antberrytuna;;* View my profile

'' ONESHORT:JustDream,1827

posted on 19 Nov 2011 02:09 by antberry

One Shot    s  s    

Title :  Just Dream ?

Author : Antberry

Pairing :  1827( Hibari  & Tsuna)

Rate : NC 12+   , มีฉากเซอร์วิสนิดหน่อย

Note : ดองไว้ตั้งแต่ฮัลโลวีนแล้ว ขอโทษด้วยนะค่ะช่วงนี้เปิดเทอมแล้วงานเยอะมาก ไหนจะมีกิจกรรม แข่งทักษะ แถมการบ้านงานการอีกมากมายแต่ก็พยายามปั่นอย่างเร็วมาให้อ่านกันค่ะ เรื่องนี้จะเลื่อนขั้นจากเรื่องที่แล้วขึ้นมาตรงที่มีฉากเซอร์วิสโผล่มานิด ๆ หน่อย ๆ  อารมณ์ตอนนี้แต่งคู่ 1827 ไปไหลลื่นอยู่คู่เดียวจริง ๆ เพราะมันเรียลค่ะ คู่แห่งความทรงจำเลยก็ว่าได้  เอาเป็นว่าฝากติชมด้วยนะค่ะ ไปอ่านกันเลย~

 

s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s s

 

 

“หากนี่ไม่ใช่ความจริง ก็ขอให้มันเป็นความทรงจำที่ไม่มีวันลืมเลือน”

 

 

เด็กหนุ่มร่างเล็กกำลังนั่งอ่านหนังสือการ์ตูนสายตาเหลือบไปเห็นปฏิทินที่บ่งบอกวันเวลาว่าพรุ่งนี้เป็นวันฮาโลวีนแล้ว เทศกาลปล่อยผีเมื่อนึกขึ้นได้ก็แถบจะขนลุกแล้ว แต่อีกไม่กี่นาทีก็จะเที่ยงคืนแล้วด้วยสิ

 

“รีบนอนดีกว่า .  . .บรื๋อ~ ” ดวงตาสีน้ำตาลค่อย ๆ ปิดลงและโน้มตัวลงนอน เรื่องราวหลังความจริงกำลังดำเนินหลังจากนี้เสียงลมหายใจของใครอีกคนที่บอกให้รู้ว่าตำแหน่งของเขานั้นอยู่ใกล้ตัวของสึนะมาก

“รีบตื่นขึ้นมาได้แล้ว . . .จะหลับไปอีกนานแค่ไหนกัน” เสียงนั้นเหมือนพยายามจะปลุกให้ตื่น

“เขาไม่ตื่นขึ้นมาแล้วละ . . .ไปกันเถอะครับคุณชาย”

“ไร้สาระนะ ! แกออกไปก่อนเลยไป”

“ก็ได้ครับ .  . . ” สึนะพยายามเอียงหูฟังให้ชัดมากกว่านี้แต่ทำไม่ได้ แถมตาก็ไม่กล้าจะลืมอีก

“สึนะโยชิลืมตาขึ้นมาเถอะ . . .ได้โปรด”น้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนเป็นการกระซิบ ต่อมอยากรู้ของสึนะทำงานเกินขีดจำกัดทันที เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและไปมองยังด้านหน้า  . . . เสียงหัวใจเต้นรัวทันทีชายหนุ่มผู้มีใบหน้างดงามราวกับเจ้าชาย ดวงตาสีนิลที่คมกริบ และมีริมฝีปากอันงดงาม แถมผมสีดำนั่นสิอีก . . . ทำไมรู้สึกคุ้นเคยกับคนคนนี้จัง . . . แหงสิผู้ชายคนนี้ ‘ฮิบาริ เคียวยะ’ แต่สึนะโยชิจำเขาไม่ได้หรอก ..........

 

.......นั่นเป็นเพราะ

 

ในตำราของที่นี่กล่าวไว้ว่า ความทรงจำในโลกความจริงจะหายไปช่วงนึงเหมือนลืมมันไปเมื่ออยู่ที่นี่ และแน่นอนหากกลับโลกความจริงแล้วนี่ก็จะกลายเป็นเพียงความฝันที่จำได้แค่เพียงบางส่วน


 

“ตื่นแล้วหรอ ....”

