antberrytuna;;* View my profile

'' ONESHORT: Winter Camp,182769

posted on 25 Feb 2012 21:15 by antberry

One Short
Title :  Winter Camp

Author : Antberry


Pairing :  182769 (Hibari &Tsuna & Mukuro)

Rate :PG-15  - ขอแบบเซอร์วิสนิดๆ 55

Note : ขอโทษจริง ๆ นะคะที่เอาไปดองไว้ซะนานเลยย พี่แอ้นคงไม่โกรธนะคะเอาไว้ถ้าตัวนี้ไม่พอใจเดี๋ยวจะลองปั่นให้ใหม่นะคะ ;w; ลงก็ช้าซะด้วยย ถือว่าเป็นของขวัญให้พี่แอ้นเนื่องในโอกาสที่เราได้รู้จักกันนะคะ สาวแว่นนน >w<// อร๊างงงงงง

-  -   -  -  --  -   -  -  --  -   -  -  --  -   -  -  --  -   -  -  --  -   -  -  -

 

 

“ชีวิตของผมเหมือนไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย แต่แล้วในวันที่ผมได้พบกับเขาทุกอย่างก็แปลกไป”

อ่าไม่สิ . . . .

 

ผมต้องบอกว่า  “โครตแปลกเลยอะ . .  ”

 

เป็นวันหนึ่งที่อากาศเย็นมากในตัวเมืองนามิโมริ ร่างเล็กคงไม่มายืนที่นี่แน่หากวันนี้ไม่ใช่วันที่โรงเรียนประจำจังหวัดจะพาไปเข้าค่ายพักแรมหนึ่งสัปดาห์เต็มในที่ที่แปลกหน้า เฮ้อ . . .ไม่น่ามาก็ก่อนเวลาเลย เพราะมันทั้งเงียบและน่ากลัว เขาละกลัวผีที่สุดเลย . . ทุกอย่างดูหดหู่และเวทนาเหลือเกิน แต่แล้วในเวลานี้บุคคลปริศนาก็ปรากฏตัว เย้ ! มีเพื่อนสักที

 

ตึก.  . . ตึก

 

“มารอรถไฟที่จะไปเข้าค่ายมะ. . . อ๊ะ ! =[ ] = ”

 

จากที่ดีใจกลายเป็นว่ากลัวยิ่งกว่าพี่อีกครับพี่น้อง จะบ้ากะละมังเด็กในโรงเรียนมีตั้งเป็นร้อยเป็นพันทำไมต้องเป็นคนนี้ด้วย ไม่น่าเลยเรา ไม่น่าไปทักใครส่งเดชเลยเพราะคนที่เขาทักก็คือ หัวหน้าคณะกรรมการคุมกฎโรงเรียนนามิโมริ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก

‘ฮิบาริ เคียวยะ’ คนนี้นี่เอง  เขามองมาด้วยสายตาจิก ๆ ก่อนจะหันหน้ากลับไปตำแหน่งเดิมและยืนนิ่ง ๆ

 

ผมเห็นทีว่ารถคงยังไม่มาง่าย ๆ ก็เลยเดินไปนั่งบนเก้าอี้ที่มีไว้ให้ พร้อมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูอีกสักพักก็คงทยอยมากันครบแล้วละ ใกล้ถึงเวลารถจะมาแล้ว วันนี้หิมะตกด้วยสงสัยจะออกมากันลำบาก แต่ถ้ามันจะหนักขนาดนั้นก็น่าจะเลื่อนวันไปเลยก็จบเรื่อง

 

“นาย .  . . ” เสียงที่เย็นซะยิ่งกว่าหิมะเอ่ยปากขึ้น ไม่นะเขาจะทำอะไรผมไม่เอา ผมเพิ่งจะสิบห้าเองนะยังสะสมประสมการณ์บนโลกไปได้ไม่เยอะเลย จะดับชีวิตผมแล้วหรออ ซวยแน่ๆ ดันลืมหยิบถุงมือกับยาดับเครื่องชนมาอีกด้วย อาเมน สองมือพนมยกขึ้นเหนือบ่าขอให้วันนี้เป็นดีของลูกน้อยด้วยเถิด สาธุ !

