของฉันไปตลอดกาลจริง ๆ เลยแฮะ” เขาถอนหายใจยาวๆ

“คุณพูดอะไรของคุณ ผมไม่เข้าใจ”

 

“หากฉันบอกนาย . . .นายจะเชื่อหรอ ?”

 

“ก็ลองพูดมาสิ ”

 

“ในโลกนี่น่ะ . . . .” มือของร่างสูงเกลี่ยแก้มของอีกฝ่ายก่อนจะค่อย ๆ ก้มหน้าเข้าไปใกล้ การกระทำแบบนี้ไม่คุ้นเคยกับสึนะจึงส่งผลทำให้แก้มของเขาทั้งสองข้างขึ้นสีชมพูอ่อนแลดูน่ารักซะจริง

“ . .  . .อะไร  ”

“ช่างมันเถอะ ” เขาผละออกก่อนจะรีบเดินออกไป

“เดี๋ยวสิ . . . รู้สึกมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือปล่าว”

“ไม่ ! ”

 

‘ตอบดีๆ ก็ได้ไม่เห็นต้องตะคอกเลย !’ สึนะบ่นในใจก่อนจะรีบเดินตามไป

 

ทั้งสองเดินไปตามทางเรื่อย ๆ ติดอยู่ที่ว่าทำไมยิ่งเดินเหมือนยิ่งไกลขึ้นแถมสิ่งของรอบ ๆ ต่างดูแปลก ๆ ไม่เหมือนปกติรูปภาพที่ติดอยู่ข้างฝาผนังบิดเบี้ยวไปมา คนที่กำลังเดินอยู่ข้างหน้าเหมือนเดินห่างจากสึนะเป็นโยชทั้งที่เมื่อกี้เดินอยู่ใกล้ ๆ เอง

 

“คุณ  .. .นี่! จะรีบเดินไปไหนห๊ะ .  .”

“โธ่ว้อยยย . . . เอ้า .. เร็ว ๆ เดินมา” ร่างสูงหยุดเดินและยกแขนขึ้นมากอดอกพร้อมกับมองร่างเล็กด้วยสีหน้าไม่พอใจ

สึนะรีบวิ่งอย่างว่องไวเพื่อไม่ทำให้อีกฝ่ายหงุดหงิดไปมากกว่านี้แต่แล้วซวยซ้ำซวยซ้อนดันไปสะดุดขาตัวเองและ

ล้มไปลงนอนกับพื้น ฮิบาริเห็นว่าท่าจะไม่ดีเลยรีบเข้าไปประคองทำให้ทั้งสองได้ใกล้ชิดกันอีกครั้ง

“อะ . . . อึก” สึนะกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากก่อนจะรีบลุกขึ้นและถูจมูกตัวเองแรงๆ

“อย่าไปถู  . . . เดี๋ยวเลือดออกหมด ไปได้แล้วเดี๋ยวจะสายกันพอดี”

“ไปไหน ? ”

“ไปหากระต่ายช่วยจำ”

“ห๊ะ !?! ”

“เถอะหน่า . . .เร็ว ๆ ” สึนะที่กำลังงงกับคำพูดของฮิบาริแต่ก็ต้องรีบเดินตามไปด้วยความรวดเร็ว

 

ใช้เวลาไม่นานนักทั้งคู่ก็เดินมาเจอกับกระต่ายที่กำลังนั่งจิบชาอยู่บนต้นไม้

 

 

 

“มีเรื่องอะไรจะถามข้ารึ ” กระต่ายเอ่ยปากถาม

 

“มีวิธีไหนที่จะทำให้เด็กนี่อยู่กับชั้นตลอดไปบ้าง”

 

เมื่อได้ยินประโยคนั้นสึนะถึงกับทำหน้าจะโวยวายแต่อีกฝ่ายกลับใช้มือปิดปากไว้ไม่ให้เสียงโวยวายเล็ดลอดออกมา

 

“ไม่มี . . . ”

“. . . .!!!”

“แต่ตัวเจ้าในโลกมนุษย์สามารถอยู่กับเขาได้ไปตลอดชีวิต”

“แล้วข้าจะทำให้มันเป็นแบบนั้นได้ไง ? ”

“ไม่มีทาง . . .เป็นไปได้”

“ไม่มีเลยจริง ๆ หรอ”แววตามุ่งมั่นปรับเปลี่ยนเป็นสายตาอันสิ้นหวังไปแล้วตอนนี้

“ก็มีอยู่ทางหนึ่ง ชั้นทำให้พวกเขามาเจอกันได้ . . .แต่ได้แค่เพียงครั้งเดียวเท่านั้น . . .อ๊ะ . . ข้ามีนัดต้องขอตัวก่อนละ  . . . โชคดีละ”พูดจบกระต่ายตัวนั้นก็กระโดดหายไปในพุ่มไม้

 