“คะ.  . .คุณคือ ?  ” สึนะชี้ไปที่อีกฝ่ายอย่างสงสัย

“เอาไว้ค่อยบอกทีหลังแล้วกัน ตามฉันมา~”

 

สึนะเดินตามร่างสูงไปและมองไปรอบ ๆ ตอนนี้เขาคงกำลังอยู่ในสถานที่ไปเรื่อย ๆ การตกแต่งของที่นี่ชวนให้นึกถึงช่วงของพวกเทพนิยายลึกลับสยองขวัญยังไงไม่รู้สิ ทางเดินก็ดูมืด ๆ เหมือนกับไม่ค่อยเป็นที่ที่เปิดเผยสักเท่าไหร่ เมื่อเดินกันมาได้สักพักหนึ่งอีกฝ่ายก็หยุดเดินก่อนจะหันมามองหน้าสึนะด้วยแววตาแอบเสียดายก่อนจะเอ่ยปากพูดว่า

 

“ฉันอยากจะให้นายเป็นของฉันไปตลอดกาลจริง ๆ เลยแฮะ” เขาถอนหายใจยาวๆ

“คุณพูดอะไรของคุณ ผมไม่เข้าใจ”

 

“หากฉันบอกนาย . . .นายจะเชื่อหรอ ?”

 

“ก็ลองพูดมาสิ ”

 

“ในโลกนี่น่ะ . . . .” มือของร่างสูงเกลี่ยแก้มของอีกฝ่ายก่อนจะค่อย ๆ ก้มหน้าเข้าไปใกล้ การกระทำแบบนี้ไม่คุ้นเคยกับสึนะจึงส่งผลทำให้แก้มของเขาทั้งสองข้างขึ้นสีชมพูอ่อนแลดูน่ารักซะจริง

“ . .  . .อะไร  ”

“ช่างมันเถอะ ” เขาผละออกก่อนจะรีบเดินออกไป

“เดี๋ยวสิ . . . รู้สึกมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือปล่าว”

“ไม่ ! ”

 

‘ตอบดีๆ ก็ได้ไม่เห็นต้องตะคอกเลย !’ สึนะบ่นในใจก่อนจะรีบเดินตามไป

 

ทั้งสองเดินไปตามทางเรื่อย ๆ ติดอยู่ที่ว่าทำไมยิ่งเดินเหมือนยิ่งไกลขึ้นแถมสิ่งของรอบ ๆ ต่างดูแปลก ๆ ไม่เหมือนปกติรูปภาพที่ติดอยู่ข้างฝาผนังบิดเบี้ยวไปมา คนที่กำลังเดินอยู่ข้างหน้าเหมือนเดินห่างจากสึนะเป็นโยชทั้งที่เมื่อกี้เดินอยู่ใกล้ ๆ เอง

 

“คุณ  .. .นี่! จะรีบเดินไปไหนห๊ะ .  .”

“โธ่ว้อยยย . . . เอ้า .. เร็ว ๆ เดินมา” ร่างสูงหยุดเดินและยกแขนขึ้นมากอดอกพร้อมกับมองร่างเล็กด้วยสีหน้าไม่พอใจ

สึนะรีบวิ่งอย่างว่องไวเพื่อไม่ทำให้อีกฝ่ายหงุดหงิดไปมากกว่านี้แต่แล้วซวยซ้ำซวยซ้อนดันไปสะดุดขาตัวเองและ

ล้มไปลงนอนกับพื้น ฮิบาริเห็นว่าท่าจะไม่ดีเลยรีบเข้าไปประคองทำให้ทั้งสองได้ใกล้ชิดกันอีกครั้ง

“อะ . . . อึก” สึนะกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากก่อนจะรีบลุกขึ้นและถูจมูกตัวเองแรงๆ

“อย่าไปถู  . . . เดี๋ยวเลือดออกหมด ไปได้แล้วเดี๋ยวจะสายกันพอดี”

“ไปไหน ? ”

“ไปหากระต่ายช่วยจำ”

“ห๊ะ !?! ”

“เถอะหน่า . . .เร็ว ๆ ” สึนะที่กำลังงงกับคำพูดของฮิบาริแต่ก็ต้องรีบเดินตามไปด้วยความรวดเร็ว