“ .  .  . ” ผมจ้องเขาด้วยสีหน้าที่หวั่นๆ เล็กน้อย (? ) เขาเองก็มองผมกลับด้วยสีหน้านิ่ง ๆ ที่สุดแสนจะเข้าใจยาก

“สัตว์กินพืชอย่างแกรู้จักมาอะไรก่อนชาวบ้านเขาด้วยหรอ ? . . หืมม . .  ”

“ . .  . แฮะ ๆ พะ . .พอดีแม่ผมเขากลับผมตกรถน่ะเลยให้ตื่นก่อนเวลา” สายตาเราไม่อยู่กับทีเลยแฮะให้ตายสิ

“ทีหลังเวลามาโรงเรียนก็หัดคิดแบบนั้นบ้างสิ . . ”

 

ก็แหงสิ . . . เรามาโรงเรียนไม่ทันเลยสักกะวัน โดนลงโทษจนชินแล้ว ไอวิ่งรอบสนาม 3 รอบเนี่ยยย . .  - -

 

“ฉันหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นหน้าสัตว์กินพืชอย่างแกจริง ๆ ” เขาพึมพำเหมือนอยากให้ผมได้ยินก่อนจะกอดอกเดินออกไป หลังจากนั้นไม่นานเด็กที่เรียนชั้นเดียวกับผมก็ค่อย ๆ ทยอยมา แต่ยังไม่มีวี่แววของโกคุเทระคุงกับยามาโมโตะเลย ไปไหนกันนะสองคนนี้

 

“รถไฟจะมาถึงแล้วขอให้นักเรียนมารวมตัวกันตรงนี้ด้วย” เสียงอาจารย์ประกาศเรียกรวมตัวแล้ว ยังไม่มาอีกหร๊อออ . . .ให้ตายสิรู้สึกตะหงิด ๆ ขึ้นมาเลย สงสัยต้องบอกอาจารย์ซะก่อนแล้ว

“อาจารย์ครับ . .  โกคุเทระคุงกับยะ. . .”

“สองคนนั้นโทรมาลาแล้ว พวกเขาต้องไปต่างจังหวัดกับครอบครัว”

 

อึกกก . .  . และแล้วสิ่งที่เลวร้ายที่สุดก็บังเกิดขึ้น TT^TT ไม่อ่าววววววววววว ไม่มีสองคนนี้แล้วผมจะไปอยู่กับใคร ผมไม่สามารถแสดงอาการออกไปได้ จึงทำแค่เพียงเม้มริมฝีปากด้วยความไม่พอใจอย่างสูง หน็อย ! จะหนีไปเที่ยวด้วยกันสองคนละไม่ว่า  ชิ !

 

ปรู๊นนนนน . .  ครืนนนน

ทุกคนรีบก้าวขึ้นรถไฟอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งจับจองที่นั่งกัน ให้ตายสิมันต้องนั่งเป็นคู่หรอเนี่ย แบบสามคนมันเต็มหมดแล้ว ผมจึงตัดสินใจนั่งแบบสองคนและเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง มีอะไรสวยๆ ให้ดูบ้างหน้า ผมชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่างและแล้วก็พบว่า

“มันยังมืดอยู่  . . . ” มีคนแย่งตอบผม ผมหันไปทางต้นเสียงเขาก็คือพี่ท่านนั่นเอง

“ . . . . มะ . . มีอะไรหรอครับ ? ”

“ลุก. . ฉันจะนั่งตรงนี้ ”

“แต่ผมมาก่อนนะ ! ”

“= = แกมีสิทธิ์ไรมายอกย้อนฉัน ”

อะจึ้ก . . . . สุดท้ายผมก็ต้องเลื่อนมานั่งที่ข้าง ๆ แทน เอาวะ ดีกว่าโดนขย้ำตายในรถไฟนี้ อดดูวิวสวยๆ เลยอ่า TAT ……