“นี่  ! เมื่อไหร่คุณจะอธิบายให้ผมฟังได้สักที”

“โอเค ๆ ฉันเล่าก็ได้ เพราะถึงนายตื่นขึ้นมานายก็จำเรื่องเหล่านี้ไม่ได้อยู่ดี”

“  . . . ”

“ในโลกแห่งนี้นายเป็นคนรักของชั้น แต่แล้วมาวันหนึ่งนายกลับไปกินผลไม้ประหลาดในป่าต้องห้ามเข้าจึงนอนหลับไหลราวกับเจ้าหญิงนิทรา  . . . พอมาวันนี้นายฟื้นขึ้นมา  . . . ก็ไม่อยากให้นายต้องหลับไปอีก .  .”

“แล้วคุณคือใคร ? แล้วอีกอย่างผมไม่มีคนรักด้วยซ้ำ”ตัวเล็กกอดอกทำหน้าบู่กับเรื่องเล่าของร่างสูง

“นั่นเป็นเพราะผลไม้ที่นายกินเข้าไป มันเลยทำให้ทุกอย่างกลับตะละปัดไปหมด”

“ โธ่เว้ย !.  . .ผมเบื่อที่จะฟังเรื่องไร้สาระ เพ้อเจ้ออะไรแบบนี้แล้วนะ ช่วยบอกมาทีว่านี่กำลังถ่ายหนังกันอยู่”

“นี่ไม่ใช่เรื่องโกหก ชั้นพูดความจริง  . . . หากนายไม่เชื่อละก็ . . . ลองคิดดูแล้วกันรอยแปลก ๆ บนตัวนายที่ทำยังไงก็ไม่หายไปนั่นน่ะ มันคืออะไร  ”

“มันก็แค่แมลงกัด แล้วผมก็เกามันทุกวัน”

“งั้นเรามาทบทวนตั้งแต่ต้นกันเลยไหมละ . . .”นิ้วเรียวยาวเชยคางร่างเล็กให้สบตากับเขาใกล้ ๆ  จนมองลึกไปให้ในตาของดวงจตาสีนิลดำที่ชวนหลงใหล สึนะจ้องมันเนินนานอย่างเผลอตัว ใบหน้าคมโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะประกบริมฝีปากและมอบจุมพิตให้ร่างเล็กเบาๆ สักพักก็ผละออก

 

‘คงทำมากกว่านี้ไม่ได้  . . . เพราะถึงทำไปนายก็คงไม่รู้สึกอะไรสินะ’

 

“ทะ. . ทำบ้าอะไรของคุณ”

“ขอโทษทีมันเผลอตัวน่ะ ”

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

“แต่ผมรู้สึกคุ้นเคยกับดวงตาของคุณ .  . . แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก”

“บางทีเราสองคนอาจจะเข้ากันไม่ได้จริง ๆ นายในโลกนี้ก็เคยพูดว่าเราสองคนมันต่างกันเกินไป ”

“แต่ก็ใช่ว่าต่างกันแล้วจะเข้ากันไม่ได้นิ . . . หากผมเป็นคนรักของคุณจริง ๆ ละก็ การกระทำของผมวันนี้มันดูแย่มากเลยสินะ แถมการที่ผมฟื้นขึ้นมามันก็ไม่ได้มีบ่อย ๆ ด้วย งั้นผมจะยอมตามใจคุณเพื่อเป็นการไถ่โทษละกัน”

 

‘ก็ไม่เข้าใจ . . ว่าทำไมถึงรู้สึกใจอ่อนกับคนๆนี้ขึ้นมา’ สึนะคิดในใจวนไปวนมา

 

“งั้นช่วยให้คุณมาเป็นของผมเหมือนทุกครั้งได้ไหม”

“กะ. . กำลังหมายถึง . . อะ. . .ไอเรื่องแบบว่า . . . ”

“ไม่ต้องกลัวหรอก ผมจะทำให้อ่อนโยนที่สุด .  . . ”สองมือค่อย ๆ ผลักให้ร่างบางนอนลงกับพื้นก่อนที่ตัวเองจะขึ้นคร่อมอีกฝ่ายไว้และก้มตัวลงไปชะโลมเลียใบหูของสึนะ ตามด้วยซอกคอขาว ทำให้เขารู้เลยว่าเจ้าตัวยังคงเป็นคนคนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนไป หากแต่มีอย่างเดียวที่เปลี่ยนไปคือความทรงจำที่เคยมีให้กัน  .  . . ปลายยจมูกไล้เพื่อสัมผัสร่างกายไปทั่ว กลิ่นหอมหวานที่ฟุ้งไปทั่วร่างเล็กทำให้เขาไม่อยากจะผละจากการกระทำเลยสักนิด

“นายยังหอมหวานเหมือนเดิมเลยนะ  . . . ” เขาก้มลงมากร