 

ใช้เวลาไม่นานนักทั้งคู่ก็เดินมาเจอกับกระต่ายที่กำลังนั่งจิบชาอยู่บนต้นไม้

 

 

 

“มีเรื่องอะไรจะถามข้ารึ ” กระต่ายเอ่ยปากถาม

 

“มีวิธีไหนที่จะทำให้เด็กนี่อยู่กับชั้นตลอดไปบ้าง”

 

เมื่อได้ยินประโยคนั้นสึนะถึงกับทำหน้าจะโวยวายแต่อีกฝ่ายกลับใช้มือปิดปากไว้ไม่ให้เสียงโวยวายเล็ดลอดออกมา

 

“ไม่มี . . . ”

“. . . .!!!”

“แต่ตัวเจ้าในโลกมนุษย์สามารถอยู่กับเขาได้ไปตลอดชีวิต”

“แล้วข้าจะทำให้มันเป็นแบบนั้นได้ไง ? ”

“ไม่มีทาง . . .เป็นไปได้”

“ไม่มีเลยจริง ๆ หรอ”แววตามุ่งมั่นปรับเปลี่ยนเป็นสายตาอันสิ้นหวังไปแล้วตอนนี้

“ก็มีอยู่ทางหนึ่ง ชั้นทำให้พวกเขามาเจอกันได้ . . .แต่ได้แค่เพียงครั้งเดียวเท่านั้น . . .อ๊ะ . . ข้ามีนัดต้องขอตัวก่อนละ  . . . โชคดีละ”พูดจบกระต่ายตัวนั้นก็กระโดดหายไปในพุ่มไม้

 

“นี่  ! เมื่อไหร่คุณจะอธิบายให้ผมฟังได้สักที”

“โอเค ๆ ฉันเล่าก็ได้ เพราะถึงนายตื่นขึ้นมานายก็จำเรื่องเหล่านี้ไม่ได้อยู่ดี”

“  . . . ”

“ในโลกแห่งนี้นายเป็นคนรักของชั้น แต่แล้วมาวันหนึ่งนายกลับไปกินผลไม้ประหลาดในป่าต้องห้ามเข้าจึงนอนหลับไหลราวกับเจ้าหญิงนิทรา  . . . พอมาวันนี้นายฟื้นขึ้นมา  . . . ก็ไม่อยากให้นายต้องหลับไปอีก .  .”

“แล้วคุณคือใคร ? แล้วอีกอย่างผมไม่มีคนรักด้วยซ้ำ”ตัวเล็กกอดอกทำหน้าบู่กับเรื่องเล่าของร่างสูง

“นั่นเป็นเพราะผลไม้ที่นายกินเข้าไป มันเลยทำให้ทุกอย่างกลับตะละปัดไปหมด”

“ โธ่เว้ย !.  . .ผมเบื่อที่จะฟังเรื่องไร้สาระ เพ้อเจ้ออะไรแบบนี้แล้วนะ ช่วยบอกมาทีว่านี่กำลังถ่ายหนังกันอยู่”

“นี่ไม่ใช่เรื่องโกหก ชั้นพูดความจริง  . . . หากนายไม่เชื่อละก็ . . . ลองคิดดูแล้วกันรอยแปลก ๆ บนตัวนายที่ทำยังไงก็ไม่หายไปนั่นน่ะ มันคืออะไร  ”

“มันก็แค่แมลงกัด แล้วผมก็เกามันทุกวัน”

“งั้นเรามาทบทวนตั้งแต่ต้นกันเลยไหมละ . . .”นิ้วเรียวยาวเชยคางร่างเล็กให้สบตากับเขาใกล้ ๆ  จนมองลึกไปให้ในตาของดวงจตาสีนิลดำที่ชวนหลงใหล สึนะจ้องมันเนินนานอย่างเผลอตัว ใบหน้าคมโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะประกบริมฝีปากและมอบจุมพิตให้ร่างเล็กเบาๆ สักพักก็ผละออก

 

‘คงทำมากกว่านี้ไม่ได้  . . . เพราะถึงทำไปนายก็คงไม่รู้สึกอะไรสินะ’

 