แต่สุดท้ายเมื่อรถเริ่มเคลื่อนออกจากสถานี . . ตาผมก็ค่อย ๆ ปิดลง และเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

ร่างเล็กไม่รู้เลยตอนนี้ตัวเองกำลังตกเหยื่อของคนที่นั่งข้าง ๆ ที่นั่งตรงนี่ค่อนข้างห่างใกล้จากนักเรียนส่วนใหญ่มันทั้งเงียบและมีแสงไฟที่สลัว ๆ ร่างสูงยิ้มเย็นก่อนจะใช้นิ้วชี้ของตัวเองเกลี่ยใบหน้าหวานราวกับเป็นหญิงสาว ถ้าหากรู้ว่าตัวนายน่ากินขนาดนี้ละก็นะ . . .ชั้นคงกินแกไปนานแล้วละ . . .

 

งั้นชั้นขอ . . . กินแกเลยแล้วกัน  

 

 

 

เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!! ปึง !

สึนะสะดุ้งโหย่งทันทีที่ถึงจุดมุ่งหมาย . . ก็นะจะไม่ให้ตกใจได้ไงพี่ท่านเล่นจอดซะเสียงดังสนั่นลั่นไปถึงในฝันแบบนั้น กำลังฝันดีถึงสาวน้อยหน้าหวานอยู่เชียวว ผมรีบปาดน้ำลายตัวเองที่หยดไหลเหยิ้มลงมาก่อนจะรีบลุกขึ้นไปเอากระเป๋าที่วางไว้ข้างบน คุณฮิบาริไปไหนแล้วละ ? สงสัยจะลงไปเตรียมความพร้อมข้างล่างแล้วละมั้ง

 

ทำไมฝันมันถึงได้รู้สึกเหมือนได้จูบกับเธอจริง ๆ เลยนะ . . 

 

ร่างเล็กเดินไปไม่รู้เลยว่าความจริงนั้นคุณที่พูดถึงนั้นเดินตามเขาไปข้างหลังพร้อมกับใช้ลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ

 

“ดีใจจังที่ได้มาพบคุณ . . . วองโกเล่”

 

 

“อ๊ะ ?  . . . เอ๋ . . คิดไปเองละมั้ง” สึนะเหลียวหลังหันกลับมามองอีกครั้งแต่ก็พบความว่างเปล่าเสียแล้ว

 

 

เปล่าหรอกเขาไม่ได้คิดไปเอง . . เพียงแต่ว่า ?

“คึหึหึ . . ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ ฮิบาริคุง ” น้ำเสียงสุดกวนคุ้นเคยเอ่ยปากทักคนตรงหน้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“กลับหลุมแกไปซะ . . ”

“โอ๊ะ !?!  เกรงว่าจะไม่ได้นะครับ นี่มันถิ่นผมแล้วอีกอย่าง . . . เป้าหมายผมก็มาซะด้วย”

“เป้าหมายแก ? แต่ของของฉัน . . . ” สั้นๆแต่ได้ความหมาย

“เหมือนเราจะต้องการอะไรเหมือนกันสินะครับ แต่  . . .ของแบบเนี่ยใครไวมันก็ได้นะครับ ”

“ . . . ”

“ผมน่ะ . . จูบวองโกเล่แล้ว . . ” มุคุโร่

“แค่จูบเองหรอ . . เด็กจริงนะ.  .”

“อะไรของคุณ ?  ”สองคิ้วของมุคุโร่ขมวดเข้าหากันอารมณ์ของเขาเริ่มขุ่น ๆ แล้ว

“ฉันน่ะ . . ทำมากกว่าแกมาแล้วไอ่หัวพืชไร่ ”

 

เด็กหนุ่มผมสีนิลเดินออกไปด้วยรอยยิ้มแห่งผู้ชนะ ทำเอามุคุโร่เหวอรับประทานกันเลยทีเดียวสองมือกำแน่นด้วยความแค้นใจอย่างมาก เขาพยายามที่จะเฝ้าทะนุถนอมเด็กหนุ่มไว้ แต่กลับโดนคนอื่นมาคาบไปซะก่อนแบบนี้ . . .