“ทะ. . ทำบ้าอะไรของคุณ”

“ขอโทษทีมันเผลอตัวน่ะ ”

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

“แต่ผมรู้สึกคุ้นเคยกับดวงตาของคุณ .  . . แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก”

“บางทีเราสองคนอาจจะเข้ากันไม่ได้จริง ๆ นายในโลกนี้ก็เคยพูดว่าเราสองคนมันต่างกันเกินไป ”

“แต่ก็ใช่ว่าต่างกันแล้วจะเข้ากันไม่ได้นิ . . . หากผมเป็นคนรักของคุณจริง ๆ ละก็ การกระทำของผมวันนี้มันดูแย่มากเลยสินะ แถมการที่ผมฟื้นขึ้นมามันก็ไม่ได้มีบ่อย ๆ ด้วย งั้นผมจะยอมตามใจคุณเพื่อเป็นการไถ่โทษละกัน”

 

‘ก็ไม่เข้าใจ . . ว่าทำไมถึงรู้สึกใจอ่อนกับคนๆนี้ขึ้นมา’ สึนะคิดในใจวนไปวนมา

 

“งั้นช่วยให้คุณมาเป็นของผมเหมือนทุกครั้งได้ไหม”

“กะ. . กำลังหมายถึง . . อะ. . .ไอเรื่องแบบว่า . . . ”

“ไม่ต้องกลัวหรอก ผมจะทำให้อ่อนโยนที่สุด .  . . ”สองมือค่อย ๆ ผลักให้ร่างบางนอนลงกับพื้นก่อนที่ตัวเองจะขึ้นคร่อมอีกฝ่ายไว้และก้มตัวลงไปชะโลมเลียใบหูของสึนะ ตามด้วยซอกคอขาว ทำให้เขารู้เลยว่าเจ้าตัวยังคงเป็นคนคนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนไป หากแต่มีอย่างเดียวที่เปลี่ยนไปคือความทรงจำที่เคยมีให้กัน  .  . . ปลายยจมูกไล้เพื่อสัมผัสร่างกายไปทั่ว กลิ่นหอมหวานที่ฟุ้งไปทั่วร่างเล็กทำให้เขาไม่อยากจะผละจากการกระทำเลยสักนิด

“นายยังหอมหวานเหมือนเดิมเลยนะ  . . . ” เขาก้มลงมากระซิบข้างหูเบาๆ ชวนให้คนที่อยู่ข้างล่างรู้สึกเคลิ้มตามไป

มือยาวทั้งสองประคองแก้มทั้งสองข้างก่อนจะประกบจูบอันแผ่วเบาลงไปเมื่ออีกฝ่ายเผลอตัวจึงค่อย ๆ สอดลิ้นเข้าไปตวัดทั่วโพรงปากเพื่อควานหาความหวาน หยอกล้อกับลิ้นบางอย่างนึกสนุก

“อื้อออ . .  .”ร่างเล็กที่พลับตาพริ้มครางเสียงหวานออกมาเบาๆ พร้อมด้วยยกแขนขึ้นมาคล้องคอคนข้างบนตามสเต็ปโดยที่ไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองรู้ขั้นตอนและสามารถตอบรับการกระทำของอีกฝ่ายได้อย่างไร ร่างสูงมอบจูบอันแสนหนักหน่วงอยู่เนินนานก่อนจะผละออก ใช้มือปลดกระดุมชุดนอนออกทีละเม็ดเผยให้เห็นหน้าอกเนียนขาวลิ้นร้อนทาบลงไปพรมจูบทั่วบริเวณหน้าอกไล่ต่ำลงมาเรื่อยๆ จนถึงบริเวณหน้าท้องก่อนจะวกกลับไปที่จุดอ่อนไหวและใช้ริมฝีปากดูดดึงอย่างแผ่วเบา มือที่ยังคงว่างเลื่อนลงไปดึงกางเกงนอนให้หลุดออกไป

 

‘ปล่อยให้มันผ่านไป  . . . ให้มันผ่านไป .  . .’ หยดน้ำตาไหลอาบแก้มร่างเล็กอย่างไม่รู้สาเหตุ ความรู้สึกผิดจากไหนไม่รู้ถ่าโถมเข้ามาใส่ ทำไมเขาถึงยอมให้ผู้ชายคนนี้สัมผัสร่างกาย . . .ทั้งที่ไม่เคยให้ใครทำแบบนี้

 

 

“อะ.  . อึก . . ผมขอโทษที่จำคุณไม่ได้ . . ผมขอโทษ” น้ำเสียงสั่นเทาของร่างเล็กทำให้ร่างสูงถึงกับชะงักทันที

“ช่างมันเถอะ . . . ”

“คุณ . . . .”