 

ทนไม่ไหวแล้ว . .

 

เมื่อคิดได้แบบนั้นก็รีบมุ่งหน้าไปหาสึนะโยชิทันทีขืนปล่อยไปก็ได้โดยคาบรอบสองอีก

 

.

 

 

.

.

 

“เอาละนักเรียนครูจะให้พวกเธอตามอัธยาศัยนะ แต่ห้ามออกจากบริเวณนี้เด็ดขาดเพราะที่นี่ค่อนข้างเป็นเมืองที่ใหญ่และถ้าเกิดเดินออกนอกเส้นทางอาจจะหลงได้นะ ถ้าคิดว่าครูจะตามละก็ . . เลิกคิดซะ หลงแล้วหลงเลยครูไม่ตาม เพราะครูถือว่าครูเตือนแล้ว”

 

ผมนั่งฟังอาจารย์พูดแล้วแอบแค้นใจเหมือนกันผมมาครั้งนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะอยากมานักหรอก ต้องเสียทั้งเงิน ทั้งเวลา ถ้าไม่มาก็โดนตัดคะแนนนู้นนี่นั่นปกติอยู่โรงเรียนคะแนนก็จะไม่เหลืออยู่แล้ว ผมละเซ็งจริง ๆ แต่แล้วขณะที่ผมกำลังนั่งก้มหน้าก็รู้สึกเหมือนมีคนมานั่งข้างๆ ผมรู้สึกถึงเขามานานแล้วละ แต่ไม่คิดว่าจะแม่นขนาดนี้  .  . .

“มุคุโร่ .   .  .” ผมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาตรงๆ ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้

“สีหน้าคุณดูเหนื่อย ๆ นะครับวองโกเล่คุง”

“รู้สึกเวียนหัวหลังตื่นขึ้นมาน่ะ . . ”

“สิงร่างตอนนี่เลยดีไหมเนี่ยย ?? ” อ๊ะ ? หมอนี่เอะอะก็จะสิงร่างโฮกกกกกกกกกกกกก

“ออกไปไกล ๆ เลยนะมุคุโร่ !! ! ”

“ ไม่ครับ . . .” รอยยิ้มอันแสนชั่วร้ายรีบห่างไว้ดีกว่าเราอันตราย ผมรีบลุกทำท่าจะเดินหนี

 

“เดี๋ยวครับ . . . ”

“ปล่อย . . ”

“ฟังผมก่อนสิครับ . .. ”

“ฉันบอกให้ปล่อย! ”

“วองโกเล่ฟังผมนะ . . ที่นี่มันอันตรายยังไงก็ดูแลตัวเองด้วยนะครับ . . .” เขาพูดก่อนจะหายไปกับควันหมอก ที่เขาพูด ? อันตราย ? หืมม . . หมายถึงอะไรกันนะ

 

 

 

 

ตกเย็น . .  .

ให้ตายสิรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินในการมาทัศนศึกษาครั้งนี้เหลือเกิน ทำไมน่ะหรอฮะ ?  ก็ห้องที่ผมนอนมันเป็นห้องที่เหลือจากห้องทั้งหมดและทุกคนเขาทำการแบ่งกันอย่างลงตัว เหลือผมคนเดียวก็เลยได้มานอนห้องระดับวีไอพีแบบนี้คนเดียว แต่มันก็สบายดีเหมือนกันรู้สึกทำอะไรก็สะดวกสบายดี

 

“แกคิดว่าแกนอนคนเดียวหรอ ? ” ผมหันไปตามเสียงก็ตกใจเมื่อพบว่ามีร่างสูงนอนอ่านหนังสืออยู่ที่เก้าอี้แสดงว่าเรานอนมาตั้งนานแบบนี้เขาก็เห็นหมดน่ะสิ . . ไม่นะ . . แล้วตอนตรูเปิดเสื้อเกาพุงล่ะ =[]= !

“ . . . ” ซวยแล้วพี่ท่านเดินมาที่ผมแล้ว ช๊ะ ! นะ.  .นี่มันบนเตียงนะ เฮ้ยยไม่มันทำให้ผมนึกถึงตอนที่คนโรคจิตจะข่มขืน

“ยะ. . อย่าเข้ามานะ . . ”

“แกน่ะ . . หุบปากไปเลยย . . . ชอบไม่หรอแบบนี้น่ะ” มือของเขาเลื่อนเข้ามาใต้เสื้อของผมก่อนจะซุกซนไปตามบริเวณต่าง ๆ .  . . รู้สึกจังเลย .  . . อื้อออออ .  .แบบนั้นแหละ

“ชอบละสิ . . ทำหน้าแบบนั้นน่ะ . . หืมมม” เสียงที่ราวกับกระซิบข้างหูเบาๆ มันชวนขนลุกชะมัดแต่เรากลับชอบซะงั้น อื้อออ . . เขาใช้ลิ้นเลียใบหูของผมเบาๆ

“อ่า .  . . .”

“เรื่องแบบนี้น่ะ . . . มันคือความลับของชั้นกับแกนะ” พูดจบเขาก็ประกบริมฝีปากเข้ามาเร็วๆ และสอดลิ้นตวัดไปมา . . .อื้ออ

 

 

ปัง ! !!!! .  . . ..

“วองโกเล่คุงครับ . . ผมบอกแล้วไงว่าให้ระวังตัวจากคนคนนี้น่ะ”

“หึ .  . .ขัดทุกตานะแก ” ฮิบาริพึมพำเบาๆ

“คึหึหึ . . เสียใจด้วยนะครับ วองโกเล่ก็เป็นของของผมเหมือนกัน”

“ของฉันต่างหาก . .ดูสิมันกับฉันอยู่บนเตียงกันแล้วนะ” ฮิบาริยักคิ้วกวนๆ ส่งมาให้มุคุโร่

“จริงหรอครับวองโกเล่ ? ”

“อะ. . . อืม” ร่างเล็กพนักหน้าเบาๆ มองตาก็รู้แล้ว . . ว่ากำลังเคลิ้มแค่ไหน สติไม่เหลือดีแล้ว

“ .  .  . วองโกเล่”

“ให้เล่นด้วยไหมล้า . .  . หมอนี่น่ะไม่เหลือสติแล้ว” ฮิบาริยิ้มอย่างสะใจ

“ก็น่าสนใจดีนะครับ” มุคุโร่เดินตรงไปที่เตียงพร้อมกับกระตุกยิ้มอันแสนชั่วร้ายให้ฮิบาริทีหนึ่งก่อนจะรีบถอดเสื้อของร่างเล็กอย่างรวดเร็ว ส่วนฮิบารินั้นก็ค่อย ๆ ถอดกางเกงร่างเล็กออก

“ลุย !  . . . ” ทั้งสองคนรีบลงมือกับกระต่ายน้อยตรงหน้าราวกับตัวเองเป็นหมาป่าที่พบกับเหยื่ออันโอชะ

“อะ. . . .อ๊ะ . .อืออออ .  . .  .  ” ร่างเล็กบิดตัวไปมาบนเตียงด้วยความเสียวซ่านกับสัมผัสจากทั้งสองคน

 

เสียงครางดังสนั่นไปทั่วห้องวีไอพีโดยที่มันจะไม่เล็ดลอดออกไปข้างนอกเด็ดข้างแม้แต่เสียงเตียงที่โยกไปมาราวกับเยลลี่ปีโป้แบบนี้ก็ไม่ทำให้ชาวบ้านเกิดความเดือดร้อนทำไมน่ะหรอ ? สองคนนี้น่ะ ‘ไม่ธรรมดาสักหน่อย’ แต่ก็ไม่ใช่จะอ่อนสักหน่อยหลังจากที่ทุกอย่างสงบลงทั้งสามก็นอนแผ่บนที่นอนมีแต่เพียงเสียงลมหายใจเหนื่อยหอบจากการกิจกรรมที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

 

เสียดายจังยังสนุกอยู่เลย . . .  มนุษย์หื่นสองคนคิดในใจพร้อมกัน

รู้สึกเหนื่อย . . แต่ก็รู้สึกเหมือนตัวเองได้ขึ้นสวรรค์ . . คนนี้ก็ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ความเคลิ้มมันทำให้คนเละเลือนได้จริง ๆ

 

วันสุดท้ายก่อนกลับ . . .