“ชื่อของฉันคือ . .  . ”

“. . . .  !?!”

 

ตุ้บ!

 

 “เฮ้ยยย . . . ” สึนะลุกขึ้นมาจากพื้นเมื่อลองมองดูก็รู้ทันทีเลยว่านอนกลิ้งตกเตียง แสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ดวงตากลมโตกระพริบถี่ๆ หลายๆ ครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าตอนนี้เขากำลังอยู่ในโลกแห่งความจริง

 

“อะไรกัน . . กำลังจะบอกแล้วแท้ ๆ เฮ้ออ~ นอนต่อดีกว่า”

 

 

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง .  .

 

“ซือคุงเดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก”  

“งือออ . . ขอต่ออีก 5 นาทีน่ะครับ ”

“เฮ้ออ . . ให้ตายสิลูกคนนี้ .  .เอ๊ะนี่ใบอะไรน่ะ . . คะแนนสอบยังน้อยเหมือนเดิมเลยสินะ . . ซาวาดะสึนะโยชิ คะแนนสอบวิชาคณิตศาสตร์ 15 คะแนน  . . .!!!”

“ครับ ๆ ” ร่างเล็กรีบสะดุ้งตื่นขึ้นมานั่งขัดสมาธิด้วยความตกใจ

“อาบน้ำไปโรงเรียนได้แล้ว”

“ครับ . . .”

 

 

ร่างเล็กเดินคิดไปตามทางกับความฝันประหลาดเมื่อคืนที่คล้ายเรื่องจริงมากถึงมากที่สุด นั่นคงเป็นเพราะทั้งความทรงจำอันนิดหน่อยที่พอจะจำได้บวกเข้ากับรอยแดงบนตัวที่เขาพบตอนอาบน้ำเมื่อเช้า สรุปแล้วเรื่องทั้งหมดมันคืออะไรกันแน่นะ  ...

“นี่นาย . . . .”

“!!?!! .  . . อ๊ะ .  .คุณ ?  ” สึนะเพ่งมองคนตรงหน้าอย่างตกใจใบหน้าที่คุ้นเคยที่เพิ่งพบกันไปเมื่อคืนในความฝัน หากแต่การแต่งตัวต่างกัน ส่วนที่เหลือแถบจะไม่มีอะไรต่างเลยสักนิดเดียว  . . .

“เป็นเด็กนักเรียนโรงเรียนนามิโมริหรือปล่าว”

“คะ.  . ครับ”

“รีบไปเข้าเรียนได้แล้ว สายมากแล้วนะ” ชายหนุ่มกล่าวก่อนจะรีบเดินนำไปข้างหน้า

“เดี๋ยวก่อนครับ . . .”

 

ร่างสูงหยุดเดินก่อนจะหันมามองด้วยสายตาดูไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ . . .

ใช่สิ. . . มองมุมไหนก็เขานี่แหละ

“คุณชื่ออะไรหรอครับ ?” สึนะเอ่ยปากถามข้อที่สงสัยมานาน

“เรื่องอะไรฉันต้องบอกแก . . . แกน่ะ . . ซาวาดะ สึนะโยชิสินะ”

 

‘ทำไมถึงรู้จักเราละ ? ’

 

ร่างเล็กกำลังจะถามออกไปแต่ไม่ทันซะแล้วเมื่อร่างสูงได้เดินหายไปอย่างไร้ร่องรอย .  .เดินแบบนี้ . . บ้านเรียกหายตัวซะมากกว่าแบบนี้น่ะ สึนะจึงรีบวิ่งเข้าโรงเรียนไป

 

“ในทฤษฎีนี้สามารถสรุปได้ว่า .............................”