โอ๊ยย ! ปวดไปทั้งตัวเลยไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครทำมุคุโร่กับคุณฮิบาริแน่ๆ ให้ตายสิถึงความรู้สึกจะเหมือนแค่ฝันไป แต่ความรู้สึกนี่มันบอกความจริงกันได้นะ รู้แบบนี้ไม่มาแล้วเที่ยวแบบนี้น่ะ ปวดมา 3 วันเต็มแบบนี้ .   . .สองคนนี้ . . มันทำกับผมได้ลงนะครับ

ผมแจ้งตำรวจได้ไหม ? ผมโดนข่มขืนทั้งที่ใจจริงอยากจะเก็บไว้วันที่จะได้แต่งงานกับเคียวโกะจังแท้ ๆ. . เฮ้อออ . .

 

ความเคลิ้มมันเอาชนะทุกสิ่งจริง ๆ สินะครับ . .  .

เสียใจด้วยนะทั้งสองคน . . ผมชอบผู้หญิง  . .

 

“ไม่ยอมแพ้หรอกยังไงคุณก็ต้องเป็นของของผม” ไม่จบไม่สิ้นสิน้า . . .เอาเถอะความหวังลมๆแล้ง ๆ เนอะ 

-  -  - END  - - -

**ปัดฝุ่นบล็อกพอเป็นพิธีการนิสนุง * *

ห่างหายไปนานเลยตอนนี้ปิดเทอมแล้วค่าาาทุกคนคิดถึงกันไหมมม 5555

มาคราวนี้มาแนวแบบว่า 3P สักนิดหนึ่งขอบอกว่าไม่ถนัดเลยย ในชีวิตถนัดแค่ "1827" กร๊ากก XD

ใครที่อยู่ในช่วงสอบก็สู้ๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้จ้าาา เกรด 4.00 กันไปเลย

วันช็ออันนี้เป็นไงก็ติชมกันมาเลยนะจ้าาา เม้นให้ด้วยนิสนุงงงงง 5555555

ปล.ปิดเทอมแล้วจะไปงานคอส จะไปคอสสสสสส แง้ !!!!

ปล.แปะรูปให้หายคิดถึงกันหน่อยยยยย :3

ช่วงนี้หน้าตาเสื่อมลงอย่างเห็นได้ชัดด 55555555 ' รู้ป้ะคอสอะหยังงง ???

Comment

Comment:

Tweet

3P
สะ...สุดยอด~สนุกมากจ๊า(ใครมีเลือดกรุ๊ปวายไหมขอด่วน//อ๊อก)
เมลินน่าร๊ากกกก~

#5 By P_purple (49.228.180.96) on 2012-03-07 10:42

เมลินนนนนน!!!!
น่ารักมากกก

#4 By New on 2012-03-05 16:18

โฮะ ......

3P!!!!!#ผิดดดดดดดดดด

ตกลงมุกับฮิมันเป็นพันธมิตรกันแล้วสินะ .... #ผิด

#3 By ~[::werrian::]~ on 2012-03-02 18:08

อ๊ายย >////<

เขาบอกว่าอะไรอยู่กับมันบ่อยๆก็เกิดความเคยชิน
วายบ่อยๆเดี๋ยวลูกรักปู้จายเอง 555555confused smile
/ความจริงอยากเข้าไปแจมมุด้วยนะ 55
แม่จ๋าาาาาาาาาา
สนุกมากอ่ะ *.,*
แบบนี้ ลูกชักจะสนสามพี
555+

#1 By Y is mine (125.27.151.235) on 2012-02-25 22:33