 

ผมไม่ได้สนใจฟังที่อาจารย์พูดเอาแต่ซุกหน้าลงไปนอนไปบนโต๊ะ อยากจะเจอกับคนคนนั้นอีก . . .แต่ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ความรู้สึกมันบอกว่าคนคนนี้ . . .ต้องเคยมีอะไรเกี่ยวกับตัวผมแน่ๆ ทุกครั้งที่มองใบหน้านั้นของเขามันกลับรู้สึกคุ้นเคย คุ้นเคยมาก ๆ .  .

 

“ซาวาดะ . . ถ้าไม่สบายก็ไปนอนห้องพยาบาลซะ อย่ามานอนในห้อง”

“ขะ . . ครับ ” ผมลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องเพื่อมุ่งหน้าไปห้องพยาบาล ช่วงนี้ชีวิตดูรันทดยังไงไม่รู้แฮะ ยามาโมโตะกับโกคุเทระคุงก็หายไปด้วยกันมาเป็นอาทิตย์แล้ว โทรศัพท์ก็ปิด  . . . เฮ้อออ . .

 

“อ๊ะ .  . . ไม่มีคนอยู่เลยนี่ . . . ”ชามาลก็ลากลับอิตาลี่สักพักสรุปไม่เหลือใครเลยใช่ไหมเนี่ยยย !

 

ผมลุกขึ้นไปนอนบนเตียงนอนและมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มอุ่น ๆ เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลง

นอนหลับไปได้สักพักโดยที่สึนะโยชิไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนแอบเข้ามาตอนเขากำลังหลับ มือเรียวยาวเอื้อมลงมาสัมผัสแก้มเนียนของร่างเล็กที่กำลังหลับอยู่ ไม่มีเสียงใดรบกวนเงียบงันจนสามารถได้ยินเสียงลมหายใจของทั้งคู่ได้ ร่างสูงไล้มือต่ำลงมาพร้อมกับโน้มตัวลงมาใกล้ ๆ จมูกเนียนไซร้ลงมาบริเวณซอกคอขาว

 

“อื้อ . . . ”ร่างเล็กที่นอนหลับอยู่บิดตัวไปมา

“ .  . . . ” ร่างสูงประกบริมฝีปากบางราวกับจุมพิตเบาๆ มือประคองแก้มทั้งสองข้างไว้ก่อนจะค่อย ๆ สอดลิ้นเข้าไปตวัดทั่วโพรงปากของร่างเล็ก รสชาติหอมหวานทำให้ร่างสูงพอใจอย่างมาก  แต่แล้วร่างสูงก็รีบสลัดความคิดทั้งหมดออก เขาไม่ได้มาเพื่อทำเรื่องแบบนี้ซะหน่อย  . . . แต่ทำไงได้

“อือออ  . . . ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”ร่างเล็กบนเตียงนอนละเมอออกมาเบาๆ

 

 

“ถ้าเชิญชวนกันขนาดนี้ละก็ . . .”

 

 

ร่างสูงขึ้นไปนั่งคร่อมบนตัวของร่างเล็กและค่อย ๆ ก้มลงจูบเปลือกตาที่ปิดอยู่ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาบริเวณแก้มและใช้ลิ้นเลียเบาๆ มือหนาเอื้อมมือลงไปปลดกระดุมของคนข้างล่างทีละเม็ด หน้าอกขาวเนียนเผยออกมา มือเริ่มทำหน้าที่ด้วยการสัมผัสเบาๆ

“แฮ่ก ๆ   . . . ”ร่างสูงหอบหายใจเบาๆ อารมณ์พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่ได้การแหละ

 

 

 

“หาววววว~ หลับไปนานเท่าไหร่แล้วเนี่ย” สึนะตื่นขึ้นมาจากก่อนจะบิดขี้เกียจ เมื่อนึกถึงฝันเมื่อกี้แล้วก็หน้าแดงทันที . . แต่มันช่างไม่เหมือนฝัน ? เหมือนความจริงซะมากกว่า หางตาดันเหลือบไปเห็นเสื้อคลุมที่ตกไว้

 

‘ของคนคนนั้นนี่  ?’ ด้วยความสงสัยจึงรีบหยิบขึ้นมาดูก่อนจะเดินไป  . . . ร่างของเขากำลังนั่งชันเขาลมหายใจแผ่วเบานั่นบ่งบอกว่าเขากำลังหลับอยู่ เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเฉาะด้วยเหงื่อเต็มไปหมด ทั้งที่ห้องนี่ติดแอร์เย็นฉ่ำขนาดนี้ทำไมถึงเหงื่อออกเยอะแบบนั้นละ ร่างเล็กหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองขึ้นเช็ดบริเวณใบหน้าเรียวของร่างสูง

 

“อ๊ะ . . ตื่นแล้ว”

“หึ . . . ” ตาที่ลืมรีบจ้องเขม็งที่สึนะทันที

“พะ . .พอดีผมเห็นคุณเหงื่อออกเลยรีบมาเช็ดให้น่ะครับ”

“ที่เป็นแบบนี้ . .ก็เพราะแกนั่นแหละ”

 

 

 

= [ ] =;…………….!! งั้นแสดงว่าเรื่องที่ฝันเมื่อกี้เรื่องจริงหรอเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!

 

“สะ . .แสดงว่าคุณ . . .”

“อืมม . . ใช่ ฉันเล่นกับนาย” รอยยิ้มที่เหมือนปิศาจร้ายกระตุกขึ้นมาเบาๆ

“ทั้งที่เรายังไม่รู้จักกันเลยเนี่ยนะ !?!”

“ใครบอกว่าไม่รู้จักเล่า . . . หรือว่านายจำฉันไม่ได้”

“ . . . ”

“หรือว่าฉันจำนายไม่ได้กันนะ”

“!!! . . . ”

“อะไรของคุณเนี่ย  ! ”

“ชื่อของฉันน่ะก็คือ .  . . ”

 

 

ป้าบ!

หมอนอันใหญ่ถูกฟาดเข้าที่หน้าของสึนะที่กำลังหลับแรงๆ ทำให้เขารีบเด้งตัวขึ้นมาจากที่นอน

 

“ชื่ออะไรก็บอกมาสักทีสิฟ่ะ  ..! อ๊ะ !  . . . ” หน้าเสียทันทีที่เห็นร่างสูงกำลังยืนเท้าเอวมองด้วยสายตากัดจิกแบบนั้น ฝันทั้งหมด ผู้ชายคนนั้นก็คือคนรักของเขาเอง ‘ฮิบาริ เคียวยะ ? ’

 

“ชื่อเช่ออะไรของแก นอนถีบฉันตกเตียงเนี่ย = =”

 

“ขะ . . ขอโทษนะครับคุณฮิบาริ ฮือออ . . .”

 

“ฝันอะไร ? ฝันร้ายหรอ ” ร่างสูงเอื้อมมือมาลูบหัวร่างเล็กเบาๆ

 

“ฝันว่าจำคุณไม่ได้  . . . ”

 

“รู้จักกันมาสิบกว่าปี  . . . . .”

 

“ก็มันในฝันนิ ! ผมนึกให้ตายยังไงก็นึกชื่อคุณไม่ออก”

 

“งั้นมาทบทวนความจำกันเถอะ นายจะได้จำฉันได้แม่นไง” ฮิบาริผลักสึนะลงนอนพร้อมกับรอยยิ้มอันชั่วร้าย ไม่ว่าจะในฝันหรือความจริงความหื่นของเขาก็ไม่ลดละเลยแม้แต่น้อย แต่ในฝันนั้นคุณฮิบาริช่างเท่อะไรแบบนี้ ต่างจากตอนนี้ .  . แหงสิ . . นี่มันก็ผ่านมาหลายสิบปีแล้วหรือว่านั่นอาจจะเป็น ‘ความทรงจำช่วงมัธยมที่ผมลืมมันไปกันนะ’

 

“ให้ฉันขย้ำนาย หรือว่านายจะโดนขย้ำ ?”

“มันต่างกันตรงไหนเนี่ย ~อ๊ะ. . .อุ้บบ ”

 

Happy Halloween  . . . Hibari Kyoya

Happy Halloween  . . . Sawada tsunayoshi

 

-          Fin          -

 

 

ก่อนอื่นต้องปัดฝุ่นบล็อกสักนิดนึงไม่ไ่ด้แว้บมาเลยช่วงนี้ ><"

อ่านแล้วงงกันไหม ? ให้ความรู้สึกเหมือนฝันซ้อนฝันเลยเนอะ เอาละยังไม่ได้ทำอะไรวันฮัลโลวีนเลย

อันที่จริงก็ไปคอสมาเหมือนกัน แต่รูปคงไม่ได้ลงในนี้ =A=; ก็แฮปี้ฮัลโลวีนย้อนหลังนะค่ะ แปะป้าบ !

 

 

เลือดกระจายย แฮร่ :p '' หลอนอยู่แล้ว แต่งแล้วหลอนโพดเลยย

บ้านเต็มไปด้วยเลือด โอ้วโน่ววว ~ โปสเตอร์ของอิชั้นนน =[]=!

โอ๋ ๆ ทุกคนคงกำลังกลัวใช่ไหม ( ? )

 

 

 

 

 

 

มามะมาล้างตากันนน ~ >w

.

 

 

.

 

 

.

 

 

มันล้างตายังไงละเนี่ยย //เผ่น~

 

ปล.เจอกันใหม่เอนมรีหน้า สำหรับวันนี้พอเถอะ TTATT;


edit @ 20 Nov 2011 00:19:45 by antberrytuna;;*

Comment

Comment:

Tweet

อั้ยยะ
ฝันซ้อนฝัน

#10 By nampung (203.158.4.229|203.158.4.229) on 2014-03-18 02:01

ไว้วันหน้าถ้าได้เจอกันมาไปรเวทด้วยกันสิคะ XD
ช่วงนี้เราไม่ค่อยแตะคอสเลยค่ะ แฮ่ =w=/
แต่จะพยายามออกมาโดนแสงแดดนะคะ //เป็นแวมไพร์??

#9 By つなり★ on 2011-11-27 18:45

โปสเตอร์อย่าให้ท่านมุคุโร่ของพี่เลอะก็พออออ
- ภาพสวดท้าย ..แอ้นปิดตาจะทำไรสึนะอ่ะ .....
ปิดตารอให้ฮิบาริมาเคลียร์หรอค่ะ 5555555555555555

#8 By Nl3lack-ky ;)) on 2011-11-22 23:10

แอบกริ๊ดภาพสุดท้ายยยยยย
ตอนซือละเมอนี่เปิดโอกาสให้แท้ๆเลย

(ถึงฮิไม่กดเรากดเอง ! *โดนตรบ*)
อยู่กับฮิสงสัยฝันร้ายบ่อย

มาอยู่กับแม่ มามิ *3* *ทอนฟาปักหมอง*
แอร๊ยยยย ♥
ไม่ได้เจอกันนานเลยค่ะ
ใช่มิโอะจังวันนั้นรึเปล่าค่ะ >V</
เลื่อนเปิดไปธันวานู่นเลยค่ะ
ตอนนี้เพิ่งได้กลับมาบ้าน
งานไคโตะอาทิตย์นี้อาจจะไปนะคะ (มิโอะจังเหมือนเดิมมั้งคะ)
มาคอสคู่กันไหม อิอิ >U<)/
ให้จขบ.เป็นอาสึเนี๊ยวนะคะ เดี๋ยวเราเป็นมิโอะให้ แฮ่
คิดถึงเหมือนกันค่ะ อยากไปถ่ายด้วยกันอีกจังเลยcry

#6 By つなり★ on 2011-11-20 19:23

เอ๊ยย่ะ ><
อ่านแล้วให้ฟีลแบบว่าฝันซ่อนฝันจริงๆ

อ่านไปก็แอบไม่เข้าใจ =.=;; แหะๆ

แต่แต่งดีมากเลยจ้ะ
คุณฮิหื่นนน =..=

ฮ่าๆ ><

เป็นกำลังใจให้นะจ๊ะเจ๊แอ้นนน

#5 By rainbowy (180.183.152.19) on 2011-11-20 01:08

กร๊าซซซซซซซซซซซซ

รูปคนแต่งใส่หัวได้สุดๆ 55555+

ล้างตาๆ @ w @ อืม~#เลว

ฟิคหนุกมากกกกก แนวแฟนซี 555

#1 By ~[::werrian::]~ on 2011-11-19 10:45